آسانسوری که شما را به فضا می‌برد؛ ماجرای رستورانی متفاوت در دیزنی‌

غذا خوردن در رستوران معمولا تجربه‌ای آشنا است؛ وارد سالن می‌شوید، پشت میز می‌نشینید و غذایتان را سفارش می‌دهید. اما در یکی از رستوران‌های دیزنی‌ورلد در فلوریدا، ماجرا از جایی شروع می‌شود که مهمانان سوار آسانسوری می‌شوند که قرار است آن‌ها را از زمین دور کند و به ایستگاهی فضایی برساند. مقصد واقعی همچنان روی زمین است، اما طراحی محیط کاری می‌کند که برای مدتی کوتاه، همه‌چیز رنگ‌وبوی سفر به فضا بگیرد.

رستوران اسپیس ۲۲۰ در پارک اپکات مجموعه تفریحی والت دیزنی ورلد قرار دارد. این رستوران در سپتامبر ۲۰۲۱، هم‌زمان با پنجاهمین سالگرد فعالیت دیزنی‌ورلد، افتتاح شد و ایده اصلی آن بر شبیه‌سازی تجربه غذا خوردن در ایستگاهی فضایی استوار است؛ تجربه‌ای که به‌جای تکیه بر جاذبه‌های معمول رستوران‌گردی، از طراحی محیط و جلوه‌های تصویری کمک می‌گیرد.

تجربه مهمانان پیش از رسیدن به میز غذا آغاز می‌شود. آن‌ها وارد آسانسوری می‌شوند که حس حرکت به سمت ایستگاه فضایی را ایجاد می‌کند. در جریان این سفر نمایشی، منظره زمین به‌تدریج از پنجره‌ها دیده می‌شود؛ گویی ساختمان از سطح سیاره فاصله می‌گیرد و به مدار آن نزدیک می‌شود.

نام اسپیس ۲۲۰ نیز به ارتفاع خیالی این سفر اشاره دارد: ۲۲۰ مایل، معادل حدود ۳۵۴ کیلومتر بالاتر از سطح زمین. مقصدی که رستوران برای مهمانان خود طراحی کرده، ایستگاه فضایی خیالی سنتائوری است؛ مکانی که در آن قرار است غذاخوردن بخشی از یک ماجراجویی فضایی باشد.

البته هیچ سفری به خارج از جو زمین اتفاق نمی‌افتد. آسانسور و چشم‌اندازهای اطراف، بخشی از طراحی نمایشی مجموعه‌اند و با کمک تصاویر و جلوه‌های بصری، حس حضور در محیطی خارج از زمین را بازسازی می‌کنند.

پس از رسیدن به رستوران، پنجره‌های بزرگ و پانوراما بخش مهمی از تجربه را شکل می‌دهند. مهمانان می‌توانند زمین را از دور تماشا کنند و در کنار آن، تصاویر فضانوردانی را ببینند که بیرون ایستگاه شناورند؛ منظره‌ای که یادآور ایستگاه‌های فضایی در فیلم‌های علمی‌تخیلی است.

نمای بیرون در طول زمان تغییر می‌کند و گذر روز و شب را نشان می‌دهد. به این ترتیب، فضای رستوران فقط به دکوراسیون داخلی محدود نمی‌شود؛ چشم‌اندازهای تصویری نیز در ساختن حس حضور در مدار زمین نقش دارند. طراحان تلاش کرده‌اند محیطی بسازند که مهمانان هنگام غذاخوردن، خود را در بخشی از یک مأموریت فضایی تصور کنند.

اسپیس ۲۲۰ نمونه‌ای از رویکردی است که در آن تجربه حضور در یک مکان، به‌اندازه چیزی که در آن عرضه می‌شود، اهمیت پیدا می‌کند. در اینجا غذا تنها بخشی از برنامه است و طراحی محیط، حرکت نمایشی آسانسور و منظره‌های فضایی نیز در تجربه مهمانان نقش دارند.

این ایده با رویکرد مجموعه‌های تفریحی مانند دیزنی هم‌خوانی دارد؛ جایی که سرگرمی اغلب از ترکیب داستان، طراحی محیط و فناوری شکل می‌گیرد. رستوران به‌جای آنکه صرفا فضایی برای صرف غذا باشد، تلاش می‌کند مهمانان را وارد داستانی کند که از لحظه ورود آغاز می‌شود و تا پایان حضور آن‌ها ادامه دارد.

شبیه‌سازی سفر فضایی در اسپیس ۲۲۰ جایگزین تجربه واقعی حضور در مدار زمین نیست؛ اما نشان می‌دهد چگونه می‌توان با استفاده از طراحی و جلوه‌های تصویری، یک فعالیت روزمره را به تجربه‌ای متفاوت تبدیل کرد. در این رستوران، سفر به فضا فقط چند قدم با میز غذا فاصله دارد؛ سفری خیالی که قرار نیست مهمانان را از زمین جدا کند، بلکه می‌خواهد برای مدتی کوتاه، نگاه آن‌ها را به غذا خوردن تغییر دهد.