کدام کشورها بیشترین چای را در جهان می‌نوشند؟ فهرست ۳۰ عاشق واقعی چای

چای یکی از محبوب‌ترین نوشیدنی‌های جهان به‌شمار می‌آید؛ نوشیدنی‌ای که در کشورهای مختلف، شکل و معنای متفاوتی پیدا کرده است و از یک عادت روزمره تا بخشی از آیین‌های اجتماعی و مهمان‌نوازی را در بر می‌گیرد. در بعضی کشورها چای را ساده و پررنگ می‌نوشند، در برخی دیگر شیر، ادویه، نعناع یا شکر به آن اضافه می‌کنند و گاهی حتی خود نوشیدن چای به یک مراسم اجتماعی تبدیل می‌شود. (WorldRankd)

جالب‌تر اینکه نام بسیاری از کشورهای مشهور تولیدکننده چای لزوما در صدر فهرست مصرف سرانه قرار نمی‌گیرد. برای مثال، چین و هند از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان چای جهان هستند، اما وقتی معیار، مقدار مصرف به ازای هر نفر باشد، کشورهای دیگری در رتبه‌های بالاتر قرار می‌گیرند. فهرست زیر، ۳۰ کشوری را نشان می‌دهد که بر اساس داده‌های مورد استفاده در این رتبه‌بندی، بیشترین مصرف سرانه چای را دارند.

تایوان با مصرف سالانه حدود ۰٫۲۹ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، در رتبه سی‌ام این فهرست قرار دارد. با وجود این رتبه، چای در فرهنگ غذایی و اجتماعی تایوان جایگاه مهمی دارد و این کشور به‌ویژه به چای‌های اولانگ باکیفیت خود شهرت دارد.

ارتفاعات تایوان یکی از مناطق مهم تولید چای در این کشور هستند و چای‌های کوهستانی آن به‌دلیل عطر و طعم متفاوت شناخته می‌شوند. فرهنگ چای در تایوان فقط به نوشیدن یک فنجان چای محدود نیست و چایخانه‌ها و مراسم مرتبط با آن همچنان بخشی از زندگی روزمره محسوب می‌شوند.

تایوان همچنین زادگاه چای حبابی یا بابل‌تی است؛ نوشیدنی‌ای که در دهه‌های اخیر از آسیا به بسیاری از کشورهای جهان راه پیدا کرده و به یکی از شناخته‌شده‌ترین محصولات فرهنگی و غذایی تایوان تبدیل شده است.

هند با مصرف سرانه حدود ۰٫۳۳ کیلوگرم در سال، در رتبه بیست‌ونهم قرار دارد. این جایگاه شاید برای کشوری که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان چای جهان است، در نگاه اول عجیب باشد؛ اما جمعیت بسیار زیاد هند باعث می‌شود مصرف سرانه تصویر متفاوتی از حجم کلی مصرف ارائه دهد.

چای در بسیاری از خانه‌های هندی بخشی جدایی‌ناپذیر از شروع روز است. چای ماسالا، ترکیبی از چای سیاه، شیر و ادویه‌هایی مانند هل، دارچین، زنجبیل و میخک، یکی از شناخته‌شده‌ترین انواع چای در این کشور محسوب می‌شود.

در بسیاری از نقاط هند، چای را می‌توان در غرفه‌های خیابانی، ایستگاه‌های قطار، بازارها و رستوران‌ها پیدا کرد. چای در این کشور فقط یک نوشیدنی نیست و برای بسیاری از مردم بخشی از تعاملات روزمره و دیدارهای اجتماعی به شمار می‌رود.

اسلواکی با مصرف سالانه حدود ۰٫۳۶ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، رتبه بیست‌وهشتم را در اختیار دارد. اگرچه این کشور مانند برخی کشورهای آسیایی یا خاورمیانه‌ای به‌عنوان سرزمین چای شناخته نمی‌شود، نوشیدن چای در زندگی روزمره مردم آن جایگاه قابل‌توجهی دارد.

یکی از نمونه‌های جالب فرهنگ چای در اسلواکی، تاتراتی است؛ نوشیدنی‌ای بر پایه چای و گیاهان که به‌ویژه در مناطق نزدیک کوه‌های تاترا شناخته شده است. فرهنگ نوشیدن چای در این کشور با آب‌وهوای سرد اروپای مرکزی نیز ارتباط دارد و نوشیدنی‌های گرم در فصل‌های سرد محبوبیت بیشتری پیدا می‌کنند.

