از مینیمال تا بوهو؛ راهنمای انتخاب سبک دکوراسیون خانه

انتخاب سبک دکوراسیون داخلی فقط به خرید مبلمان و وسایل تزئینی محدود نمی‌شود؛ رنگ‌ها، جنس مصالح، نورپردازی و نحوه چیدمان وسایل نیز در شکل‌گیری فضای خانه نقش دارند. بعضی سبک‌ها بر سادگی و کاربردی بودن تأکید می‌کنند و بعضی دیگر با رنگ‌های متنوع، بافت‌های گوناگون و وسایل تزئینی جلوه‌ای پرجزئیات به خانه می‌دهند. (Architectural Digest)

در ادامه با ۱۵ سبک شناخته‌شده و محبوب طراحی داخلی آشنا می‌شویم.

سبک اسکاندیناوی از طراحی کشورهای شمال اروپا الهام می‌گیرد و سادگی، نظم و کاربردی بودن را در اولویت قرار می‌دهد. در این سبک معمولا از چوب، حصیر، کتان، پنبه و چرم استفاده می‌کنند. سفید، خاکستری و بژ رنگ‌های اصلی فضا هستند و گاهی رنگ‌های پاستلی به چیدمان تنوع می‌دهند.

ژاپندی ترکیبی از طراحی ژاپنی و اسکاندیناوی است. هر دو سبک به طبیعت و استفاده از مواد طبیعی اهمیت می‌دهند؛ به همین دلیل چوب، سنگ و کاغذ در این فضاها جایگاه ویژه‌ای دارند. برخلاف سبک اسکاندیناوی، ژاپندی از رنگ‌های تیره‌تر و غنی‌تری مانند مشکی، سبز تیره، آجری و بادمجانی نیز استفاده می‌کند. نتیجه این ترکیب، فضایی ساده و آرام با رنگ‌ها و بافت‌های متنوع است.

سبک بوهو یا بوهمین به قوانین سخت‌گیرانه طراحی پایبند نیست و به ترکیب آزادانه وسایل و رنگ‌ها میدان می‌دهد. در این سبک می‌توان مبلمان مدرن را کنار وسایل قدیمی قرار داد. چوب، حصیر، پارچه‌های نخی و کتان، طرح‌های شلوغ، گلدوزی و مکرومه از عناصر رایج آن هستند. بوهو بیش از هر چیز بر سلیقه و شخصیت ساکنان خانه تأکید دارد.

سبک مدیترانه‌ای حال‌وهوای خانه‌های ساحلی اسپانیا، ایتالیا، یونان و جنوب فرانسه را به فضای داخلی می‌آورد. سفید و بژ در کنار رنگ‌هایی مانند سبز، نارنجی، آبی و اخرایی ترکیب رنگی این سبک را می‌سازند. سفال، حصیر، کتان و چوب طبیعی از مصالح پرکاربرد آن هستند. کاشی‌های دست‌ساز، ظروف سرامیکی رنگارنگ و گیاهان نیز به کامل شدن این چیدمان کمک می‌کنند.

سبک خانه روستایی یا فارم‌هاوس از خانه‌های قدیمی روستایی بریتانیا الهام گرفته است. تیرهای چوبی نمایان، دیوارهای آجری، مبلمان چوبی و وسایل قدیمی از ویژگی‌های آن هستند. در این سبک می‌توان از وسایل دست‌دوم، قاب عکس‌های قدیمی، رومیزی‌های پارچه‌ای و ظروف به‌جامانده از نسل‌های قبل استفاده کرد. هدف، ساختن فضایی گرم و صمیمی با ظاهری طبیعی و کمی قدیمی است.

سبک مدرن میانه قرن از طراحی مبلمان و خانه در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی تأثیر می‌گیرد. خطوط ساده، فرم‌های ارگانیک، پایه‌های فلزی ظریف و استفاده از چوب و چرم از ویژگی‌های اصلی آن هستند. صندلی‌های معروف ایمز و میزهای کلیوی‌شکل نمونه‌هایی از طراحی شاخص این دوره به شمار می‌روند. پارچه‌های مخملی و رنگ‌هایی مانند سبز تیره، سرمه‌ای و بنفش نیز در این سبک دیده می‌شوند.

سبک صنعتی از فضای کارخانه‌ها و کارگاه‌های قدیمی الهام می‌گیرد. در این سبک به‌جای پوشاندن عناصر سازه‌ای، آجر، لوله‌ها، تیرهای فلزی و بتن را در معرض دید قرار می‌دهند. چوب کهنه، چرم پرداخت‌نشده و فلز نیز در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. برای ایجاد تعادل میان ظاهر خشن و راحتی فضا، می‌توان از کوسن‌های رنگی، فرش قدیمی و گیاهان آپارتمانی استفاده کرد.

باهاوس بر این اصل تأکید دارد که فرم هر وسیله باید با کاربرد آن هماهنگ باشد. مبلمان با خطوط هندسی، پایه‌های لوله‌ای فلزی و طراحی بدون تزئینات اضافی از ویژگی‌های این سبک هستند. اگرچه رنگ‌های سفید، مشکی و خاکستری در آن کاربرد دارند، استفاده از رنگ‌های اصلی مانند قرمز، زرد و آبی نیز رایج است. این سبک با وجود قدمت نزدیک به یک قرن، همچنان در طراحی داخلی جایگاه خود را حفظ کرده است.

