پل معلقی که از علف ساخته میشود؛ آیین ۵۰۰ ساله بازسازی در پرو
به نقل از nationalgeographic؛ در دو سوی یک دره در ارتفاعات بالای رشتهکوههای آند در پرو، پلی طنابی و فرسوده با حالتی خطرناک بر فراز رودخانه آApurímac River آویزان است.
هر بهار، جوامع محلی در مراسمی برای بازسازی و نوسازی گرد هم میآیند. اهالی روستا از دو سوی رودخانه با همکاری یکدیگر طنابی عظیم را که بیش از صد فوت طول دارد و به ضخامت ران یک انسان است، از روی پل قدیمی عبور میدهند. بهزودی سازه فرسوده بریده میشود و به دره زیرین سقوط میکند. طی سه روز کار، دعا و جشن، پلی تازه به جای آن بافته میشود.
پل Q’eswachaka Bridge بهطور پیوسته طی پنج قرن ساخته و بازسازی شده است.
برای صدها سال، این پل تنها ارتباط میان روستاهای دو سوی رودخانه در منطقه استان کاناس پرو بود؛ یکی از پلهای طنابی مشابه فراوانی که در دوران امپراتوری اینکا ساخته شدند و شبکهای گسترده را در قالب آنچه امروز «جاده بزرگ اینکا» نامیده میشود، ایجاد کردند. این مسیر نزدیک به ۲۵ هزار مایل (۴۰٬۲۳۳ کیلومتر) امتداد داشت و جوامع پیشتر جداافتاده را به هم متصل میکرد و امکان عبور سربازان، پیامرسانها و مردم عادی را فراهم میساخت.
این شبکه حملونقل بخشی از ماموریت اینکاها برای «رفتن به جهان و سامان دادن به آن پس از دورهای از آشوب» بود، به گفته خوزه باریرو، معاون مدیر پژوهش و مدیر دفتر آمریکای لاتین در موزه ملی سرخپوستان آمریکایی اسمیتسونیان. او یکی از کیوریتورهای نمایشگاهی درباره جاده اینکا بوده و درباره پل قِسواچاکا نیز پژوهش کرده است.
او میگوید:
این پلها بخش جداییناپذیر گسترش امپراتوری از کوسکو به چهار جهت و عبور از جغرافیای خشن آند بودند.
فاتحان اسپانیایی که در قرن شانزدهم این امپراتوری را سرنگون کردند، از مهندسی این پلهای معلق که در مناطقی ساخته شده بودند که رودخانهها برای پلهای چوبی بیش از حد عریض بودند، شگفتزده شدند.
اما در گذر زمان، برخی از این پلها تخریب شدند و برخی دیگر با ساخت جادهها و پلهای مدرن برای خودروها در قرن بیستم از بین رفتند یا متروک شدند.
با این حال، به دلیل موقعیت جغرافیایی دورافتاده، سنت پل Q’eswachaka Bridge ادامه یافت و امروز چهار جامعه کچوازبان شامل هوینچیری، چاوپیباندا، چوکایوا و کولانا را به هم متصل میکند. هرچند یک پل فلزی مدرن برای عبور خودروها در نزدیکی ساخته شده است، ساکنان همچنان برای رفتوآمدهای روزمره، تجارت و دیدارهای اجتماعی از پل طنابی قدیمی استفاده میکنند.
این پل در سال ۲۰۱۳ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت سازمان یونسکو ثبت شد؛ به دلیل اهمیتی که برای مردم منطقه دارد.
خوزه باریرو میگوید:
امروز میتوان فرهنگ زندهای را دید که به ۵۰۰ سال پیش بازمیگردد. با فروپاشی امپراتوری سیاسی اینکاها، آنچه باقی ماند فرهنگ مردم در سطح روستاها بود.
او میافزاید یکی از عناصر مهم این فرهنگ، مفهوم کار جمعی است؛ جایی که جوامع بدون انتظار دستمزد، برای پروژههای مشترک همکاری میکنند، زیرا میدانند در نهایت کل روستا یا منطقه از آن بهرهمند خواهد شد.
روش ساخت پل طی نسلها تقریبا بدون تغییر باقی مانده است.
فرآیند با جمعآوری رشتههای علف بلند آغاز میشود که به هم تابیده شده و طنابهای نازک را تشکیل میدهند. سپس این طنابها دوباره به هم پیچیده شده و طنابهای بزرگتر ساخته میشوند که در نهایت بافته شده و کابلهای ضخیم نگهدارنده پل را شکل میدهند. سپس جوامع محلی این کابلها را برای نصب، تحت کشش و آمادهسازی قرار میدهند.
کابلها به پایههای سنگی محکم متصل میشوند و سازندگان باتجربه از لبهها به سمت مرکز حرکت میکنند و دیوارهها و کف پل را با الیاف و چوبها میبافند. زمانی که دو طرف در مرکز به هم میرسند، کف پل با حصیر پوشانده میشود و پل جدید تکمیل میشود.
یکی از تغییرات مهم در سالهای اخیر، افزایش دفعات این مراسم است. باریرو میگوید پیشتر این پل هر سه سال یکبار بازسازی میشد، اما با افزایش دسترسی و گردشگری، اکنون این کار سالی یکبار انجام میشود. او این تغییر را هم به نگرانیهای ایمنی نسبت میدهد—زیرا پل ترافیک بیشتری را تحمل میکند—و هم به درک روستاییان از فرصت جذب گردشگران از طریق تبدیل این مراسم به یک رویداد سالانه.
پس از تکمیل پل، جوامع با موسیقی، دعا و جشن به استقبال آن میروند. اکنون پل Q’eswachaka Bridge آماده است تا یک سال دیگر خدمت کند.