شاهکار صنعتی رومی از زیر خاک آلمان بیرون آمد؛ کشفی که باستان‌شناسان را شگفت‌زده کرد

به نقل از هریتیح دیلی، باستان‌شناسان در شهر دورتموند به مجموعه‌ای کم‌نظیر از کارگاه‌های ۲ هزار ساله دست یافته‌اند که نه‌تنها کوره سفال‌پزی و کارگاه‌های فلزکاری را در خود جای داده، بلکه برای نخستین‌بار شواهد مستقیمی از بازیافت فلزات رومی در بیرون از مرزهای امپراتوری را آشکار کرده است.

این محوطه باستانی که در بخش غربی دورتموند قرار دارد، بین سده‌های اول تا پنجم میلادی محل فعالیت جوامع ژرمنی بوده و از اواسط اوت زیر نظر باستان‌شناسان انجمن منطقه‌ای وستفالن-لیپه (LWL) و اداره باستان‌شناسی شهر دورتموند کاوش می‌شود.

کاوش‌ها چندین فضای کارگاهی شامل کوره‌ها، گودال‌ها و اجاق‌های صنعتی را آشکار کرده است. به گفته باستان‌شناسان، چنین مجموعه‌ای با این میزان سلامت و تنوع تاکنون در بخش غربی مناطق مسکونی ژرمن‌ها نمونه مشابهی نداشته است.

در میان یافته‌ها، نخستین کوره سفال‌پزی شناخته‌شده این محوطه در کنار کارگاه‌های فلزکاری به چشم می‌خورد؛ مجموعه‌ای که تصویری تازه از فعالیت‌های تولیدی و صنعتی جوامعی ارائه می‌دهد که آن سوی مرزهای امپراتوری روم زندگی می‌کردند.

مهم‌ترین بخش این کشف به بازیافت فلزات رومی مربوط می‌شود. پژوهشگران سال‌ها گمان می‌کردند ژرمن‌ها فلزات رومی را که از راه تجارت یا غارت به دست می‌آوردند، دوباره ذوب و استفاده می‌کردند؛ اما تاکنون شواهد مستقیمی از محل انجام این فرایند در اختیار نداشتند.

اکنون آثار به‌دست‌آمده نشان می‌دهد فلزات رومی در بوته‌های ذوب قرار می‌گرفتند و داخل کوره‌هایی با دیواره‌های گِلی ذوب می‌شدند. این کوره‌ها به‌صورت گرد یا بیضی ساخته شده بودند و کارگران با استفاده از دم‌های دستی، جریان هوا را به داخل آن‌ها هدایت می‌کردند تا دمای لازم برای ذوب فلز فراهم شود.

باستان‌شناسان معتقدند فلزات بازیافتی پس از ذوب برای ساخت اشیای جدید به کار می‌رفتند؛ یافته‌ای که مدرک فیزیکی ارزشمندی از استفاده دوباره از مواد رومی در بیرون از قلمرو امپراتوری به شمار می‌آید.

در کنار کارگاه‌های فلزکاری، یک کوره سفال‌پزی نیز کشف شده است. هرچند پژوهشگران هنوز نوع سفال‌های تولیدشده در آن را مشخص نکرده‌اند، اما سالم ماندن این سازه باعث شده تصمیم بگیرند آن را به‌طور کامل از محل خارج و برای نمایش عمومی حفظ کنند.

کاوش‌های دورتموند به مراحل پایانی خود نزدیک شده است؛ اما بررسی دقیق‌تر کارگاه‌ها و اشیای کشف‌شده می‌تواند اطلاعات تازه‌ای درباره صنعت، تجارت و شیوه استفاده دوباره از مواد اولیه در میان جوامع ژرمنی بین سده‌های اول تا پنجم میلادی ارائه کند.

به باور پژوهشگران، این محوطه یکی از مهم‌ترین شواهد باستان‌شناسی سال‌های اخیر برای درک ارتباط اقتصادی و فناوری میان ژرمن‌ها و امپراتوری روم به شمار می‌رود.