جهانی کوچک از ساختمانهای رنگارنگ در حال شکلگیری است؛ شهری که نه در یک نقشه واقعی، بلکه روی میز کار هنرمندی به نام چارلز یانگ رشد کرده است. یانگ با استفاده از کاغذ، چسب و رنگ، مجموعهای گسترده از بناهای مینیاتوری ساخته که در نگاه نخست یادآور معماری واقعی هستند، اما در کنار یکدیگر هویتی کاملا خیالی پیدا میکنند. (Visual Flood)
این پروژه که با نام Paperholm شناخته میشود، فقط مجموعهای از ماکتهای معماری نیست. یانگ در این مجموعه مقیاس، ریتم، فرم و رنگ را کنار یکدیگر قرار میدهد و از ساختمانهای کوچک برای بررسی رابطه میان این عناصر استفاده میکند. نتیجه، شهری است که هر بخش آن میتواند بهتنهایی یک اثر هنری باشد و در عین حال، بخشی از ساختاری بزرگتر به شمار میرود.
یکی از ویژگیهای مهم پروژه یانگ، تداوم آن است. شکلگیری این شهر از یک چالش یکساله آغاز شد؛ یانگ تصمیم گرفت برای مدتی طولانی، هر روز یک ساختمان کاغذی بسازد. این تمرین بهتدریج از یک پروژه شخصی فراتر رفت و به مجموعهای گسترده با صدها سازه تبدیل شد.
تکرار روزانه یک ایده ساده، به مرور امکان شکلگیری یک سیستم معماری کامل را فراهم کرد. ساختمانها در کنار یکدیگر قرار گرفتند، تفاوتهای ظاهری پیدا کردند و در نهایت شهری شکل گرفت که همچنان امکان گسترش دارد.