دانشمندان دو پرنده با صدایی به بلندی چکش برقی پیدا کردند!

به نقل از سی‌ان‌ان، پژوهشگران دانشگاه ماساچوست آمهرست دو گونه پرنده را شناسایی کرده‌اند که صدای آوازشان از ۱۲۰ دسی‌بل فراتر می‌رود؛ شدتی که پژوهشگران آن را با صدای چکش برقی مقایسه می‌کنند.

نتایج این پژوهش که در مجله Evolution منتشر شده، نشان می‌دهد «بل‌برد گلوبرهنه» و «سریمای پای‌قرمز» از پرسروصداترین پرندگان شناخته‌شده هستند. با این حال، اینکه کدام‌یک را باید صدابلندترین پرنده جهان نامید، به روش اندازه‌گیری صدا بستگی دارد.

پژوهشگران در این مطالعه آواز ۱۲۳ گونه پرنده را در ماساچوست و برزیل بین دسامبر ۲۰۱۸ تا ژانویه ۲۰۲۵ اندازه‌گیری کردند. صدای ۱۱۳ گونه از این مجموعه پیش از این ثبت نشده بود.

بل‌برد گلوبرهنه در یکی از اندازه‌گیری‌ها صدایی با شدت ۱۲۲٫۴ دسی‌بل تولید کرد. پژوهشگران این اندازه‌گیری را از فاصله استاندارد یک متری و در یک بازه زمانی ۲۰ میلی‌ثانیه انجام دادند.

محققان می‌گویند شدت این صدا حدود ۸۰۰ برابر بیشتر از صدای آرام‌ترین گونه‌ای بود که در این پژوهش بررسی شد؛ مرغ مگس‌خوار گلوخاکستری که آوازش ۶۴٫۱ دسی‌بل ثبت شد.

با این حال، یک نمونه از بل‌برد گلوبرهنه حتی صدای بلندتری تولید کرد و شدت لحظه‌ای آواز آن در فاصله یک متری به نزدیک ۱۳۱ دسی‌بل رسید.

پاسخ به این پرسش به نحوه تعریف و اندازه‌گیری «بلندی صدا» بستگی دارد. اگر بیشترین صدای ثبت‌شده از میان تک‌پرندگان را در نظر بگیریم، بل‌برد گلوبرهنه با نزدیک شدن به ۱۳۱ دسی‌بل در جایگاه نخست قرار می‌گیرد.

اما وقتی بلندترین آوازهای هر گونه در یک بازه ۲۰ میلی‌ثانیه‌ای میانگین‌گیری شوند، سریمای پای‌قرمز با نزدیک به ۱۲۱ دسی‌بل بلندتر از بل‌برد گلوبرهنه ظاهر می‌شود.

از سوی دیگر، اگر میانگین بیشینه شدت صدای ثبت‌شده در هر لحظه را در چند پرنده محاسبه کنیم، بل‌برد سفید با میانگین ۱۲۷ دسی‌بل همچنان در صدر قرار می‌گیرد.

به گفته کاترین شیرد، زیست‌شناس تکاملی دانشگاه آبردین که در این پژوهش مشارکت نداشت، همین تفاوت‌ها نشان می‌دهند اندازه‌گیری بلندی صدا و تعیین «بلندترین پرنده» کار ساده‌ای نیست.

پژوهشگران پس از اصلاح داده‌ها برای حذف اثر صدای پس‌زمینه و فاصله، شدت آواز پرندگان را با اندازه بدن و پهنای دهان آن‌ها مقایسه کردند. نتایج نشان داد گونه‌های بزرگ‌تر و پرندگانی که دهان پهن‌تری دارند، معمولا صداهای بلندتری تولید می‌کنند.

پژوهشگران معتقدند پرندگان بزرگ‌تر عضلات حجیم‌تری دارند که می‌توانند فشار داخلی بیشتری ایجاد کنند و در نهایت صدای قدرتمندتری به وجود آورند. دهان پهن‌تر نیز به پرنده اجازه می‌دهد انرژی صوتی بیشتری را به محیط منتقل کند.

با این حال، این توضیح همه ماجرا را روشن نمی‌کند. برخی پرندگان می‌توانند صدایی بلندتر از حیواناتی بسیار بزرگ‌تر از خود، مانند فیل، شیر یا گاومیش کوهان‌دار، تولید کنند. به همین دلیل، احتمالا سازوکارهای دیگری نیز در توانایی پرندگان برای تولید صداهای بسیار بلند نقش دارند که هنوز شناسایی نشده‌اند.

اندازه‌گیری دقیق صدای پرندگان در طبیعت آسان نیست. پژوهشگران باید بدانند پرنده هنگام آواز خواندن دقیقا چه فاصله‌ای با دستگاه ضبط دارد، زیرا فاصله مستقیما بر شدت صدای ثبت‌شده تأثیر می‌گذارد.

مشکل دیگر این است که گاهی صدای پرنده شنیده می‌شود، اما خود پرنده دیده نمی‌شود. حتی اگر پژوهشگر بتواند آن را پیدا کند، ممکن است پرنده پیش از ثبت اندازه‌گیری مناسب پرواز کند یا به‌دلیل حضور انسان دیگر آواز نخواند.

پژوهشگران این مطالعه برای حل بخشی از این مشکل از فاصله‌یاب لیزری استفاده کردند؛ ابزاری که در ورزش گلف نیز برای اندازه‌گیری فاصله استفاده می‌شود. این ابزار به آن‌ها اجازه داد فاصله پرنده را هم‌زمان با ثبت صدای آن اندازه بگیرند.

پژوهشگران هنوز نمی‌دانند چه عوامل محیطی و تکاملی باعث شده‌اند بعضی پرندگان صداهای بسیار بلندتری از دیگران تولید کنند.

برای مثال، بل‌بردها در جنگل زندگی می‌کنند و رفتار جفت‌گیری آن‌ها چندجفتی است. پژوهشگران پیش‌بینی کرده بودند که این پرندگان برای انتقال صدا در میان پوشش متراکم جنگل و برقراری ارتباط با جفت‌های متعدد، به آوازهای قدرتمندتری نیاز داشته باشند.

اما سریمای پای‌قرمز شرایط متفاوتی دارد. این پرنده تک‌همسر است و معمولا در زیستگاه‌های باز زندگی می‌کند؛ بنابراین همان توضیح درباره نیاز به برقراری ارتباط در محیط‌های متراکم جنگلی برای آن صدق نمی‌کند. این تفاوت نشان می‌دهد بلند بودن آواز پرندگان احتمالا نتیجه یک عامل واحد نیست.

پژوهشگران با وجود بررسی صدای ۱۲۳ گونه، تأکید می‌کنند که این تعداد تنها بخش کوچکی از تنوع پرندگان جهان را پوشش می‌دهد. به همین دلیل، هنوز مشخص نیست چند پرنده دیگر می‌توانند در آینده به فهرست پرسروصداترین پرندگان جهان راه پیدا کنند.