روستای ۷۰۰ ساله چین با یک هتل متفاوت دوباره جان می‌گیرد

در دورانی که بسیاری از روستاها با کاهش جمعیت و رکود اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، روستای لانگتو در گوانگژو چین مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است. در این پروژه، هدف فقط حفظ بناهای تاریخی و متوقف‌کردن فرسودگی آن‌ها نیست؛ معماران می‌خواهند ساختمان‌های قدیمی را دوباره وارد زندگی روزمره کنند و با ایجاد فضایی برای گردشگری، اقتصاد محلی را رونق ببخشند.

این رویکرد در پروژه هتل لانگتو دیده می‌شود؛ معماران در این طرح، ویژگی‌های معماری سنتی روستا را حفظ کرده‌اند و در عین حال، عناصر امروزی را به فضای داخلی افزوده‌اند.

روستای لانگتو در حاشیه باتلاقی کلان‌شهر گوانگژو قرار دارد. این سکونتگاه در سال ۱۳۶۷ میلادی و در دوره سلسله یوان شکل گرفت و اکنون در فهرست روستاهای تاریخی و فرهنگی چین قرار دارد. لانگتو را یکی از بزرگ‌ترین و سالم‌ترین نمونه‌های روستاهای سنتی منطقه کانتون می‌دانند.

معماری متمایز این روستا به سبک لینگ‌نان تعلق دارد؛ سبکی که در طول قرن‌ها با شرایط اقلیمی و شیوه زندگی مردم جنوب چین سازگار شده است. خانه‌ها در چیدمانی فشرده کنار هم قرار گرفته‌اند و دیوارهای بیرونی ضخیم و بسته، بخش مهمی از ساختار آن‌ها را تشکیل می‌دهند.

هو یوپِی، بنیان‌گذار استودیو هو و استاد طراحی شهری در دانشکده معماری و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه نانجینگ، معتقد است چیدمان فشرده خانه‌ها و دیوارهای ضخیم بیرونی نمونه‌ای هوشمندانه از معماری سازگار با اقلیم هستند؛ دانشی که در ساخت‌وسازهای امروزی کمتر به چشم می‌خورد.

با وجود ارزش تاریخی و معماری روستا، لانگتو در سال‌های گذشته با مشکلاتی مانند کاهش جمعیت، کمبود نیروی کار و فرصت‌های محدود اقتصادی روبه‌رو شد. بسیاری از ساکنان برای یافتن شغل به مناطق دیگر مهاجرت کردند و خانه‌هایشان به‌تدریج خالی و فرسوده ماند.

در سال ۲۰۲۱، دولت منطقه هوادو و بنیاد خیریه ویپ‌شاپ برنامه‌ای را برای احیای روستا آغاز کردند. بخش اصلی این طرح، بازآفرینی خانه‌های قدیمی و تبدیل آن‌ها به فضایی برای اقامت گردشگران بود.

استودیو هو مسئولیت طراحی هتل لانگتو را بر عهده گرفت و ۲۱ خانه حیاط‌دار متروکه را به یک مجموعه اقامتی با مساحت حدود ۳۵۵۰۰ فوت مربع تبدیل کرد. بیشتر این خانه‌ها در دوره سلسله چینگ ساخته شده بودند و معماری بومی منطقه را به نمایش می‌گذاشتند.

به گفته هو یوپِی، افزایش رفت‌وآمد گردشگران می‌تواند تقاضا برای غذاهای محلی، خرید صنایع‌دستی و بازدیدهای فرهنگی را بیشتر کند. چنین اتفاقی به رونق اقتصادی سراسر روستا کمک می‌کند؛ اقتصادی که پیش از اجرای پروژه تقریبا از حرکت ایستاده بود.

معماران پیش از شروع عملیات، بخش‌های مختلف مجموعه را به‌دقت بررسی کردند. آن‌ها تزئینات اصیل باقی‌مانده و قسمت‌های آسیب‌دیده سازه را ثبت کردند، نقشه‌های سنتی خانه‌ها را بازگرداندند و نمای فرسوده ساختمان‌ها را مرمت کردند.

استودیو هو برای بازسازی جزئیات معماری با استادکاران محلی همکاری کرد. این جزئیات شامل طاقچه‌های آجری برای نگهداری تندیس‌های بودایی، گچ‌بری‌های رنگ‌آمیزی‌شده و قاب‌های ورودی ساخته‌شده از آهک حجاری‌شده می‌شدند.

هو یوپِی تأکید می‌کند که استادکاران سنتی، فنون ساخت‌وساز و تزئینات بومی منطقه را نسل‌به‌نسل آموخته‌اند و کارگران امروزی نمی‌توانند تمام این جزئیات را با همان روش‌ها بازسازی کنند. به همین دلیل، حضور هنرمندان و استادکاران محلی در فرایند مرمت اهمیت زیادی داشت.

فضای داخلی هتل در مقایسه با نمای تاریخی ساختمان‌ها، ظاهری امروزی دارد. معماران به‌جای بازسازی تصنعی سبک قدیمی، طراحی مینیمال را در کنار مصالح و ساختارهای اصیل قرار داده‌اند تا میان گذشته و حال گفت‌وگویی بصری شکل بگیرد.

یکی از ایده‌های متفاوت پروژه، تبدیل سبدهای قدیمی ماهیگیری به چراغ‌های روشنایی است. معماران همچنین از دیوارهای شیشه‌ای بزرگ استفاده کرده‌اند تا فضاهای داخلی بازتر شوند و ارتباط بیشتری با محیط اطراف داشته باشند.

در بخش‌هایی از مجموعه، درختان خودرو که در میان ویرانه‌های خانه‌های متروکه رشد کرده بودند نیز حفظ شده‌اند. این درختان یادآور سال‌هایی هستند که ساختمان‌ها بدون استفاده مانده بودند و طبیعت به‌تدریج فضای آن‌ها را در اختیار گرفته بود.

استودیو هو امیدوار است اجرای این پروژه، ساکنان مهاجر را به زادگاهشان بازگرداند و برای آن‌ها فرصت‌های شغلی پایداری ایجاد کند. از نگاه معماران، درآمد هتل می‌تواند هزینه نگهداری و مرمت مستمر خانه‌های سنتی را تأمین کند و چرخه‌ای خودکفا برای احیای روستا به وجود بیاورد.

پروژه هتل لانگتو تلاش می‌کند میان حفاظت از میراث معماری و نیازهای اقتصادی امروز تعادل برقرار کند. در این رویکرد، بناهای تاریخی قرار نیست صرفا به یادگارهایی دست‌نخورده تبدیل شوند؛ آن‌ها می‌توانند با حفظ هویت فرهنگی خود، دوباره بخشی از زندگی مردم باشند.