محیط‌بانان موفق به ثبت تصاویر یک قلاده پلنگ ایرانی به همراه توله‌اش در تفرجگاه چهلمیر واقع در پارک ملی تندوره درگز شدند.
تصاویر یک قلاده پلنگ ایرانی به همراه توله‌اش در قلب تفرجگاه چهلمیر واقع در پارک ملی تندوره درگز ثبت شد. کارشناسان محیط‌زیست، مشاهده این گونه در معرض تهدید را در محدوده‌ای گردشگری، نشانه‌ای مثبت از اثربخشی مدیریت حضور انسان در طبیعت ارزیابی می‌کنند.
اعمال محدودیت‌های زمانی برای خروج مسافران و بستن درهای تفرجگاه هنگام غروب، شرایط امنی برای حضور شبانه گوشت‌خواران فراهم آورده است. جریان دائمی رودخانه درگز در دره چهلمیر، اصلی‌ترین منبع تامین آب برای حیات‌وحش منطقه به‌شمار می‌رود و کنترل ترددهای انسانی امکان بهره‌برداری جانوران از منابع آبی را میسر می‌سازد.
داوود نورمحمدی، سرپرست اداره‌کل حفاظت محیط زیست خراسان رضوی، گفت:
«مدیریت زمان حضور گردشگران و تعیین ساعت تعطیلی تفرجگاه، فرصتی برای کاهش مزاحمت‌های انسانی و بهره‌مندی حیات‌وحش از منابع طبیعی این محدوده فراهم کرده است. ثبت تصاویر پلنگ ایرانی و توله‌اش در قلب دره چهلمیر از منظر بوم‌شناسی اهمیت قابل توجهی دارد چراکه این گونه به‌عنوان یکی از گوشت‌خواران راس هرم غذایی نسبت به تغییرات زیستگاهی و میزان حضور و مزاحمت انسان حساس است و استفاده آن از محدوده‌ای که در ساعات مشخصی در اختیار گردشگران قرار دارد، می‌تواند بیانگر وجود شرایطی از آرامش و امنیت نسبی برای تردد و فعالیت حیات‌وحش باشد.»
پارک ملی تندوره با وسعت ۷۳ هزار و ۴۳۵ هکتار در شمال شرق کشور، زیستگاه شاخصی برای قوچ و میش اوریال محسوب می‌شود. همچنین پنج گونه از هفت گربه‌سان شناخته‌شده ایران شامل پلنگ ایرانی، گربه جنگلی، گربه دشتی، گربه پالاس و سیاه‌گوش اورآسیا در دره‌های این پارک ملی زندگی می‌کنند.
داوود نورمحمدی، سرپرست اداره‌کل حفاظت محیط زیست خراسان رضوی، گفت:
«تنظیم و مدیریت حضور گردشگران در زیستگاه‌های حساس صرفا یک اقدام اجرایی یا گردشگری نیست بلکه بخشی از مدیریت حفاظتی زیستگاه به شمار می‌رود. رعایت ساعت تعطیلی، کنترل تردد، پرهیز از ایجاد آلودگی صوتی و نوری و احترام به حریم زیستی گونه‌ها می‌تواند به کاهش تعارض میان فعالیت‌های انسانی و نیازهای حیات‌وحش کمک کند. حضور پلنگ ماده و توله‌اش در چنین محدوده‌ای، از این جهت نیز حائز اهمیت است که دوره پرورش توله مرحله‌ای حساس در چرخه زندگی این گونه محسوب می‌شود و برخورداری از زیستگاهی با منابع غذایی و آبی مناسب و حداقل مزاحمت انسانی در بقای آن نقش دارد.»