بالکن‌هایی موج‌دار با خطوط فلزی؛ این برج تایوانی شبیه یک اثر هنری است

برج دان‌هوا در تایپه، پایتخت تایوان، با نمایی چندلایه و خطوطی که در امتداد طبقات حرکت می‌کنند، از الگوی معمول برج‌های مسکونی فاصله می‌گیرد. دفتر معماری اویلر وو (Oyler Wu Collaborative) این ساختمان ۱۷ طبقه را با ترکیبی از سنگ، شیشه و فلز طراحی کرده است. تغییرات هندسی نما و شبکه‌ای از قاب‌های فلزی در اطراف بالکن‌ها، به ساختمان ظاهری پویا می‌دهند؛ درحالی‌که باغ ورودی و فضای سبز روی بام، طبیعت را به بخش‌های مختلف پروژه وارد می‌کنند. (ArchDaily)

این ساختمان در مجموع ۴۵ واحد مسکونی دارد و مساحتی نزدیک به ۹٬۲۶۷ مترمربع را پوشش می‌دهد. معماران با انتخاب فرم نامتقارن و طراحی متفاوت دو نمای اصلی، تلاش کرده‌اند نور طبیعی، چشم‌انداز شهری و حریم خصوصی ساکنان را در کنار هم در نظر بگیرند.

پلان برج دان‌هوا به شکل حرف L طراحی شده است. این فرم باعث می‌شود ساختمان از دو جهت چهره متفاوتی داشته باشد: یک نما باریک‌تر و کشیده‌تر به نظر می‌رسد و نمای دیگر سطحی گسترده‌تر و حجیم‌تر دارد. این تفاوت، هم به ساختمان هویتی مشخص می‌دهد و هم امکان پاسخ‌گویی به شرایط پیرامون را فراهم می‌کند.

معماران با تنظیم فرم و بازشوها، نور طبیعی و چشم‌انداز را به فضای داخلی هدایت کرده‌اند. تعداد ۴۵ واحد مسکونی نیز مقیاس پروژه را از بسیاری از برج‌های پرتراکم مسکونی متمایز می‌کند.

سطح بیرونی برج از سنگ‌پوش تشکیل شده است؛ اما جابه‌جایی حساب‌شده پنل‌ها و تفاوت‌های جزئی رنگ، مانع از یکنواخت‌شدن نما می‌شود. در میان این سطح سنگی، قاب‌هایی از فلز و شیشه چاپ‌دار قرار گرفته‌اند که بازشوهای عمودی میان بالکن‌ها را به شبکه‌ای ظریف تبدیل می‌کنند.

این قاب‌ها در امتداد نما بالا می‌روند و با تغییر جهت، گاهی به داخل و گاهی به بیرون حرکت می‌کنند. در نتیجه، خطوط فلزی با حجم‌های سنگی ارتباط برقرار می‌کنند و به سطح ساختمان حالتی موج‌دار می‌بخشند. ترکیب این دو لایه، نمایی می‌سازد که از زاویه‌های مختلف جلوه متفاوتی دارد.

هر واحد مسکونی بالکن اختصاصی دارد؛ اما بالکن‌ها از نظر اندازه و تناسب یکسان نیستند. این تفاوت، ریتمی متغیر در نمای ساختمان ایجاد می‌کند و به ساکنان امکان می‌دهد از فضای باز متناسب با واحد خود استفاده کنند.

نرده‌های بالکن از شیشه چاپ‌دار با الگوی تدریجی ساخته شده‌اند. این الگو با جزئیات فلزی نما هماهنگی دارد و در کنار حفظ ارتباط بصری با شهر، میزان دید مستقیم به فضای خصوصی را کاهش می‌دهد. ترکیب شیشه و قاب‌های فلزی همچنین به کنترل تابش خورشید کمک می‌کند و از افزایش گرمای داخل ساختمان می‌کاهد.

قاب‌های فلزی تنها نقش تزئینی ندارند. جای‌گیری آن‌ها در امتداد بالکن‌ها و روی سطح سنگی، در طول روز سایه‌هایی متغیر ایجاد می‌کند. این سایه‌ها با حرکت خورشید تغییر می‌کنند و عمق و برجستگی اجزای نما را بیشتر نشان می‌دهند.

طراحان با درهم‌تنیدن خطوط باریک و پنل‌های فلزی، شبکه‌ای پیوسته ساخته‌اند که از میان بالکن‌ها عبور می‌کند. این ساختار، حجم‌های سنگی را به یکدیگر پیوند می‌دهد و تغییرات ظریف سطح نما را برجسته‌تر می‌کند. در شب نیز نورپردازی مصنوعی می‌تواند جلوه دیگری از این لایه‌بندی را آشکار کند.

در طبقه همکف، مسیر ورودی از میان فضای سبز و پوشش گیاهی متراکم می‌گذرد. این طراحی، ورود به ساختمان را از فضای سخت و فشرده شهری جدا می‌کند و عناصر طبیعی را به محیط روزمره ساکنان پیوند می‌دهد.

این رویکرد در بالاترین بخش برج نیز ادامه پیدا می‌کند. باغ سبز روی بام، فضای مشترکی برای استفاده ساکنان فراهم می‌آورد و در مدیریت آب باران نقش دارد. پوشش گیاهی بام همچنین می‌تواند به کاهش اثر جزیره گرمایی شهری کمک کند؛ پدیده‌ای که در آن، دمای مناطق ساخته‌شده از محدوده‌های طبیعی اطراف بیشتر می‌شود.

در برج دان‌هوا، نمای سنگی و قاب‌های فلزی دو لایه مکمل را تشکیل می‌دهند. پنل‌های سنگی به ساختمان ظاهری یکپارچه می‌دهند و شبکه فلزی با حرکت در اطراف بازشوها و بالکن‌ها، این سطح را از حالت ایستا خارج می‌کند. تغییرات فرم در امتداد ارتفاع برج نیز باعث می‌شود نما مانند سطحی مجسمه‌وار به نظر برسد.

اویلر وو با این طراحی، تلاش کرده است میان نیازهای روزمره یک ساختمان مسکونی و بیان معماری معاصر تعادل برقرار کند. بالکن‌های اختصاصی، کنترل نور و دید، فضای سبز مشترک و نمای چندلایه، بخش‌های مختلف این رویکرد را شکل می‌دهند. برج دان‌هوا در چشم‌انداز شهری تایپه، نمونه‌ای از تلاش برای بازتعریف ظاهر برج‌های مسکونی با کمک هندسه، مصالح و عناصر طبیعی است.