به نقل از jagranjosh؛ در حالی که جادهها یکی از اصلیترین زیرساختهای حملونقل در جهان بهشمار میروند، گرینلند شرایط متفاوتی دارد. این سرزمین پهناور قطبی، برخلاف اغلب کشورهای جهان، هیچ شبکه جادهای سراسری میان شهرها و سکونتگاههای خود ندارد و رفتوآمد میان مناطق مختلف آن به شیوههای دیگری انجام میشود.
بخش عمده جمعیت گرینلند در نوارهای ساحلی زندگی میکنند؛ زیرا قسمتهای داخلی این سرزمین تقریبا بهطور کامل با لایههای ضخیم یخ پوشیده شده است. همین شرایط جغرافیایی و اقلیم بسیار سرد باعث شده ساخت جادهها و بزرگراههای بینشهری در این کشور عملا امکانپذیر نباشد.
در نبود جاده، حملونقل میان شهرها و روستاهای گرینلند عمدتا از طریق کشتی، هواپیما و در فصلهای سرد با استفاده از ماشینهای برفی و سورتمه انجام میشود. بسیاری از مناطق این کشور تنها از راه هوایی یا دریایی قابل دسترسی هستند و به همین دلیل، فرودگاهها و بنادر نقش مهمی در زندگی روزمره ساکنان دارند.
شرایط سخت آبوهوایی، یخبندان دائمی و فاصله زیاد میان سکونتگاهها، هزینه اجرای پروژههای جادهسازی را در گرینلند بهشدت افزایش میدهد. کارشناسان معتقدند حتی در صورت امکان فنی، توسعه شبکه بزرگراهی در این منطقه از نظر اقتصادی چندان منطقی نیست.
گرینلند که بزرگترین جزیره جهان محسوب میشود، بهدلیل طبیعت منحصربهفرد، یخچالهای طبیعی گسترده و سبک متفاوت زندگی، همواره یکی از خاصترین نقاط جهان برای گردشگران و پژوهشگران بوده است.
