بقایای به اصطلاح «طلای مایع» در یک ظرف تخم مرغی شکل کشف است که نشان میدهد ایتالیاییها ۴۰۰۰ سال پیش این ماده را تهیه و از آن استفاده میکردند. این یافته نشان میدهد که عمر روغن زیتون در ایتالیا به ۷۰۰ سال پیش از آنچه که تصور میشد، میرسد.
پژوهشگران، پس از تجزیه و تحلیل بقایای به جا مانده در کوزه و دو ظرف دیگری که در «کاستلوچیو» (Castelluccio)، سایت باستانشناسی متعلق به عصر برنز در سیسیل پیدا شد، به این نتیجه رسیدند.
دکتر داوید تاناسی، یکی از مورخان دانشگاه فلوریدای جنوبی و سرپرست این گروه تحقیقاتی گفت که میخواهد به خاطر شکل نادری که این ظرف دارد، تحقیقات بیشتری روی آن انجام بدهد. او گفت:
نشانههایی از کارد و چنگالهای سیسیلی در این ظرف دیده میشود که قدمت آنها به آغاز هزارهی دوم (ابتدای عصر برنز) و هزارهی سوم قبل از میلاد برمیگردد. میخواهیم بدانیم که چه استفادههایی از آن میکردند، بنابراین تجزیه و تحلیلهای شیمیایی روی بقایای ارگانیک درون ظرف انجام دادیم.
دکتر تاناسی و تیم او، به بررسی مقادیر اندکی از مواد آلی موجود در ظرفها کردند و برای این کار، از سه روش برای بررسی بقایای شیمیایی استفاده کردند. آنها، بقایای ارگانیکی از هر سه ظرف به دست آوردند که حاوی اسیدهای اولئیک و لینولئیک بودند که علائم زوغن زیتون هستند.
آنها، با توجه به مکان کشف آنها و شکل خاصی که دارند، به این نتیجه رسیدند که این ظرفها متعلق به حدود ۴۰۰۰ سال پیش و دوران ابتدایی برنزی سیسیل هستند.
تنها نشانههای شیمیایی روغن زیتون که تا کنون کشف شدهاند مربوط به کوزههای کشف شده در جنوب ایتالیا، در منطقهی «کوزنزا» و «لچه»، هستند. گفته میشود که قدمت این کوزهها به حدود ۳۳۰۰ سال پیش و به دوران مس برمیگردد.
مورخان معتقدند که درخت زیتون، ابتدا، در خاورمیانه کشت شد و بعدها، از طریق آناتولی به یونان برده شد. اولین استفادهی ایتالیاییها از روغن زیتون به زمانی برمیگردد که یونانیهای باستان، درختان زیتون را به مدیترانه آوردند و آن را در منطقه رواج دادند.