سنگاپور با مصرف سرانه حدود ۰٫۳۷ کیلوگرم در سال، در رتبه بیست‌وهفتم قرار گرفته است. فرهنگ چای این کشور تحت تأثیر جمعیت چندقومیتی و تاریخ آن شکل گرفته است و ترکیبی از سنت‌های چینی، مالایی، هندی و بریتانیایی را می‌توان در آن دید.

یکی از معروف‌ترین نوشیدنی‌های سنگاپور، ته تاریک یا چای شیر کشیده‌شده است. این نوشیدنی با ترکیب چای و شیر تهیه می‌شود و هنگام آماده‌سازی، نوشیدنی بین دو ظرف از ارتفاع مشخصی ریخته می‌شود تا بافتی کف‌آلود پیدا کند.

چایخانه‌ها و مراکز غذای خیابانی سنگاپور از مکان‌هایی هستند که می‌توان این نوشیدنی و انواع دیگر چای را در آن‌ها امتحان کرد.

جمهوری چک با مصرف حدود ۰٫۴۲ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، در رتبه بیست‌وششم قرار دارد. این کشور معمولا بیشتر با قهوه و فرهنگ کافه‌نشینی اروپای مرکزی شناخته می‌شود، اما در دهه‌های اخیر چای نیز جایگاه قابل‌توجهی پیدا کرده است.

چایخانه‌های موسوم به چای‌اُونی در شهرهای مختلف جمهوری چک گسترش یافته‌اند. این مکان‌ها معمولا فضایی آرام برای امتحان کردن انواع چای از مناطق مختلف جهان فراهم می‌کنند و در برخی موارد، فرهنگ چای آسیایی را نیز با سبک زندگی اروپایی ترکیب کرده‌اند.

سوئیس با مصرف سرانه حدود ۰٫۴۴ کیلوگرم چای در سال، رتبه بیست‌وپنجم این فهرست را دارد. شاید بسیاری از مردم سوئیس را بیشتر با قهوه بشناسند، اما چای نیز در این کشور مصرف قابل‌توجهی دارد.

یکی از نکات جالب درباره سوئیس، محبوبیت چای سرد است. چای سرد در این کشور جایگاه ویژه‌ای دارد و میزان مصرف آن در مقایسه با بسیاری از کشورهای اروپایی قابل‌توجه است.

ترکیب کوهستان، آب‌وهوای متنوع و فرهنگ غذایی اروپایی باعث شده است چای در سوئیس هم به شکل نوشیدنی گرم و هم در قالب نوشیدنی‌های سرد در دسترس باشد.

اندونزی با مصرف سالانه حدود ۰٫۴۶ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، در رتبه بیست‌وچهارم قرار دارد. این کشور یکی از مناطق مهم تولید چای در آسیا نیز به شمار می‌رود و چای در فرهنگ غذایی آن به شکل‌های مختلف مصرف می‌شود.

در آب‌وهوای گرم اندونزی، چای سرد و شیرین محبوبیت زیادی دارد. ته بوتول، یک چای یاسمن شیرین و بسته‌بندی‌شده، از نمونه‌های شناخته‌شده نوشیدنی‌های چای در این کشور است.

چای در اندونزی معمولا می‌تواند با مقدار قابل‌توجهی شکر مصرف شود و همین موضوع آن را از سنت‌های چای در کشورهایی که چای را ساده یا بدون شیرین‌کننده می‌نوشند، متمایز می‌کند.

مالزی با مصرف سالانه حدود ۰٫۴۸ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، در رتبه بیست‌وسوم این فهرست قرار دارد. چای در این کشور بخشی از فرهنگ غذایی روزمره است و در کنار غذا، در کافه‌ها، غذاخوری‌های محلی و بازارهای خیابانی به‌وفور مصرف می‌شود.

فرهنگ چای مالزی تحت تأثیر ترکیبی از سنت‌های مالایی، چینی، هندی و بریتانیایی شکل گرفته است و همین تنوع را می‌توان در انواع نوشیدنی‌های چای این کشور دید. چای سیاه، چای شیرین و انواع چای ترکیب‌شده با شیر از نوشیدنی‌های رایج هستند و هر گروه قومی نیز سنت‌های خاص خود را در تهیه و مصرف چای حفظ کرده است.

چای در مالزی اغلب بخشی از یک وعده غذایی یا دیدار دوستانه است و بسیاری از غذاخوری‌های سنتی آن را در کنار غذاهای محبوب محلی سرو می‌کنند. در کنار فرهنگ مصرف، مناطق مرتفع کشور نیز به کشت چای شهرت دارند؛ به‌ویژه ارتفاعات کامرون که مزارع سرسبز چای آن به یکی از جاذبه‌های شناخته‌شده گردشگری مالزی تبدیل شده‌اند.

