از کرپ فرانسوی تا دوسای هندی؛ خوشمزه‌ترین پنکیک‌های جهان را بشناسید

پنکیک یکی از غذاهایی است که در فرهنگ‌های مختلف جهان، شکل‌های کاملا متفاوتی پیدا کرده است. برخی کشورها آن را به‌صورت نازک و شیرین سرو می‌کنند، برخی دیگر نسخه‌ای شور و ترد دارند و در بعضی مناطق حتی موادی مانند سیب‌زمینی، آرد نخود، ذرت یا پروتئین شاهدانه جای آرد معمولی را گرفته‌اند. (CNN)

با وجود تفاوت در مواد اولیه و روش پخت، وجه مشترک بسیاری از این غذاها ترکیبی ساده از مواد در دسترس و شیوه‌ای خلاقانه برای تبدیل آن‌ها به غذایی خوش‌طعم است. بعضی از این پنکیک‌ها صبحانه محسوب می‌شوند، برخی غذای خیابانی یا میان‌وعده هستند و بعضی دیگر در مناسبت‌های خاص جایگاه ویژه‌ای دارند.

کرپ یکی از شناخته‌شده‌ترین انواع پنکیک در جهان است که ریشه آن به منطقه بریتانی در شمال غرب فرانسه بازمی‌گردد. این پنکیک‌های بسیار نازک از قرن سیزدهم در آشپزی فرانسه حضور داشته‌اند و بعدها در کشورهای مختلف محبوب شده‌اند.

کرپ را می‌توان با مواد شیرین مانند مربا، میوه، شکلات و سیروپ سرو کرد یا به سراغ ترکیب‌های شور مانند ژامبون و پنیر رفت. نازکی و بافت لطیف کرپ باعث شده است آماده‌سازی آن نیز بخشی از جذابیت این غذا باشد؛ خمیر روی سطح داغ پخش می‌شود و پس از پخت، به‌دقت تا می‌خورد تا مواد داخل آن قرار بگیرد.

سوکا که در ایتالیا با نام فاریناتا شناخته می‌شود، یکی از متفاوت‌ترین اعضای خانواده پنکیک‌ها است. این غذا در شهر نیس فرانسه و منطقه لیگوریا در ایتالیا محبوب است و با آرد نخود، آب، روغن زیتون و ادویه تهیه می‌شود.

سوکا به‌طور سنتی در ظرف‌های مسی بزرگ و داخل تنورهای هیزمی پخته می‌شود. نتیجه، غذایی ترد و خوش‌عطر است که به‌ویژه به‌عنوان غذای خیابانی در نیس طرفدار دارد. این غذا به‌دلیل استفاده از آرد نخود، گزینه‌ای بدون گلوتن نیز محسوب می‌شود.

بلینی از پنکیک‌های سنتی روسیه و دیگر کشورهای اسلاوی است که معمولا با آرد گندم یا گندم سیاه و خمیرمایه تهیه می‌شود. این پنکیک‌ها معمولا نازک و گرد هستند و در آشپزی روسی جایگاه ویژه‌ای دارند.

بلینی به‌ویژه در روزهای منتهی به آغاز دوره روزه‌داری مسیحیان و در جشن‌های موسوم به ماسلنیتسا بیشتر مصرف می‌شود. در برخی رستوران‌ها نسخه‌های کوچک آن با خاویار یا ماهی دودی سرو می‌شوند.

در سوئیس، سرآشپز سوئیسی، اسون واسمر، نسخه‌ای متفاوت از پنکیک را با استفاده از پروتئین شاهدانه به‌جای آرد معمولی تهیه کرده است. این پنکیک بدون گلوتن، بخشی از منوی رستوران Verve by Sven در مجموعه گرند ریزورت باد راگاز است.

موز، بادام، شربت افرا و گاهی خامه، از موادی هستند که برای سرو این پنکیک استفاده می‌شوند و ترکیبی متفاوت از یک صبحانه کلاسیک ایجاد می‌کنند.

