رقابت دو سفرنامهنویس برای دیدن هر ۱۶ ورزشگاه جام جهانی ۲۰۲۶
به نقل از دیلیمیل؛ در حالی که هیجان برای بزرگترین رویداد فوتبال جهان بالا میگیرد، دو علاقهمند به سفر یک چالش کمسابقه را آغاز کردند تا مطمئن شوند هیچ لحظهای از جام جهانی ۲۰۲۶ را از دست ندهند. این رقابت عجیب، که میان دو عضو تیم «د پوینتس گای» شکل گرفت، قرار بود آنها را در مدت تنها هفت روز به تمام ۱۶ ورزشگاه میزبان جام جهانی در سراسر آمریکای شمالی برساند؛ سفری که در نهایت باید در ورزشگاه متلایف در نیوجرسی، محل برگزاری فینال در ۱۹ ژوئیه، پایان پیدا میکرد.
نیکی کِلوین و لیام اسپنسر، دو کارشناس سفر از «د پوینتس گای»، مامور شدند در آستانه نخستین دوره از سه مراسم افتتاحیه، سفری را آغاز کنند که شبیه هیچ برنامهریزی عادی نبود. آنها باید بهصورت انفرادی و در مسیرهای مخالف هم مسابقه میدادند؛ لیام به سمت شمال رفت و نیکی به سمت جنوب، و هر دو فقط پس از رسیدن فیزیکی به هر ورزشگاه اجازه داشتند پرواز بعدی خود را رزرو کنند. هیچ برنامهریزی از پیش، هیچ مسیر از قبل چیدهشده و هیچ حاشیه امنی در کار نبود. قوانین هم روشن و سختگیرانه بود: استفاده از دستکم چهار شرکت هواپیمایی متفاوت، سوار شدن بر دستکم یک قطار، و گرفتن سلفی در کنار هر ورزشگاه.
آنها این ماجراجویی را در ویدیویی که در ۵ ژوئن در یوتیوب منتشر شد، ثبت کردند؛ ویدیویی که سفر ساحل به ساحلشان را در سه کشور و با ترکیبی از پرواز و قطار نشان میداد، در حالی که با تاخیر پروازها، اتصالهای فشرده و دردسرهای معمول سفر دستوپنجه نرم میکردند. این تجربه همچنین فرصتی شد تا تفاوت سفر ریلی و هوایی را از نزدیک مقایسه کنند و با کلاسهای اکونومی، پریمیوم اکونومی و بیزنس آشنا شوند؛ در نهایت هم فهمیدند کدام شیوه جابهجایی برای پیمودن مسافتی در حدود ۴۵۰۰ کیلومتر مناسبتر است.
مسیر لیام از لسآنجلس آغاز شد و او را از غرب ایالات متحده به کانادا و سپس به منطقه میدوست رساند، تا در نهایت به نیویورک و نیوجرسی برسد. سفرش در دوم مارس با پرواز ۱۳:۴۰ دلتا ایرلاینز به سنخوزه شروع شد و روز بعد با آلوسکا ایرلاینز راهی سیاتل شد. او در چهارم ژوئن نخستین مسیر ریلی خود را تجربه کرد و با قطار آمترک از سیاتل به ونکوور رفت؛ دو شهری که قرار است در تابستان میزبان مسابقات جام جهانی باشند. در این بخش، به او کارت پرواز و یک برگه اظهارنامه دادند تا ورودش به کانادا ثبت شود، اما بدون هیچ مشکلی از کنترلها گذشت و خیلی زود در صندلی بیزنسکلاس خود نشست.
پس از عبور از مرز کانادا، لیام دوباره به جنوب رفت و با امریکن ایرلاینز از ونکوور به دالاس-فورتورث پرواز کرد و سپس در پنجم مارس راهی کانزاسسیتی شد. او هنگام خروج از کانادا، بینندگان را تشویق کرد که برای گذر سریعتر از امنیت فرودگاهها، کارت تسا پریچک بگیرند؛ ابزاری که خودش تقریبا در تمام مسیر آمریکای شمالی از آن استفاده کرد. عضویت پنجساله این سرویس ۷۹٫۹۵ دلار، معادل ۵۹٫۷۲ پوند، هزینه دارد و به مسافران اجازه میدهد با سرعت از بازرسی عبور کنند و زمان کمتری را صرف باز و بسته کردن چمدانها کنند؛ بهطوریکه بسیاری در کمتر از ۱۰ دقیقه به گیت میرسند.
