برخی از نخستین عکسهای هوایی رنگی تاریخ روی صفحات شیشهای پوشیدهشده با ژلاتین ثبت شدند؛ صفحاتی که امروز در آرشیو نشنال جئوگرافیک نگهداری میشوند. یکی از این تصاویر، نمایی گسترده از مجسمه آزادی را نشان میدهد که روی پشت یک صفحه قدیمی شیشهای، میان برچسبهای فرسوده و کندهشده، باقی مانده است. این تصویر در سال ۱۹۳۰ توسط ملویل بل گروسونور، دستیار سردبیر وقت مجله نشنال جئوگرافیک و سردبیر آینده آن، ثبت شد؛ عکسی که بدون ترکیب نبوغ فنی و دو فناوری پیشگامانه، تقریبا غیرممکن بود.
نخستین فناوری، روشی در عکاسی رنگی به نام «فرایند فینلی» بود. در این تکنیک، نور از طریق صفحهای با فیلترهای رنگی مختلف روی نگاتیو شیشهای ثبت میشد. برخلاف روشهای عکاسی رنگی پیش از آن، فرایند فینلی به نوردهیهای بسیار طولانی و ثابت ماندن کامل سوژه و دوربین نیاز نداشت؛ شرایطی که هنگام عکاسی از آسمان، بهویژه از داخل هواپیماهای ملخی لرزان آن دوران، تقریبا دستنیافتنی بود.
فناوری مهم دوم، وسیلهای بود که به گروسونور اجازه میداد اساسا از هواپیما استفاده نکند. این وسیله ZMC-2 نام داشت؛ تنها کشتی هوایی با بدنه فلزی تاریخ که توانست بهطور موفقیتآمیز پرواز کند. این کشتی هوایی ۴۵ متری با هلیوم پر میشد و نیروی دریایی ایالات متحده آن را اداره میکرد. ZMC-2 آنقدر آهسته در آسمان حرکت میکرد که گروسونور تصور میکرد میتواند از داخل کابین آن عکس بگیرد، بدون اینکه حرکت وسیله باعث تار شدن تصویر شود. از طرف دیگر، نیروی دریایی آمریکا که میخواست افکار عمومی و کنگره را نسبت به برنامه کشتیهای هوایی خود متقاعد کند، به این سردبیر ۲۸ ساله اجازه داد همراه آن پرواز کند.
در یک روز در ماه ژوئن، گروسونور سوار ZMC-2 شد و از یک پایگاه هوایی نیروی دریایی در لیکهرست نیوجرسی به پرواز درآمد؛ همان مکانی که هفت سال بعد، کشتی هوایی آلمانی هینْدنبورگ در آن منفجر شد و به دوران کشتیهای هوایی پایانی تلخ و هولناک بخشید.
گروسونور در شماره سپتامبر همان سال، زمانی که این عکس و چند تصویر هوایی رنگی شگفتانگیز دیگر برای نخستین بار منتشر شدند، نوشت که کشتی هوایی بر فراز سواحل شرقی آمریکا و در میان جریانهای هوای گرم، «مانند یک کشتی اقیانوسپیما در دریایی متلاطم» حرکت میکرد.
وقتی این وسیله پرنده به بندر نیویورک رسید، خلبان منتظر ماند تا آسمان صاف شود. سپس ارتفاع کشتی را به حدود ۹۰ متر کاهش داد و موتورهای آن را خاموش کرد. ZMC-2 در سکوت و در نزدیکی مجسمه آزادی معلق ماند و گروسونور جوان در همان لحظه شاتر دوربینش را فشرد؛ تصویری که مرزهای فناوری عکاسی در آن زمان را جابهجا کرد و به مخاطبان اجازه داد نیویورک و نماد مشهورش را از زاویهای ببینند که تا آن زمان کمتر کسی تجربه کرده بود.