کانادا با مصرف حدود ۰٫۵۱ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، در رتبه بیست‌ودوم قرار گرفته است. سابقه تاریخی این کشور و تأثیر فرهنگ بریتانیا، در محبوبیت چای نقش داشته است.

چای سیاه به سبک بریتانیایی همچنان یکی از گزینه‌های رایج است، اما چای سرد و ترکیبات میوه‌ای نیز در میان مصرف‌کنندگان کانادایی محبوبیت دارند.

با وجود سرمای شدید در بخش‌هایی از کانادا، چای فقط نوشیدنی زمستانی نیست و در فصل‌های گرم نیز در قالب نوشیدنی سرد مصرف می‌شود.

چین با مصرف سرانه حدود ۰٫۵۷ کیلوگرم در سال، رتبه بیست‌ویکم این فهرست را به خود اختصاص داده است. این جایگاه نباید باعث شود اهمیت چای در چین دست‌کم گرفته شود؛ زیرا چای یکی از مهم‌ترین عناصر فرهنگی این کشور است.

تاریخ چای در چین به هزاران سال پیش بازمی‌گردد و این کشور خاستگاه بسیاری از انواع مشهور چای، از چای سبز گرفته تا اولانگ، چای سفید و چای تخمیری است.

آیین‌های مرتبط با چای نیز در فرهنگ چین اهمیت دارند. یکی از روش‌های شناخته‌شده، گونگ‌فو چای است که در آن مقدار کمی چای با دقت و در چند مرحله دم می‌شود تا عطر و طعم برگ‌ها بهتر آشکار شود.

اوکراین با مصرف سرانه حدود ۰٫۵۸ کیلوگرم، در رتبه بیستم قرار دارد. چای سیاه پررنگ در این کشور محبوب است و معمولا با لیمو، شکر یا حتی مربا مصرف می‌شود.

استفاده از مربا در کنار چای یکی از عادت‌هایی است که ریشه آن را می‌توان در سنت‌های گسترده‌تر اروپای شرقی و روسیه جست‌وجو کرد. چای در چنین فضایی فقط برای رفع تشنگی مصرف نمی‌شود و اغلب بخشی از دورهمی‌های خانوادگی است.

آلمان با مصرف سرانه حدود ۰٫۶۹ کیلوگرم در سال، در رتبه نوزدهم قرار دارد. با این حال، میانگین کشوری بخش مهمی از داستان را پنهان می‌کند.

در منطقه فریزلند شرقی، واقع در شمال آلمان، فرهنگ چای بسیار پررنگ‌تر است و میزان مصرف چای در آن منطقه به شکل چشمگیری بالاتر از میانگین کشور گزارش شده است.

فریزلندی‌ها معمولا چای سیاه، به‌ویژه انواعی بر پایه چای آسام، را با شکر سنگی و خامه سرو می‌کنند. همین سنت محلی باعث شده است فرهنگ چای این منطقه یکی از نمونه‌های جالب اروپایی باشد.

امارات متحده عربی با مصرف سالانه حدود ۰٫۷۲ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، در رتبه هجدهم قرار دارد. در فرهنگ اجتماعی امارات، نوشیدنی‌ها بخشی از مهمان‌نوازی هستند و چای نیز جایگاه مهمی در این میان دارد.

چای کرک که ریشه آن به جنوب آسیا بازمی‌گردد، به یکی از نوشیدنی‌های محبوب در امارات تبدیل شده است. این چای معمولا با شیر و ادویه‌هایی مانند هل تهیه می‌شود و طعمی غلیظ و معطر دارد.

چای کرک را می‌توان در کافه‌ها، رستوران‌ها و فروشگاه‌های مختلف امارات پیدا کرد و این نوشیدنی به‌خصوص در میان نسل جوان نیز محبوب است.

استرالیا با مصرف حدود ۰٫۷۵ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، رتبه هفدهم را در اختیار دارد. ورود سنت چای به استرالیا تا حد زیادی با مهاجران و استعمار بریتانیا ارتباط داشت.

یکی از سنت‌های جالب استرالیایی، بیلی تی است؛ نوعی چای که به‌صورت سنتی در فضای باز و روی آتش آماده می‌شد و با زندگی در مناطق دورافتاده و طبیعت استرالیا پیوند خورده است.

