شهر باستانی چغازنبیل که در زبان ایلامی «ال اونتاش» و در اکدی «دوراونتاش» نامیده میشود، چهارده قرن پیش از میلاد به دستور اونتاش ناپیریشا، پادشاه قدرتمند ایلامی ساخته شد. این شهر که به معنای «شهر اونتاش» است، از سه حصار بیرونی، میانی و درونی تشکیل شده و در مرکز درونیترین حصار آن، زیگورات شهر قرار دارد. علاوه بر زیگورات، ساختمانهای آئینی، معابد، واحدهای مسکونی، مهندسی و آرامگاهی نیز در نقاط مختلف شهر بنا شدهاند.
کاوشهای علمی در این منطقه از سال ۱۹۳۵ میلادی توسط هیئتی فرانسوی مستقر در شوش آغاز شد و بخش عمدهای از این پژوهشها بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۲ به سرپرستی رومن گیرشمن انجام گرفت. محور اصلی شهر، بزرگترین معبد آن یعنی زیگورات است که در دو مرحله ساخته شده است؛ در گام نخست حیاطی مربع با اتاقهای پیرامونی ایجاد شد و در مرحله دوم، ورودی این اتاقها مسدود گردید تا طبقات دوم، سوم و چهارم به صورت حجمهای توپر خشتی بر روی کف حیاط مرکزی بنا شوند.
دسترسی به اتاقهای قدیمی پس از تغییر ساختار، از طریق سقف طبقه اول و با کمک پلکان فراهم شد و در نهایت معبد اعلی بر روی طبقه چهارم قرار گرفت. تخمین زده میشود زیگورات در دوران رونق شهر ارتفاعی حدود ۵۲ متر داشته باشد، اما امروزه تنها دو طبقه و نیم از آن به ارتفاع ۲۵ متر باقی مانده است.
عکسهای این گزارش از سید حامد موسوی در خبرگزاری ایسنا منتشر شده است.