مروشت از شهرهای استان فارس است که در ۴۰ کیلومتری شمال شیراز وقع شده است و دومین شهر بزرگ استان فارس پس از شیراز محسوب می‌شود. پتانسیل بالای گردشگری و توریست از خصوصیات این شهر است. بناهایی تاریخی همچون تخت جمشید و نقش رستم و… اعتباری خاص به آن بخشیده است.

 ابن بلخی برای اولین بار در فارس‌نامه، «مرو» را به عنوان یکی از محلات شهر باستانی استخر نامگذاری می‌کند که با گذشت زمان به بوستان تخت جمشید تبدیل شده است.

مرودشت با مساحت ۴۶۴۹ کیلومترمربع، ۸/۳٪ کل مساحت استان فارس را دربرمی‌گیرد. همسایگان این شهر از شمال شهرستان‌های خرمبید و اقلید، از غرب شهرستان سپیدان، از جنوب شیراز و از شرق شهرستان‌های ارسنجان و بوانات است.

به طور تقریبی می‌توان گفت که مرودشت در مرکز استان فارس قرار گرفته است. ارتفاع این شهر  ۱۵۹۵ متری از سطح دریا است. قسمت شمالی از سرچشمه رود کر تا محل سد درودزن کاملاً کوهستانی و قسمت جنوبی و جنوب شرقی از سد درودزن تا دریاچه بختگان دشت‌های تخت را دربرمی‌گیرد.

کوه حسین و کوه بید سندل، کوه قلعه و کوه قلعه شکسته از مهم‌ترین کوه‌های منطقه است. رودخانه سیوند و رودخانه کر هم از رودخانه‌‌های مهم مرودشت است.

این شهر در نواحی کوهستانی، آب و هوایی سردسیر و در دیگر نواحی آب و هوای کوهستانی دارد. میانگین بارش سالیانه در مرودشت ۳۶۵ میلی‌متر است. حداکثر دما نیز ۴۱ درجه سانتی‌گراد و حداقل آن ۹ درجه سانتی‌گراد است.

این شهر پیشینه‌ای برابر با هزاره پنجم پیش از میلاد دارد. بنا به گفته پژوهشگران مسکونی بودن این منطقه از پیش از تاریخ تاکنون است. دشت وسیع مرودشت قدمتی برابر با طول تاریخ ایران داشته و بارها دچار دگرگونی و تحولات بسیاری شده است.

نطفه آغازین مرودشت به شروع ساخت کارخانه قند در سال ۱۳۱۲، برمی‌گردد، با تأسیس کارخانه قند مرودشت در سال ۱۳۱۴ هجری شمسی شهر مرودشت ایجاد شده و کم‌کم بر جمعیت و آبادانی آن اضافه شد. تنها کارکنان کارخانه قند در منازل سازمانی و تعدادی از فروشندگان تجهیزات مورد نیاز کشاورزی تا سال ۱۳۲۹ ساکن بودند. در فاصله ۵/۱ کیلومتری غرب کارخانه قند خیابانی ساخته شد که انتهایش به روستای امیرآباد می‌رفت. در سال ۱۳۳۲ توسط انجمن شهر، شهرداری خودگردان تأسیس شد. با افزایش خیابان‌های کوچک اطراف، شهرداری رسمی در سال ۱۳۵۲ ایجاد شد. هدف از ایجاد این شهرداری رسیدگی به وضعیت تخت جمشید تا پل خان جهت اجرای جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی بود. بخشدار زرقان به عنوان اولین شهردار رسمی مرودشت آغاز به کار کرد. به دنبال آن کشاورزان مهاجر و عشایر به طور سریع در مرودشت ساکن شدند و به این ترتیب مرودشت توسعه یافت و وسعت گرفت.

احداث سد درودزن در فاصله ۴۵ کیلومتری جنوب غرب و کارخانه پتروشیمی در فاصله ۵ کیلومتری جنوب غرب کارخانه (مرودشت) همچنین آثار میراث جهانی تخت جمشید، همه و همه باعث ایجاد رفاه و آسایش برای مردم شهر شد. سرانجام در سال ۱۳۵۷ و هم‌زمان با پیروزی انقلاب اسلامی مساحت چشمگیر و پتانسیل‌های بالقوه و بالفعل ویژه منطقه، باعث تثبیت مرودشت به عنوان شهرستان مستقل در تقسیمات کشوری شد.

بنا به سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰ جمعیت مرودشت برابر ۱۵۰هزار ۹۷۰ نفر بوده است.

ساکنان این شهرستان به زبان فارسی صحبت می‌کنند، اما گویش‌های محلی، شیرازی، و ترکی قشقایی، لری در همه جای آن وجود دارد.

قالی، گبه و گلیم، جاجیم، حصیربافی و گیوه دوزی از صنایع دستی این شهر زیبا است.

كلوچه و مسقطی، ترشی کازرون، ليمو ترش جهرم، خرمای جهرم، نان شيرين فسا، حلوای ارده و نان كنجدی، حلوای مسقطی لار، حاج بادام و نان كماج نی‌ريز و پرتقال داراب از سوغاتی‌های شهر مرودشت محسوب می‌شود.

مجموعه تخت جمشید، تنگ بلاغی، کاخ تچر، سنگ نبشته‌های پهلوی، نقش رستم، نقش رجب، آرامگاه اردشیر دوم (هخامنشی) و اردشیر سوم (هخامنشی)، شهر قدیمی استخر، معدن‌های سنگ تخت جمشید، امامزاده ایوب نبی، کوه قلعه، غار اشکفت گاوی، برج زندان سلیمان، پل بند امیر، قلعه استخر و قصر قلات و باغ بدره ازجاذبه‌های تاریخی مروشت است.

مناطق تفریحی مرودشت به تنگ بستانک، آبشار دشتک ابرج، سد درودزن، تیر باغ و تنگ خشک اشاره کرد.

از کجا شروع کنیم

نقشه جاهای دیدنی، هتل‌ها و رستوران‌ها

map