امروزه البته مصرف چای در استرالیا بیشتر به شکل روزمره و شهری انجام می‌شود و در کنار چای سیاه، انواع چای گیاهی و نوشیدنی‌های سرد نیز محبوب هستند.

هلند با مصرف سرانه حدود ۰٫۷۸ کیلوگرم در سال در رتبه شانزدهم قرار دارد. این کشور نقش مهمی در ورود چای به اروپا داشت و هلندی‌ها از نخستین اروپایی‌هایی بودند که در اوایل قرن هفدهم چای را وارد کردند.

چای سیاه ملایم از گزینه‌های رایج در هلند است و معمولا همراه با شیرینی یا بیسکویت مصرف می‌شود. چای در این کشور اغلب بخشی از استراحت‌های روزانه و دورهمی‌های خانوادگی است.

آفریقای جنوبی با مصرف حدود ۰٫۸۱ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، رتبه پانزدهم را دارد. چای سیاه که تحت تأثیر فرهنگ بریتانیا در این کشور رواج پیدا کرد، همچنان محبوب است، اما آفریقای جنوبی نوشیدنی منحصربه‌فرد خود را نیز دارد: رویبوس.

رویبوس که معمولا به نام چای قرمز شناخته می‌شود، در واقع یک دمنوش گیاهی و بدون کافئین است. این نوشیدنی از گیاهی بومی منطقه تهیه می‌شود و امروزه یکی از شناخته‌شده‌ترین محصولات نوشیدنی آفریقای جنوبی در بازارهای جهانی محسوب می‌شود.

عربستان سعودی با مصرف سرانه حدود ۰٫۹ کیلوگرم در سال در رتبه چهاردهم قرار دارد. چای در فرهنگ مهمان‌نوازی عربستان جایگاه قابل‌توجهی دارد و معمولا هنگام پذیرایی از مهمان سرو می‌شود.

چای سیاه پررنگ، چای با نعناع و انواع چای معطر با هل از نوشیدنی‌های رایج هستند. در بسیاری از خانواده‌ها، آماده کردن چای برای مهمان بخشی طبیعی از فرایند پذیرایی محسوب می‌شود.

همین پیوند میان چای و مهمان‌نوازی باعث شده است مصرف این نوشیدنی فراتر از یک عادت غذایی ساده باشد و بخشی از تعاملات اجتماعی را شکل دهد.

ژاپن با مصرف حدود ۰٫۹۷ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، رتبه سیزدهم این فهرست را دارد. چای سبز یکی از مهم‌ترین نوشیدنی‌های سنتی ژاپن است و انواع مختلفی از آن در زندگی روزمره مصرف می‌شود.

ماچا نیز که به شکل پودر تهیه می‌شود، یکی از مشهورترین انواع چای ژاپنی است و در آیین سنتی چای جایگاهی ویژه دارد. مراسم چانوی فقط درباره نوشیدن چای نیست و مجموعه‌ای از آداب، حرکات و اصول زیبایی‌شناختی را در بر می‌گیرد.

در کنار این سنت‌های رسمی، چای سبز بخشی از وعده‌های غذایی و پذیرایی روزمره در ژاپن نیز محسوب می‌شود.

لهستان با مصرف سرانه حدود یک کیلوگرم در سال در رتبه دوازدهم قرار دارد. چای در این کشور که با نام هرباتا شناخته می‌شود، امروزه یکی از نوشیدنی‌های معمول خانوارهاست.

چای سیاه همراه با لیمو و شکر یکی از ترکیبات رایج در لهستان است و معمولا برخلاف سنت بریتانیایی، شیر در آن نقش اصلی ندارد.

چای در خانه‌های لهستانی می‌تواند بخشی از صبحانه، عصرانه یا دیدارهای خانوادگی باشد و معمولا در کنار شیرینی یا کیک سرو می‌شود.

مصر با مصرف سالانه حدود ۱٫۰۱ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، در رتبه یازدهم قرار گرفته است. چای سیاه یا شای یکی از نوشیدنی‌های بسیار رایج در زندگی روزمره مصری‌هاست.

چای مصری معمولا پررنگ و شیرین سرو می‌شود و در بسیاری از موقعیت‌های اجتماعی، از خانه و محل کار گرفته تا کافه‌ها و مغازه‌ها، می‌توان آن را دید.

همانند بسیاری از کشورهای منطقه، چای در مصر با مهمان‌نوازی نیز پیوند دارد و تعارف یک فنجان چای می‌تواند بخشی از یک دیدار معمولی یا پذیرایی رسمی باشد.

