این غذاخوری روزانه ۱۶ هزار وعده غذا سرو میکند؛ طراحی متفاوت دانشگاهی در هند
معماران هندی ساختمانی طراحی کردهاند که با وجود ظرفیت بالای پذیرایی، فضایی باز و صمیمی برای دانشجویان فراهم میکند.
دفتر معماری اسجیکی (SJK Architects) ساختمان غذاخوری دانشگاه اسآر را در شهر وارانگال هند طراحی کرده است؛ مجموعهای دوطبقه که روزانه بیش از ۱۶ هزار وعده غذا برای حدود ۵٬۴۰۰ دانشجو آماده میکند. این ساختمان میتواند همزمان میزبان بیش از ۱٬۹۰۰ نفر باشد، اما طراحی آن بهجای تأکید بر ابعاد بزرگ، فضایی سبک، باز و صمیمی ایجاد میکند. (ArchDaily)
معماران با ترکیب مسیرهای سبز، حیاطهای مرکزی و پلههای آمفیتئاتری، غذاخوری را به فضایی برای معاشرت و تعامل دانشجویان تبدیل کردهاند. این مجموعه در سال ۲۰۲۵ تکمیل شده و عکاسی آن را ویک ایدارا انجام داده است.
طراحی ساختمان با الهام از خیابانهای شهری
ساختمان در بخش جنوبی محوطه دانشگاه قرار دارد و به مجموعه خوابگاهها و فضاهای آموزشی نزدیک است. طراحی آن سه مسیر اصلی به عرض ۶ متر را در امتداد شمالیـجنوبی در نظر میگیرد که بخشهای مختلف غذاخوری را به هم متصل میکنند. این مسیرها مانند خیابانهای کوچک، حرکت دانشجویان را آسان میکنند و میان چهار فضای غذاخوری ارتباط به وجود میآورند.
در امتداد مسیرها، درختان موجود حفظ شدهاند و گلدانها، فضای سبز و پلهها امکان نشستن و استراحت را فراهم میکنند. مسیر مرکزی به حیاطی با یک درخت چریش قدیمی میرسد و دو مسیر دیگر به پلههای عریضی ختم میشوند که مانند آمفیتئاتر عمل میکنند. میزهای خطی شش تا هشتنفره نیز دانشجویان را به غذا خوردن در کنار یکدیگر تشویق میکنند.
نمای شفاف و امکان توسعه در آینده
بخش عمده ساختمان، بهجز فضاهای خدماتی و قسمتهایی که با مسیرهای ارتباطی در تماساند، نمایی شفاف از شیشه و توری فلزی دارد. این ترکیب ضمن ایجاد ظاهری سبک، از ورود باران و حشرات جلوگیری میکند.
سقف مجموعه از خرپاهای باریک و نورگیرهای رو به شمال تشکیل شده است. طراحی ماژولار ساختمان نیز امکان توسعه آن را در آینده فراهم میکند؛ بهطوریکه میتوان دستکم سه فضای غذاخوری و دو مسیر دیگر به مجموعه افزود و ظرفیت آن را حدود ۷۵ درصد افزایش داد.
راهکارهای اقلیمی برای کاهش مصرف انرژی
وارانگال آبوهوایی گرم و خشک دارد و معماران برای کاهش گرمای داخل ساختمان از راهکارهای غیرفعال اقلیمی استفاده کردهاند. قرارگیری آشپزخانه و فضاهای خدماتی در بخش جنوبی، سایه درختان چریش در غرب و ساختمان پنجطبقه خوابگاه در شرق، میزان تابش مستقیم خورشید به فضاهای داخلی را کاهش میدهد. شیشههای کمگسیل نیز به کنترل انتقال گرما کمک میکنند.
حدود ۷۰ درصد بازشوهای ساختمان به توری ثابت مجهز شدهاند تا هوا در فضا جریان پیدا کند، بدون آنکه حشرات وارد شوند. دستگاههای مکنده نصبشده روی سقف مسیرها نیز هوای گرم را به سمت بالا هدایت میکنند و به شکلگیری جریان طبیعی هوا کمک میکنند. این راهکارها در کنار نور طبیعی سقف، آسایش حرارتی را افزایش میدهند و نیاز به تجهیزات پرمصرف سرمایشی را کاهش میدهند.