شوشتر شهر دارالمومنین، از شهرهای استان خوزستان در جنوب غربی ایران است. این شهر که به شهر آسیاب بادی‌های دنیا مشهور است از شهرهای کهن و تاریخی ایران محسوب می‌شود. شوشتر در جلگه‌ی خوزستان قرار دارد و به همین سبب آب و هوایی معتدل دارد.

شوشتر موقعیت ویژه‌ای در جلگه خوزستان دارد و رودخانه‌های بزرگ کارون و دز از این شهر عبور می‌کنند. جمعیت این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، ۱۳۹ هزار نفر تعیین شد و پنجاه و هفتمین شهر از نظر جمعیت در ایران است. این شهر در دامنه کوه‌های زاگرس قرار دارد و بسیار حاصلخیز است. این شهر دارای معادن بسیار آهک،‌ گچ و شن و ماسه است.پس از کلانشهر اهواز و شهرهای دزفول و آبادان چهارمین شهر بزرگ استان از لحاظ جمعیت است. کوه‌های مشرف به شوشتر فدلک نام دارند که پایان چین خوردگی‌های زاگرس در جلگه خوزستان هستند. فاصله شوشتر تا اهواز ۸۵ کیلومتر و تا تهران ۸۳۱ کیلومتر و تا خلیج فارس ۲۲۲ کیلومتر است. شوشتر از اطراف با شهرستان‌های اهواز، دزفول، گتوند، هفتکل،مسجد سلیمان و شوش هم‌مرز می‌باشد.

بنا به گفته تاریخ نویسان از جمله حمزه اصفهانی، شوشتر به معنی خوب‌تر است؛ و چون شهر شوش رو به ویرانی می‌رفت، در۶ فرسنگی بنا شد که خوش آب و هواتر و حاصلخیزتر از شوش بود و آن را شوشتر یعنی از شوش بهتر نامیدند. متون تاریخی بسیاری از وجود قلعه سلاسل و نهر دارا یا داریوش شوشتر حکایت می‌کنند که این آبادی شوشتر را در دوران هخامنشی اثبات می‌کند. پس از حمله اعراب به ایران لقب این شهر دارالمومنین (شهر مومنان) شد. شوشتر از زمان ساسانیان تا ابتدای پهلوی در اغلب دوره‌های تاریخی مرکز استان خوزستان بوده‌ است. از وقایع مهم دوران قاجار می‌توان به همه‌گیری بزرگ طاعون در خوزستان و شوشتر در سال ۱۲۱۰ هجری شمسی اشاره کرد که نیمی یا بیش از نیمی از مردم شوشتر از گزند آن در امان نماندند.

گویش بختیاری و زبان عربی به مقدار کمی در میان برخی از مردم این شهر رایج است اما زبان اصلی این شهر زبان فارسی با گویش شوشتری محسوب می‌شود.

مردهای عرب شهر شوشتر از لباس دشداشه، پوششی بلند و یکسره تا مچ پا و به رنگ سفید و بشت یا خاچیه که روی دشداشه پوشیده می‌شود، استفاده می‌کنند. زنان عرب این شهر نیز عبایه یا عبا نوعی چادر سیاهرنگ می‌پوشند.

در موسیقی ایرانی گوشه‌ی شوشتری، گوشه‌‌ای است در دستگاه همایون که یک ردیف محلی است.

انواع بافندگی از دیرباز در شوشتر مرسوم و مشهور بوده‌ است. دیبا (پارچه) و پرند شوشتری از مشهورترین بافته‌های صنعتگران شوشتری است. جاجیم بافی، کپو بافی، فلز کاری و معرق ساقه گندم از صنایع دستی مشهور شوشتر است.

شوشتری‌ها نان چرب را به عنوان غذای عروسی درست می‌کنند و یکی از غذاهای معروف این شهر است. آَش غُلغُل را نیز برای صبحانه می‌خورند. حدود ۱۰ نوع انواع ترشیجات محلی و حدود ۸ نوع انواع لبنیات محلی از ویژگی‌های خاص و انحصاری شهر تاریخی شوشتر است. ترشیجاتی مانند ترشی سیر، لگجی، بندری، موسیر و مخلوط، از جمله پرطرفدارترین ترشیجات بین مهمانان و گردشگران است.

 از مهم‌ترین دیدنی‌های این شهر ۱۴ سازه آبی تاریخی است که در سازمان جهانی یونسکو ثبت شده‌اند. در چند سال اخیر شوشتر بیشترین جلب گردشگر را نسبت به سایر شهرهای استان خوزستان دارا بوده‌ است. شوشتر معماری و بافت شهری سنتی خاصی دارد. از جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌توان به مسجد جامع شوشتر، چهارطاقی، امامزاده عبدالله، خانه مستوفی، قلعه سلاسل، چشمه سوزنگر، دخمه‌های زرتشی، توعاشقون، بند خاک، بازار سنتی شوشتر،‌ سواحل رودخانه کارون، پل و سد شادروان شوشتر، رودخانه دست کند گرگر ،کاروانسراهای شوشتر و برج کلاه فرنگی، پل بند لشکر، بند خاک، بند برج عیار، بند شرابدار، پل کابلی شوشتر، پارک طبیعت آبشار شوشتر، پارک جنگلی شوشتر، باغ‌های شوشتر، شهرک شوشترنو و کوه فدلک اشاره کرد. 

شوشتر یکی از شهرهای تاریخی و کهن ایران است که بافت تاریخی و معماری خاصی دارد. سازه‌های آبی این شهر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.

از کجا شروع کنیم

راهنمای سفر به شوشتر؛ شهرآسیاب های آبی دنیا

نقشه جاهای دیدنی، هتل‌ها و رستوران‌ها

map