پنکیک ژاپنی با ظاهر بلند و بافت بسیار سبک و پف‌کرده، یکی از نسخه‌های متفاوت این غذا است. این پنکیک که در ژاپن با نام «هات‌توکه‌کی» شناخته می‌شود، با اضافه کردن سفیده تخم‌مرغ زده‌شده به خمیر تهیه می‌شود.

همین روش باعث ایجاد بافتی شبیه سوفله می‌شود. این پنکیک معمولا با میوه‌های تازه، خامه، شربت افرا یا حتی مواد شور مانند بیکن سرو می‌شود.

پنکیک پیازچه چینی برخلاف بسیاری از انواع پنکیک با خمیر تهیه می‌شود، نه مایه‌ای روان. نتیجه، غذایی ترد و لایه‌لایه است که هنگام خوردن، بافتی هم‌زمان ترد، پوسته‌پوسته و کمی کشسان دارد.

این غذا معمولا به‌عنوان صبحانه یا میان‌وعده مصرف می‌شود و می‌توان آن را با سس سویا یا سس‌های تند سرو کرد. در برخی مناطق چین نیز نسخه‌هایی با چربی گوشت خوک تهیه می‌شوند.

پنکیک‌های ضخیم و پف‌کرده آمریکایی احتمالا همان تصویری هستند که بیش از هر چیز با شنیدن نام پنکیک به ذهن می‌آید. این پنکیک‌ها معمولا به‌صورت چند لایه روی هم قرار می‌گیرند و با شربت افرا، میوه تازه یا بیکن ترد سرو می‌شوند.

استفاده از باترملیک در دستورهای امروزی باعث شده است بافت پنکیک لطیف‌تر و پف آن بیشتر شود و طعمی ملایم و کمی ترش ایجاد کند. دستورهای پنکیک در آمریکا دست‌کم به اواخر قرن هجدهم بازمی‌گردند.

ماسالا دوسا یکی از محبوب‌ترین غذاهای جنوب هند است و با وجود ظاهر متفاوت، در دسته پنکیک‌ها قرار می‌گیرد. مایه آن از برنج و عدس تهیه می‌شود که پس از تخمیر، روی سطح داغ پخش و به‌شکل لایه‌ای نازک و ترد پخته می‌شود.

داخل دوسا معمولا ترکیبی از سیب‌زمینی، دانه خردل، نارگیل، زردچوبه و گشنیز قرار می‌گیرد. این غذا همراه با چاتنی سرو می‌شود و انواع مختلفی از چاتنی نارگیل، گوجه‌فرنگی، گشنیز و بادام‌زمینی برای آن وجود دارد.

پنکیک سنتی انگلیسی با نسخه آمریکایی تفاوت زیادی دارد. این پنکیک‌ها نازک و نسبتا ساده هستند و معمولا خبری از لایه‌های ضخیم و شربت افرا در آن‌ها نیست.

در انگلستان، یکی از روش‌های سنتی سرو این پنکیک ریختن کمی آب‌لیمو و پاشیدن شکر روی آن است. این غذا به‌ویژه در روز «شرو سه‌دی» که پیش از آغاز روزه‌داری مسیحیان برگزار می‌شود، محبوبیت دارد.

دومین غذای چینی این فهرست، پنکیک‌های بسیار نازکی است که برای سرو اردک پکن استفاده می‌شوند. خمیر آن‌ها از آرد، آب و نمک تهیه می‌شود و پس از پخت، لایه‌ای نازک و انعطاف‌پذیر برای پیچیدن گوشت اردک ایجاد می‌کند.

اردک پکن معمولا همراه با پیازچه و سس هویسین یا سس لوبیای شیرین داخل این پنکیک قرار می‌گیرد و به‌صورت لقمه‌ای خورده می‌شود.

