معماری مدرن با الهام از معابد ۱۱۰۰ ساله؛ این هتل به نماد شهری فراموش‌شده تبدیل شده است
معماران یک هتل در تایلند با الهام از بقایای معابد باستانی، نمایی آجری و لایه‌لایه طراحی کرده‌اند که گذشته شهر را به یاد می‌آورد.
در شهر اوتونگ تایلند، آثار چندانی از تمدن باستانی منطقه باقی نمانده است؛ پایه‌های پاگوداهای فروریخته و مهره‌های کوچکی که از دل خاک پیدا شده‌اند، تنها نشانه‌های ملموس از گذشته این شهر هستند. معماران استودیوی اِکار (EKAR) برای طراحی هتل پوسایاپوری، همین بقایای تاریخی را نقطه شروع قرار دادند و ویژگی‌های معماری بناهای قدیمی را در قالب ساختمانی شش‌طبقه بازآفرینی کردند. (ArchDaily)
این هتل با مساحت حدود ۳٬۱۳۸ مترمربع در سال ۲۰۲۳ تکمیل شد و در ورودی اصلی شهر قرار دارد. نمای آجری و لایه‌لایه آن از تناسبات و سایه‌های معابد قدیمی الهام می‌گیرد؛ درحالی‌که طراحی باز ساختمان، نور طبیعی و جریان هوا را به فضاهای داخلی می‌رساند.
الهام از معابد ویران‌شده اوتونگ
اوتونگ برخلاف شهرهای تاریخی شناخته‌شده‌ای مانند سوخوتای و آیوتایا، کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ بااین‌حال، یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های تایلند در این منطقه شکل گرفته بود. پایه‌های پاگوداهای فروریخته و مهره‌های کوچکی که در خاک پیدا شده‌اند، از معدود شواهد باقی‌مانده از تاریخ شهر هستند. مردم محلی نزدیک به یک قرن این اشیا را جمع‌آوری کرده‌اند و حتی برای نمایش آن‌ها موزه‌ای راه‌اندازی کرده‌اند؛ اما این آثار به‌تنهایی برای روایت کامل گذشته اوتونگ کافی نبوده‌اند.
معماران پروژه به‌جای بازسازی مستقیم بناهای تاریخی، از یکی از ویژگی‌های تکرارشونده در پایه پاگوداها الهام گرفتند: فرورفتگی‌های پلکانی در گوشه‌ها. این جزئیات در امتداد بناها تکرار می‌شوند و با ایجاد ریتمی مشخص، به معماری آن‌ها هویت می‌بخشند. طراحان همین الگو را به نمای هتل پوسایاپوری منتقل کردند.
نمایی لایه‌لایه با پیش‌آمدگی‌های ۷۰ سانتی‌متری
نمای هتل از قطعاتی با ابعاد ۳ در ۲٫۵ متر تشکیل شده است. این قطعات به‌صورت متناوب ۷۰ سانتی‌متر از سطح نما جلوتر می‌آیند یا عقب می‌روند. بخش‌های بیرون‌زده به پنجره‌های پیش‌آمده و بالکن‌ها اختصاص دارند و قسمت‌های فرورفته مانند سایه‌بان از بالکن‌ها محافظت می‌کنند.
جهت‌گیری ساختمان به سمت غرب باعث می‌شود تابش آفتاب بعدازظهر به یکی از چالش‌های طراحی تبدیل شود. عمق و لایه‌بندی نما نیز در پاسخ به همین مسئله شکل گرفته و از ورود مستقیم نور خورشید به بخش‌هایی از ساختمان جلوگیری می‌کند.
معماران برای ساخت این نما از بتن تقویت‌شده با الیاف شیشه (GRC) استفاده کرده‌اند. همان‌طور که سازندگان پاگوداهای قدیمی آجر را متناسب با امکانات و شرایط زمان خود انتخاب می‌کردند، طراحان این پروژه نیز این مصالح را با توجه به بودجه، زمان‌بندی، نیروی کار در دسترس و ارتفاع شش‌طبقه ساختمان برگزیدند.
پنل‌های بتنی در کارخانه قالب‌گیری و آماده می‌شوند و سپس روی قاب‌های فولادی گالوانیزه نصب‌شده به دیوارها قرار می‌گیرند. این روش سرعت نصب را افزایش می‌دهد و امکان کنترل کیفیت قطعات را فراهم می‌کند. سطح پنل‌ها نیز بافتی شبیه آجر دارد تا ارتباط بصری ساختمان با پاگوداهای تاریخی حفظ شود. معماران در این طراحی بیش از هر چیز بر تناسبات، عمق و سایه‌های بناهای قدیمی تمرکز کرده‌اند.
طراحی باز برای نور و جریان طبیعی هوا
در طراحی هتل، دهانه‌های کوتاه ستون‌ها و سیستم ساخت ماژولار به کار رفته‌اند تا اجرای پروژه ساده‌تر و هزینه‌ها قابل‌کنترل‌تر باشد. این موضوع برای شهری با اقتصاد محلی و مقیاس کوچک اهمیت زیادی داشت. همچنین فقط ۶۵ درصد از مساحت طبقات به فضاهای بسته اختصاص یافته است.
بخش باقی‌مانده به راهروها، تراس‌های روباز و یک فضای خالی عمودی اختصاص دارد که به‌صورت مورب از میان هر شش طبقه عبور می‌کند و فضاهای مشترک طبقات را به یکدیگر پیوند می‌دهد. این حفره نور روز را به پایین‌ترین طبقه می‌رساند و به گردش هوا در اتاق‌ها کمک می‌کند. طراحان با این راهکار، نیاز ساختمان به مصرف انرژی را کاهش داده‌اند.
هتلی که به بخشی از زندگی شهری تبدیل شد
هتل پوسایاپوری در مسیر اصلی ورود به اوتونگ قرار دارد و یکی از نخستین ساختمان‌هایی است که مسافران هنگام ورود به شهر می‌بینند. این مجموعه به‌تدریج فراتر از یک محل اقامت عمل کرده است؛ ساکنان شهر از هتل و محوطه آن برای دیدار و برگزاری رویدادها استفاده می‌کنند و مسافران شهرهای دیگر و گردشگران خارجی نیز برای پرس‌وجو درباره داستان ساختمان به آن سر می‌زنند.
اگرچه آثار باقی‌مانده از اوتونگ برای روایت کامل تاریخ این شهر کافی نیستند، معماران پروژه معتقدند همین بقایای اندک نیز ارزشمند هستند؛ حتی اگر در گذر زمان به فراموشی سپرده شده باشند. طراحی پوسایاپوری بر همین نگاه استوار است: پیوند دادن معماری امروز با نشانه‌هایی از گذشته که هنوز در شهر باقی مانده‌اند.