مینیمالیسم به معنای خالی کردن خانه از تمام وسایل و تزئینات نیست؛ بلکه بر انتخاب آگاهانه و کنار گذاشتن عناصر غیرضروری تمرکز دارد. مبلمان چندمنظوره، سطوح خلوت و رنگ‌های خنثی در این سبک جایگاه مهمی دارند. البته استفاده محدود از رنگ، بافت‌های متنوع و طرح‌های هندسی بزرگ نیز می‌تواند به فضا شخصیت بدهد، بدون آنکه نظم کلی آن را برهم بزند.

سبک سنتی به‌جای دنبال کردن ترندهای روز، از طراحی کلاسیک و مبلمان اصیل الهام می‌گیرد. دیوارهای روشن در کنار مبلمان چوبی تیره از جنس گردو، گیلاس یا شاه‌بلوط قرار می‌گیرند. آینه‌های قاب‌دار، گلدان‌های شیشه‌ای، پرده‌های مخملی و پارچه‌های طرح‌دار نیز به این فضا جلوه‌ای رسمی و کلاسیک می‌دهند.

آرت دکو در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی رواج پیدا کرد و به‌خاطر ظاهر مجلل و جزئیات هندسی شناخته می‌شود. سطوح براق، آینه‌های قاب‌طلایی، وسایل تزئینی و رنگ‌های جواهری مانند سبز زمردی و آبی تیره در این سبک دیده می‌شوند. برای استفاده از این حال‌وهوا در خانه‌های امروزی، می‌توان تنها چند عنصر مانند چراغ‌های تزئینی، دستگیره‌های فلزی طلایی یا کاغذدیواری هندسی را به چیدمان اضافه کرد.

سبک معاصر برخلاف بسیاری از سبک‌های تاریخی، به دوره مشخصی تعلق ندارد و با تغییر سلیقه و ترندهای طراحی تحول پیدا می‌کند. ترکیب عناصر سبک‌های مختلف، خطوط ساده، رنگ‌های خنثی و مصالح طبیعی مانند چوب و الیاف گیاهی از ویژگی‌های رایج آن هستند. به همین دلیل دو خانه با دکوراسیون معاصر ممکن است ظاهر کاملا متفاوتی داشته باشند.

سبک انتقالی میان طراحی سنتی و معاصر قرار می‌گیرد و عناصر هر دو را در کنار هم به کار می‌گیرد. برای مثال، یک چراغ کلاسیک با جزئیات تزئینی می‌تواند در کنار مبلمانی با خطوط ساده و منحنی قرار بگیرد. رنگ‌های خنثی گرم، بافت‌های لایه‌لایه و ترکیب خطوط صاف و منحنی نیز به ایجاد هماهنگی در این سبک کمک می‌کنند.

سبک ویکتوریایی به فضاهای پرجزئیات و پرزرق‌وبرق علاقه دارد. رنگ‌های غنی مانند زرشکی، سبز تیره و آبی، کاغذدیواری‌های طرح‌دار، پارچه‌های سنگین، لوسترهای تزئینی و شیشه‌های رنگی از عناصر شاخص آن هستند. حتی در خانه‌های امروزی نیز می‌توان با افزودن پرده‌های مجلل، مبلمان مخملی یا قاب‌های چوبی پرکار، بخشی از این سبک را اجرا کرد.

سبک ساحلی از رنگ‌ها و بافت‌های طبیعت کنار دریا الهام می‌گیرد. آبی دریا، رنگ چوب قایق‌ها و طیف‌های خاکی در کنار پارچه‌های طبیعی مانند کتان، ترکیب اصلی این سبک را می‌سازند. فرش‌های الیاف طبیعی، مبلمان چوبی تیره و پارچه‌های روشن نیز در آن کاربرد دارند. برخلاف چیدمان‌های صرفا ساحلی و تزئینی، این سبک بیشتر بر بازآفرینی حس آرامش و رنگ‌وبافت محیط ساحلی تمرکز می‌کند.

برای پیدا کردن سبک موردعلاقه‌تان، ابتدا به فضاها، رنگ‌ها و وسایلی توجه کنید که ناخودآگاه نظرتان را جلب می‌کنند. می‌توانید تصاویر خانه‌ها، رستوران‌ها یا فضاهای موردعلاقه‌تان را جمع‌آوری کنید و به دنبال ویژگی‌های مشترک میان آن‌ها بگردید؛ شاید رنگ‌های مشابه، مبلمان چوبی یا بافت‌های طبیعی در بیشتر تصاویر تکرار شوند.

لازم نیست تمام خانه را به یک سبک محدود کنید. بعضی سبک‌ها، مانند اسکاندیناوی و ژاپندی یا طراحی سنتی و معاصر، قابلیت ترکیب با یکدیگر را دارند. مهم این است که رنگ‌ها، جنس مصالح و فرم وسایل در کنار هم هماهنگی ایجاد کنند و فضای خانه با نیازها و سلیقه ساکنان آن سازگار باشد.