بهنقل از Archello؛ استودیو معماری Supercloud Studio در شانگهای فروشگاه AI Matrix را بهعنوان فضایی انعطافپذیر طراحی کرده است که بازدیدکنندگان در آن میتوانند فناوریهای هوش مصنوعی را بهجای تماشای صرف، از نزدیک تجربه کنند. این پروژه با الهام از مفهوم «فروشگاه اپلیکیشن هوش مصنوعی» تلاش دارد فناوریهای پیچیده را در قالب محیطی قابلفهم و تعاملی به کاربران معرفی کند.
در طراحی این فضا خبری از کلیشههای رایج درباره آیندهنگری و فناوری نیست. معماران بهجای استفاده افراطی از عناصر فلزی، نورهای نئونی و فرمهای ظاهرا دیجیتال، محیطی گرمتر و انسانیتر ساختهاند که بتواند در طول زمان با تغییر سریع فناوری همچنان کاربردی باقی بماند.
فضایی که با فناوری تغییر میکند
یکی از مهمترین ویژگیهای AI Matrix Store، طراحی ماژولار آن است. بخشهای مختلف نمایشگاه به واحدهایی انعطافپذیر تقسیم شدهاند که میتوان آنها را با ورود محصولات، ابزارها و کاربردهای جدید هوش مصنوعی تغییر داد. به این ترتیب، برای هر تحول فناوری نیازی به بازسازی گسترده فروشگاه نخواهد بود.
این رویکرد علاوه بر افزایش عمر مفید فضای داخلی، میزان مصرف مصالح و تولید ضایعات ناشی از بازسازیهای مکرر را کاهش میدهد. فضای باز فروشگاه نیز امکان استفاده همزمان از محیط برای نمایش محصولات، برگزاری کارگاه، نمایشگاه و تعاملات غیررسمی را فراهم میکند.
فناوری با چهرهای انسانیتر
طراحان تلاش کردهاند محیطی بسازند که بازدیدکننده در آن احساس حضور در یک آزمایشگاه سرد و پیچیده فناوری را نداشته باشد. استفاده از متریالهای دارای بافت و فضاهایی با تناسبات انسانی، ظاهر فروشگاه را از کلیشههای معمول فضاهای فناوری فاصله داده است.
مسیرهای حرکتی سیال نیز بازدیدکنندگان را میان بخشهای مختلف هدایت میکنند و اجازه میدهند افراد بدون دنبالکردن مسیر مشخصی، محصولات و فناوریهای مختلف را کشف کنند. در نتیجه، تعامل با هوش مصنوعی به بخشی از تجربه فضایی تبدیل میشود، نه صرفا تماشای محصولاتی که پشت ویترین قرار گرفتهاند.
طراحی برای آیندهای که مدام تغییر میکند
پایداری در این پروژه بیش از آنکه به استفاده از فناوریهای سبز وابسته باشد، از انعطافپذیری ساختمان و فضای داخلی ناشی میشود. سیستمهای نمایشگاهی ماژولار و چیدمان قابلتغییر به فروشگاه اجازه میدهند بدون تخریب گسترده یا تعویض کامل تجهیزات، خود را با نسلهای جدید فناوری هماهنگ کند.
AI Matrix Store در واقع تلاش میکند به یک پرسش مهم درباره طراحی فضاهای فناوری پاسخ دهد: چطور میتوان محیطی برای فناوریهای آینده ساخت، درحالیکه هنوز نمیدانیم این فناوریها دقیقا چه شکلی خواهند داشت؟ پاسخ این پروژه، ساخت فضایی نیست که آینده را شبیهسازی کند؛ بلکه ایجاد محیطی است که بتواند همراه با آینده تغییر کند.