یک زمین متروکه در حاشیه کانال «کینگزلند بیسن» در منطقه هکنی لندن قرار است به فضایی متفاوت تبدیل شود؛ جایی که معماری، طبیعت، بازی و زندگی اجتماعی در قالب یک باغ-زمینبازی و مرکز فرهنگی در هم میآمیزند تا بخشی فراموششده از شهر دوباره به محلی برای گردهمایی مردم تبدیل شود. (Design Boom)
این پروژه که «باغ بازی» نام دارد، پاسخی به کاهش تعاملات اجتماعی پس از همهگیری کرونا است و تلاش میکند ارتباط ساکنان با کانال تاریخی منطقه را احیا کند. برخلاف یک مرکز فرهنگی معمولی با اتاقها و کاربریهای ثابت، این طرح کل سایت را به چشماندازی پویا تبدیل میکند؛ فضایی که در آن میتوان بالا رفت، بازی کرد، استراحت کرد، مطالعه کرد یا در رویدادهای اجتماعی شرکت کرد.
معماریای که شبیه غارهای طبیعی است
شاخصترین ویژگی پروژه، سازههایی است که ظاهری شبیه غارهای زیرزمینی دارند و در دل منظرهای سرسبز پنهان شدهاند. این فرمهای ارگانیک با حیاطهای پر از درخت، نورگیرهای عمودی، باغهای پلکانی و فضاهای کاشت گیاه ترکیب شدهاند تا تجربهای نزدیک به طبیعت را در دل بافت متراکم شهری ایجاد کنند.
طراحی پروژه از مفهوم «رسیدگی و پرورش» الهام گرفته است؛ ایدهای که شهر را نه مجموعهای از ساختمانهای ثابت، بلکه باغی میبیند که باید بهمرور زمان از آن مراقبت کرد. حتی دادههای مربوط به فعالیتهای باغبانی در روند طراحی به اطلاعات سازهای تبدیل شدهاند تا فرم نهایی بنا با ریتم کاشت و رشد گیاهان هماهنگ باشد.
باغهای پلکانی تا لبه آب امتداد پیدا میکنند
زبان مصالح نیز همین رویکرد طبیعی را دنبال میکند. سنگهای تیره و زبر در کنار ترازو صورتی، بتن صیقلی، شیشه خمیده و سازههای کششی فولادی قرار گرفتهاند تا تضادی میان بافتهای طبیعی و صنعتی ایجاد شود.
پلههای پلکانی تا کنار آب پایین میروند و در بخشهایی، تورهای معلق بزرگ فضای بالای مسیرها را پوشاندهاند. بازدیدکنندگان در مسیر حرکت خود از کنار کانال وارد غارهای نیمهزیرزمینی میشوند، از پلهای طنابی عبور میکنند، میان شبکههای صعود و حیاطهای کاشتهشده حرکت میکنند و به فضاهای گرد باغی میرسند که هر کدام تجربهای متفاوت ارائه میکنند.
مرز میان ساختمان و طبیعت از بین میرود
یکی از ویژگیهای اصلی این طرح، حذف مرزهای معمول میان فضای داخلی و بیرونی است. نور از شکافهای ارگانیک سقف به داخل نفوذ میکند، حیاطهای کاشتهشده به فضاهای سرپوشیده متصل میشوند و مسیرهای حرکتی بهگونهای طراحی شدهاند که حس کشف و ماجراجویی را در تمام مسیر حفظ کنند.
در کنار فضاهای بازی، امکاناتی مانند کافه، کتابخانه و فضاهای گردهمایی نیز پیشبینی شده تا این مجموعه تنها مقصدی برای کودکان نباشد و بتواند گروههای مختلف سنی را در طول روز به خود جذب کند.
پروژهای که همراه با شهر رشد میکند
طراح پروژه، ژی چیان ژاکلین یو، این مجموعه را اثری کامل و پایانیافته نمیداند؛ بلکه آن را چشماندازی زنده توصیف میکند که با حضور مردم، استفاده روزمره و مراقبت مداوم شکل میگیرد و تغییر میکند.
در این نگاه، بازی تنها یک فعالیت تفریحی نیست؛ بلکه ابزاری برای تقویت کنجکاوی، بازسازی روابط اجتماعی و ایجاد پیوند دوباره میان شهر و طبیعت بهشمار میرود. به همین دلیل، این باغ-زمین بازی قرار است بیش از آنکه یک ساختمان باشد، بخشی زنده از زندگی روزمره شهر شود.