شیلی با مصرف سرانه حدود ۱٫۱۹ کیلوگرم در سال، در رتبه دهم قرار دارد. فرهنگ چای در این کشور یکی از نمونه‌های جالب آمریکای جنوبی است و ریشه‌های آن تا حد زیادی به تأثیر بریتانیا بازمی‌گردد.

یکی از سنت‌های شناخته‌شده شیلی، لا اونسه است؛ وعده‌ای سبک که معمولا در ساعات عصر یا ابتدای شب صرف می‌شود و چای، نان، شیرینی و خوراکی‌های ساده در آن حضور دارند.

در واقع، چای در شیلی فقط نوشیدنی کنار غذا نیست و بخشی از یک رسم اجتماعی و خانوادگی محسوب می‌شود.

نیوزیلند با مصرف حدود ۱٫۱۹ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، در رتبه نهم قرار دارد. چای همراه با مهاجران بریتانیایی وارد این کشور شد و به‌تدریج به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شد.

در زبان محاوره‌ای نیوزیلند، یک فنجان چای را گاهی «کاپا» می‌نامند و وقفه‌های کوتاه برای نوشیدن چای، بخشی شناخته‌شده از فرهنگ کاری و اجتماعی این کشور بوده است.

اگرچه قهوه در سال‌های اخیر محبوبیت زیادی پیدا کرده، چای همچنان جایگاه خود را در خانه‌ها و دورهمی‌های نیوزیلندی حفظ کرده است.

مراکش با مصرف سرانه حدود ۱٫۲۲ کیلوگرم در سال، در رتبه هشتم قرار دارد. اگر یک نوشیدنی بیش از همه با فرهنگ مراکش گره خورده باشد، احتمالا چای نعناع است.

چای مغربی معمولا با چای سبز، نعناع تازه و مقدار قابل‌توجهی شکر تهیه می‌شود. آماده‌سازی و سرو آن بخشی از آیین مهمان‌نوازی است و معمولا چند لیوان کوچک برای مهمان آماده می‌شود.

در بسیاری از خانه‌ها، نوشیدن چای فرصتی برای گفت‌وگو و وقت‌گذرانی است. به همین دلیل، جایگاه چای در مراکش بیشتر از یک نوشیدنی ساده است و با روابط خانوادگی و اجتماعی ارتباط دارد.

روسیه با مصرف سالانه حدود ۱٫۳۸ کیلوگرم چای به ازای هر نفر، در جایگاه هفتم قرار دارد. چای از قرن هفدهم وارد روسیه شد و به‌تدریج به یکی از نوشیدنی‌های اصلی این کشور تبدیل شد.

سماور یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای فرهنگ چای روسیه است. در روش سنتی، چای بسیار غلیظی به نام زاوارکا آماده می‌شود و هنگام نوشیدن با آب رقیق می‌شود.

چای سیاه همراه با لیمو، شکر یا مربا از ترکیب‌های رایج در این فرهنگ است. در گذشته، سماور حتی می‌توانست مرکز دورهمی خانوادگی باشد و نوشیدن چای ساعت‌ها ادامه پیدا کند.

پاکستان با مصرف سرانه حدود ۱٫۵ کیلوگرم در سال، در رتبه ششم قرار دارد. چای که معمولا با نام چای شناخته می‌شود، در بسیاری از موقعیت‌های روزانه مردم پاکستان حضور دارد.

دود پتی و ماسالا چای از انواع محبوب هستند و معمولا با شیر و شکر تهیه می‌شوند. چای در پاکستان در خانه، محل کار، رستوران‌ها و غرفه‌های خیابانی نوشیده می‌شود.

پذیرایی از مهمان نیز اغلب با چای همراه است و همین پیوند میان نوشیدنی و روابط اجتماعی، مصرف آن را به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره تبدیل کرده است.

ایران با مصرف سرانه حدود ۱٫۵ کیلوگرم در سال در رتبه پنجم قرار دارد. چای سیاه طی دهه‌های گذشته به یکی از ثابت‌ترین نوشیدنی‌های روزمره ایرانیان تبدیل شده و در بسیاری از خانه‌ها، نوشیدن آن بخشی از برنامه روزانه است.

چای ایرانی معمولا بدون شیر و به شکل پررنگ مصرف می‌شود و قند یا نبات یکی از همراهان سنتی آن است. در بسیاری از خانه‌ها، استکان چای در کنار مهمان قرار می‌گیرد و پذیرایی با چای همچنان یکی از عادت‌های رایج اجتماعی است.