با این حال، در دالاس-فورتورث، لیام با صفی غیرمنتظره و طولانی برای تسا پریچک روبهرو شد. او پس از عبور از این صف، زمانی را در سالن پرچمدار امریکن ایرلاینز گذراند و سپس پرواز بعدیاش را انجام داد. بخش پایانی مسیر او از دیترویت و تورنتو با دلتا گذشت و بعد، پروازهایی با پورتر ایرلاینز و امریکن ایرلاینز او را به بوستون و در نهایت به نیوآرک رساند؛ جایی که تنها ۳۱ دقیقه با اوبر تا ورزشگاه متلایف فاصله داشت. لیام سرانجام در هفتم مارس ساعت ۱۵:۰۵ به ورزشگاه رسید.
در سوی دیگر رقابت، مسیر نیکی از همان ابتدا در جهت مخالف طراحی شده بود. او در دوم مارس با پرواز ۱۱:۳۰ آئرومکزیکو از لسآنجلس به مکزیکوسیتی رفت. یکی از نکات مهمی که او در بدو ورود به مکزیک متوجه شد، سهولت فرایند مهاجرت در مقایسه با ایالات متحده بود. نیکی کلوین، کارشناس سفر، گفت:
اگر برای جام جهانی قرار است به اینجا بیایید، از آن باجههای ترسناک مهاجرت پشت شیشه خبری نیست. مامور مهاجرت خیلی دوستانه بود و به من برای ورود به مکزیک خوشآمد گفت. این خوب است.
او پس از یک شب اقامت و با وجود دردسر کوچک یک پرواز لغوشده، با پرواز آئرومکزیکو به گوآدالاخارا رفت و همان بعدازظهر با پرواز ولاریس راهی مونتری شد. نیکی در چهارم مارس هنگام خروج از شمال مکزیک، با یونایتد ایرلاینز از مرز گذشت و وارد هیوستون شد. پیش از سوار شدن به هواپیما، او گفت:
باید بگویم تجربه من از هوانوردی مکزیک واقعا کارآمد است. همه ایستگاههای امنیتی، فرایندهای سوار شدن... از منسجمترین تجربههایی بودند که داشتهام.
روز بعد، او مسیر خود را در شرق آمریکا از طریق میامی با امریکن ایرلاینز ادامه داد و در ۶ مارس با دلتا به آتلانتا رفت. سرانجام در ۷ مارس ساعت ۱۱:۳۰ صبح، او با پرواز دلتا و در کلاس بیزنس به فیلادلفیا رسید؛ سفری که به گفته خودش، «به سبک» انجام شد. هرچند نیکی موفق نشد بخش ریلی چالش را به پایان برساند، اما همچنان زودتر از رقیبش به مقصد نهایی رسید.
او در جمعبندی مسیرش تاکید کرد که عبور از مکزیک برایش با مهاجرت روان، کارآمدی کمنظیر و آمیزهای زنده از فرهنگ اصیل مکزیکی و تکزاسی همراه بوده است. نیکی کلوین، کارشناس سفر، گفت:
فرودگاهها و ایرلاینهای مکزیک خیلی کارآمد هستند و مردم فوقالعاده مهماننوازند؛ اگر قرار است برای تماشای چند بازی جام جهانی سفر کنید، من لحظهای مکزیکی را به شما پیشنهاد میکنم.
او البته یک نکته منفی هم درباره کل مسیرش مطرح کرد و افزود:
حملونقل عمومی، حداقل در همه جاهایی که من رفتم، چالشبرانگیز خواهد بود. تنها جایی که برای من حملونقل خوبی داشت آتلانتا بود. رسیدن به ورزشگاه خیلی آسان و سریع بود.
لیام در مقابل، از زیبایی مناظر طبیعی کانادا در مسیر ریلی و از مردمان خونگرم این کشور لذت برد و به لطف تسا پریچک توانست از صفهای طولانی فرودگاه دور بماند. او نیز گفت:
جاهایی مثل تورنتو، سیاتل و ونکوور همگی گزینههای عالی حملونقل عمومی دارند و شما پول زیادی صرفهجویی خواهید کرد.
با این حال، او هشدار داد:
اوبرها گران هستند. در جاهایی مثل دالاس و کانزاس، رانندگی عملا تنها گزینه شماست. در آن شرایط، بهتر است با گروه سفر کنید تا هزینه را تقسیم کنید.
با وجود همه دشواریهای لجستیکی، هر دو نفر سفر خود را کامل کردند و تنها با چند دقیقه فاصله در ورزشگاه متلایف به خط پایان رسیدند؛ جایی که قرار است قهرمانان جام جهانی در ۱۹ ژوئیه تاجگذاری کنند.
