اندرو مور، عکاس آمریکایی، در مجموعهای از تصاویر خود به سراغ سالنهای متروکه تئاتر و سینما در آمریکا و چند کشور دیگر رفته و فضاهایی را ثبت کرده است که زمانی نماد شکوه و سرگرمی بودند؛ اما امروز سکوت، فرسودگی و گذر زمان بر آنها سایه انداخته است. (Visual Flood)
تصاویر مور روی جزئیات معماری این بناها تمرکز دارند؛ گچبریهای طلایی، سقفهای نقاشیشده، پردههای مخملی و صندلیهایی که سالها است تماشاگری روی آنها ننشسته است. او بهجای نمایش صرف ویرانی، تلاش میکند داستانی را روایت کند که خود ساختمانها در دل ترکهای دیوار، رنگهای پوستهپوسته و فرسایش تدریجیشان پنهان کردهاند.
آنچه این مجموعه را متمایز میکند، نگاه مور به معماری بهعنوان حافظهای زنده است. او معتقد است ساختمانها بازتابی از جامعهای هستند که به آن خدمت کردهاند و حتی پس از متروکه شدن نیز نشانههایی از گذشته خود را حفظ میکنند. همین نگاه، سالها او را به ثبت بناهای فرسوده دیترویت و معماری کوبا نیز کشانده است.