پیتزا رومانو، یک برشته وسوسه‌انگیز

فراگیر شدن ایده پیتزا با نان برشته آنقدر زیاد بود که ورود رقبا دشوار شد. البته نه برای همه؛ چون در سال ۱۹۶۰ یک سرآشپز ایتالیایی تصمیم گرفت تا با تغییری اندک در نان و تغییری بزرگ در ظاهر ، این پیتزای دوست داشتنی را وارد مرحله‌ای تازه کند. او پیتزای رومی را در سینی های مستطیل شکل عرضه کرد.

در کوچه پس کوچه های سنگی رُِم که قدم بزنید ، محال است که مشامتان از عطر و بوی نان و مزه ها در امان بماند. به هر طرف که نگاه می کنید ، هر جا کسی مشغول پخت چیزی ساده اما خوشمزه است. اما احتمالا با سبک خاصی از پیتزا هم مواجه می شوید که برایتان باعث تعجب و تازگیست. سینی های مستطیل شکل پیتزا که آشپز پشت کانتر با قیچی به جانش افتاده و آن را به تکه های کوچک تری تقسیم می کند. مگر پیتزا دایره نبود؟ مگر نمی گفتند که ایتالیایی ها حساسیت زیادی روی فرهنگ و رسم هایشان دارند؟

اگر کمی بیشتر دقت کنید، لبه‌های ترد و نان برشته هم شما را بیشتر متعجب می‌کند. در همین مغازه ها یا گوشه و کناری آن طرف تر احتمالا همان پیتزای مستطیلی را به شکل دایره ای هم میبینید. اما بر خلاف تصویر همیشگی پیتزا ، این یکی نانش ترد و لبه هایی تقریبا برشته دارد. این پیتزا نه جدید است و نه سنتی ، بلکه اولین بار بعد از جنگ جهانی دوم در همینجا در رُم به دست همین مردم پخته شد. اگرچه نان و خمیر در ایتالیا هر دو ریشه های عمیقی در تاریخ باستانی این کشور دارند.

پیتزا رومانو (برخی به آن پیتزای رومن استایل یا رومانا هم می‌گویند)‌ برای اولین بار در همان دوران بعد از جنگ، به شکل دایره‌ای عرضه شد. تا آن زمان کسی چندان به این موضوع توجه نکرده بود که همان مواد پیتزا اما با نانی برشته و ترد، چه ترکیب بی نقص و وسوسه کننده ای می تواند باشد. این ایده آنقدر جذاب بود که پیتزای برشته کم کم در سر تا سر ایتالیا تقلید می شد و در هر منطقه چشم و دلِ ساکنین آنجا را به خود جذب میکرد.

فراگیر شدن ایده ی پیتزا با نان برشته آنقدر زیاد بود که ورود رقبا دشوار شد. البته نه برای همه ؛ چون در سال ۱۹۶۰ یک سرآشپز ایتالیایی تصمیم گرفت تا با تغییری اندک در نان و تغییری بزرگ در ظاهر ، این پیتزای دوست داشتنی را وارد مرحله ای تازه کند. او پیتزای رومی را در سینی های مستطیل شکل عرضه کرد. حالا مشتری ها می توانستند از همه ی طعم ها یکی یک برش داشته باشند. این نوآوری باعث شد تا این پیتزای جذاب از مرز های ایتالیا فراتر رود و امروز در بسیاری از نقاط دنیا ، از جمله تهران ، در دسترس باشد.

مجموعه روماچیا از سال ۱۴۰۳ این پیتزای دوست داشتنی را با کمی خلاقیت بیشتر عرضه می کند. همانطور که پیتزای دایره ای شکل رومی با تغییر به مستطیل به فرای مرز های ایتالیا گسترش یافت، روماچیا هم با کمی تغییر سبک تازه ای از همین پیتزای برشته را به شکل بیضی درآورد. البته این فقط یک تغییر ظاهری نیست، پیتزای رومانو به آرد کامل و با ترکیبی منحصر نیاز دارد. آردی که کمتر تصفیه شده و با آسیاب سنگی به همراه نسبت خاصی از غلات به دست آمده باشد. چون در این پیتزا ، نان فقط برای نگهداری از مواد نیست، بلکه امضای پایانی مزه هاست و بدون آن، این پیتزا اعتبار ندارد!