سکوت، سایه، نور؛ روایت شاعرانه طبیعت در قابهای سیاه و سفید
«لبرتو برشانی» (Alberto Bresciani) در دنیای عکاسی، جادوگری است که رنگ را از مناظر میگیرد تا حقیقت عمیقتری را نمایان سازد. نگاه او به طبیعت، نگاهی صرفا ثبتکننده نیست؛ بلکه او با استفاده از دوربین خود، مرزهای واقعیت را جابهجا کرده و دنیایی خلق میکند که بیشتر به رویاهای شبانه شباهت دارد تا مناظر روزمره. تکنیک اصلی او، یعنی نوردهی طولانی، زمان را در قاب عکس متوقف میکند. در آثار او، آبهای خروشان به مهی نرم تبدیل میشوند و ابرهای شتابان، سکونی ابدی مییابند. این رویکرد باعث میشود که مخاطب به جای تماشای یک مکان جغرافیایی مشخص، با روح آن فضا روبهرو شود و پیوندی احساسی با طبیعت برقرار کند.
برشانی به ما میآموزد که در عکاسی سیاه و سفید، حذف رنگ به معنای از دست دادن اطلاعات نیست، بلکه به معنای تمرکز بر ساختار، بافت و از همه مهمتر، نور است. او از تضاد میان سیاهیهای عمیق و سپیدیهای درخشان برای ایجاد درام استفاده میکند. این تضادهای شدید، حسی از ابهام و رمزآلود بودن به عکسها میبخشند که در عکاسی رنگی به ندرت یافت میشود. برای او، هر منظره یک بوم نقاشی است که نور بر آن حکاکی میکند و سایه به آن فرم میدهد.
توصیه این عکاس برجسته به دیگر هنرمندان، بازگشت به سادگی است. در دنیایی که با جزئیات بصری اشباع شده، او بر قدرت ایجاز تاکید دارد. عکاس با انتخاب یک سوژه ساده اما با بافتی قوی، میتواند داستانی بسیار تاثیرگذارتر روایت کند. در واقع، هنر برشانی در این است که به ما نشان میدهد چگونه میتوان با چشمانی باز و ذهنی خلاق، از یک منظره ساده که شاید هر روز از کنار آن میگذریم، اثری خلق کرد که برای همیشه در حافظه بصری بیننده ماندگار شود. آثار او دعوتی است به سکوت و تماشای نجوای طبیعت در تاریکی و روشنایی. (Visual Flood)
نظر شما درباره عکاسی سیاه و سفید چیست؟ کدام عکس برشانی را بیشتر پسندیدید؟ از دیدگاه خود با کجارو بگویید؟
منبع عکس کاور: Visual Flood |عکاس: Alberto Bresciani