اینجرا از نظر فنی بیشتر به نان تخت تخمیرشده شباهت دارد، اما به‌دلیل روش آماده‌سازی و شکل سرو، در فهرست پنکیک‌های جهان قرار گرفته است. این نان اسفنجی و کمی ترش با آرد تف، یکی از پایه‌های اصلی آشپزی اتیوپی محسوب می‌شود.

مایه اینجرا با آب و نوعی خمیرمایه سنتی تخمیر می‌شود و سپس روی صفحه‌ای گرد به نام میتاد پخته می‌شود. سطح متخلخل آن برای برداشتن و جذب انواع سس و خوراک‌های اتیوپیایی مناسب است.

گالت بریتانی یکی دیگر از غذاهای معروف منطقه بریتانی فرانسه است که با آرد گندم سیاه تهیه می‌شود. برخلاف کرپ‌های شیرین، گالت معمولا با مواد شور پر می‌شود.

ژامبون، تخم‌مرغ، بیکن و پنیر از مواد رایج داخل گالت هستند و پنکیک پس از قرار گرفتن مواد، به‌شکل مربع تا می‌خورد. این غذا یکی از خوراک‌های محبوب منطقه بریتانی محسوب می‌شود.

پنکیک هلندی یکی از متفاوت‌ترین انواع پنکیک است، زیرا برخلاف بیشتر نمونه‌ها در فر پخته می‌شود. این پنکیک هنگام پخت به‌شکل چشمگیری پف می‌کند و ظاهری شبیه سوفله پیدا می‌کند.

این غذا در ایالت واشنگتن و برخی مناطق دیگر آمریکا محبوبیت زیادی دارد و معمولا با کره، شکر، آب‌لیمو یا شربت سرو می‌شود.

چولرموس از غذاهای سنتی کانتون اوبالدن در مرکز سوئیس است. این پنکیک پس از پخت به قطعات کوچک بریده و دوباره در کره سرخ می‌شود تا سطحی طلایی و ترد پیدا کند.

چولرموس معمولا هنگام شام سرو می‌شود و ترکیب آن با شکر، دارچین و سس سیب، طعمی متفاوت نسبت به بسیاری از پنکیک‌های رایج ایجاد می‌کند.

پایکلت نوعی پنکیک کوچک و پف‌کرده است که در استرالیا به‌عنوان میان‌وعده محبوبیت دارد. بیکینگ‌پودر باعث می‌شود مایه هنگام پخت بالا بیاید و بافتی نرم و سبک پیدا کند.

پایکلت پس از پخت معمولا با خامه، شکر و توت‌فرنگی تازه یا ژله توت‌فرنگی سرو می‌شود. با وجود شباهت نام آن به یک نوع پنکیک بریتانیایی، نسخه استرالیایی ویژگی‌های خاص خودش را دارد.

پنکیک کیمچی یکی از محبوب‌ترین نمونه‌های شور و تند در این فهرست است. برای تهیه آن، کیمچی همراه با آرد، تخم‌مرغ و دیگر مواد ترکیب و سپس در تابه سرخ می‌شود.

حرارت باعث می‌شود سطح پنکیک ترد و طلایی شود، در حالی که طعم تند و ترش کیمچی درون آن باقی می‌ماند. این غذا معمولا با انواع سس سرو می‌شود، اما به‌تنهایی نیز طرفداران زیادی دارد.

کاچاپا، پنکیک سنتی ونزوئلا، با ذرت تازه یا منجمد تهیه می‌شود و به‌دلیل شیرینی طبیعی ذرت، طعمی متفاوت دارد. این پنکیک معمولا با پنیر تازه و کره پر می‌شود.

کاچاپا پس از پخت تا زمانی که سطح آن طلایی و ترد شود روی حرارت می‌ماند و سپس پنیر داخل آن قرار می‌گیرد تا در گرمای پنکیک ذوب شود. ترکیب شیرینی ذرت با پنیر و کره، ویژگی اصلی این غذای محبوب ونزوئلایی است.