چای همچنین با صبحانه، عصرانه و دورهمی‌های خانوادگی پیوند خورده است و برای بسیاری از ایرانیان، یک فنجان چای بخشی از لحظات استراحت روزانه محسوب می‌شود.

بریتانیا با مصرف حدود ۱٫۸۲ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، رتبه چهارم را دارد. شهرت بریتانیا در زمینه چای تا حد زیادی به سنت‌های تاریخی آن بازمی‌گردد و عبارت «tea time» برای بسیاری از مردم جهان یادآور فرهنگ این کشور است.

از چای عصرانه رسمی گرفته تا چای سیاه ساده‌ای که در خانه یا محل کار نوشیده می‌شود، چای در زندگی روزمره بریتانیایی‌ها حضور گسترده‌ای دارد.

چای معمولا با شیر مصرف می‌شود و در کنار آن انواع بیسکویت، کیک یا خوراکی‌های سبک قرار می‌گیرد. اگرچه سبک زندگی بریتانیایی در طول زمان تغییر کرده، چای همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین عناصر فرهنگ غذایی این کشور است.

جمهوری آذربایجان با مصرف سرانه حدود ۲٫۱ کیلوگرم در سال، در رتبه سوم قرار دارد. در این کشور، چای بخش مهمی از مهمان‌نوازی و تعاملات اجتماعی است.

چای معمولا در استکان‌های سنتی آرمودو سرو می‌شود؛ ظرفی شیشه‌ای با شکل خاص که در بخش میانی باریک‌تر است. این استکان‌ها یکی از نمادهای شناخته‌شده فرهنگ چای آذربایجان هستند.

چای سیاه معمولا همراه با قند، مربا یا شیرینی سرو می‌شود و در دیدارهای خانوادگی، مراسم و پذیرایی از مهمان جایگاه ویژه‌ای دارد.

ایرلند با مصرف حدود ۲٫۳۶ کیلوگرم چای به ازای هر نفر در سال، دومین کشور این فهرست است. برای بسیاری از ایرلندی‌ها، نوشیدن چند فنجان چای در طول روز عادتی کاملا معمول است.

چای سیاه پررنگ، به‌ویژه انواعی که در قالب ترکیب‌های مخصوص صبحانه ایرلندی عرضه می‌شوند، محبوبیت زیادی دارد. این چای معمولا با شیر نوشیده می‌شود و در کنار آن بیسکویت یا خوراکی‌های شیرین قرار می‌گیرد.

چای در ایرلند علاوه بر خانه‌ها، در محل کار و دورهمی‌های دوستانه نیز حضور دارد و همانند بریتانیا، وقفه‌ای کوتاه برای نوشیدن چای بخشی از فرهنگ روزمره محسوب می‌شود.

ترکیه با مصرف سرانه حدود ۳٫۱۶ کیلوگرم در سال، در صدر این فهرست قرار دارد؛ رقمی که فاصله محسوسی با بسیاری از کشورهای دیگر ایجاد کرده است. چای در ترکیه فقط یک نوشیدنی محبوب نیست و در بسیاری از موقعیت‌های اجتماعی، بخشی از زندگی روزمره به شمار می‌رود.

چای ترکی یا چای ریزه معمولا به شکل پررنگ دم می‌شود و در استکان‌های کوچک و باریک با شکل شبیه گل لاله سرو می‌شود. این استکان‌ها یکی از تصاویر نمادین فرهنگ چای ترکیه هستند.

چای در خانه، محل کار، مغازه‌ها، رستوران‌ها و چایخانه‌ها نوشیده می‌شود و تعارف یک استکان چای، رفتاری رایج در روابط اجتماعی است. منطقه ریزه در ساحل دریای سیاه نیز مرکز اصلی تولید چای ترکیه محسوب می‌شود و نقشی مهم در شکل‌گیری فرهنگ چای این کشور دارد.

در نهایت، رتبه نخست ترکیه نشان می‌دهد که وقتی معیار، مصرف سرانه باشد، شهرت یک کشور به‌عنوان تولیدکننده چای لزوما به معنای قرار گرفتن آن در صدر فهرست نیست. چین و هند نمونه‌های روشنی هستند؛ کشورهایی که تولید و مصرف کلی بسیار بالایی دارند، اما به دلیل جمعیت زیاد، میزان مصرف به ازای هر نفر در آن‌ها پایین‌تر از کشورهای صدرنشین این فهرست قرار می‌گیرد.