به نقل از آرتنیوز، کاوشهای تازه در دژ باستانی تلالابقع در استان البحیره مصر، مجموعهای از یافتههای کمسابقه را آشکار کرده است؛ از دفن تشریفاتی یک اسب جوان گرفته تا کتیبههایی متعلق به رامسس دوم و مرنپتاح. این کشفیات نشان میدهد این دژ مرزی در دوران پادشاهی نوین، فقط یک پایگاه نظامی نبود و زندگی روزمره، مدیریت منابع و آیینهای ویژه نیز در آن جریان داشت.
به گفته وزارت گردشگری و آثار باستانی مصر، این دژ بین سالهای ۱۵۷۰ تا ۱۰۶۹ پیش از میلاد ساخته شد تا از مرزهای غربی مصر در برابر یورش قبایل لیبی محافظت کند.
خیابانها و خانههای یک دژ برنامهریزیشده
مهمترین بخش کشفشده، مجموعهای بزرگ از ساختمانهای خشتی است که به ورودی جنوبی دژ متصل میشود. باستانشناسان در بخش شمالی این مجموعه، خیابانی اصلی با امتداد شرق به غرب پیدا کردند که خیابانی دیگر آن را در جهت شمال به جنوب قطع میکند؛ الگویی که از برنامهریزی شهری درون دژ حکایت دارد.
در این مجموعه، سیلوهای ذخیره غلات، تنورهای سفالی استوانهای برای پخت نان و اتاقهای مسکونی در کنار چاههایی که پیشتر در گوشه جنوبشرقی دژ کشف شده بودند، قرار دارند. این چیدمان نشان میدهد ساکنان دژ برای تأمین آب و غذا، سامانهای سازمانیافته در اختیار داشتند.
اسبی که با احترام به خاک سپرده شد
شگفتانگیزترین کشف این فصل کاوش، اسکلت تقریبا کامل یک اسب نر جوان است که بهصورت عمدی و با تشریفات دفن شده بود.
بررسیهای اولیه نشان میدهد این حیوان به نژادی سریع و چابک تعلق داشته و احتمالا برای کشیدن ارابههای جنگی یا فعالیتهای نظامی استفاده میشده است. قطعاتی از زین و یراق تزئینی که کنار اسکلت پیدا شد، احتمال دفن افتخارآمیز یا آیینی این اسب را تقویت میکند؛ موضوعی که در محوطههای نظامی مصر باستان کمتر دیده شده است.
کتیبههایی از رامسس دوم و مرنپتاح
کاوشگران علاوه بر بقایای معماری، مجموعهای از شواهد نوشتاری ارزشمند نیز به دست آوردند. یکی از مهمترین آنها بخشی از سنگنوشته آهکی مربوط به مرنپتاح، پسر رامسس دوم، است که در آن قدرت پادشاه با خدای ست مقایسه شده است.
قطعه دیگری از یک کتیبه، نام تولد، نام سلطنتی و نام هوروسی رامسس دوم را حفظ کرده است و قطعه سوم، تصویری از اسیری دستبسته را نشان میدهد که لباسش او را به قبیله لیبیایی مشوش نسبت میدهد؛ همان گروههایی که تهدیدی جدی برای مرزهای غربی مصر محسوب میشدند.
مهرهها، سوسکهای مقدس و اشیای روزمره
فهرست یافتهها فقط به آثار سلطنتی محدود نمیشود. باستانشناسان سوسکهای سنگی حکاکیشده با نام پادشاهان و خدایان، تعویذهایی با نمادهای حفاظت، باروری و قدرت، ظرفهای سفالی، وزنههای دار بافندگی و زیورآلات مختلف را نیز کشف کردهاند.
این اشیا تصویری کاملتر از زندگی مردمی ارائه میکنند که در کنار سربازان، درون این دژ زندگی میکردند؛ مردمی که نان میپختند، پارچه میبافتند، از آیینهای مذهبی پیروی میکردند و در عین حال در یکی از مهمترین استحکامات مرزی مصر باستان سکونت داشتند.
دژی که فقط برای جنگ ساخته نشده بود
مجموعه کشفیات تلالابقع نشان میدهد این دژ صرفا محلی برای استقرار نیروهای نظامی نبود، بلکه جامعهای کوچک با ساختار شهری، مدیریت منابع و زندگی روزمره در دل آن شکل گرفته بود.
از خیابانهای منظم و انبارهای غلات گرفته تا اسبی که با احترام به خاک سپرده شد و کتیبههایی که نام بزرگترین فرعونهای مصر را حفظ کردهاند، هر یک از این یافتهها بخشی از تصویری گستردهتر را تکمیل میکنند؛ تصویری از زندگی در یکی از مهمترین دژهای مرزی مصر در بیش از سه هزار سال پیش.