هوش مصنوعی به کمک ردیابی آثار هنری غارتشده توسط نازیها میآید
رژیم نازی در فاصلهی سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ میلادی، حدود ۶۵۰ هزار اثر هنری را از خانوادهها و نهادهای یهودی مصادره کرد یا آنها را مجبور به فروش این آثار با قیمتهای ناچیز کرد. با وجود اینکه سرنوشت بیشتر این آثار مشخص شده است، پس از گذشت هشت دهه، شناسایی و بازگرداندن حدود ۱۰۰ هزار اثر هنری مفقودشده همچنان فرآیندی بسیار کند و طاقتفرسا به شمار میرود.
بهگزارش scu.edu، چالش اصلی در این مسیر، کمبود اطلاعات نیست، بلکه پراکندگی شدید دادههای مربوط به پیشینهی مالکیت آثار در هزاران وبسایت موزه، پایگاههای دادهی مستقل، آرشیوهای ملی و کاتالوگهای دیجیتال مزایدهها است. هر نهاد از سیستم، زبان و ساختار دادهی اختصاصی خود استفاده میکند و همین موضوع، یافتن سرنخها را برای پژوهشگران غیرممکن میسازد.
تیمی متشکل از سه استاد دانشگاه سانتا کلارا به نامهای مایکل سانتورو، هایبینگ لو و میکله سامورانی، ابزاری طراحی کردهاند که مانند یک دستیار هوشمند عمل میکند. این برنامه با جستوجو در آرشیوهای پراکنده و ترجمهی زبانهای مختلف، آثاری را که در دوران تسلط نازیها در معرض مصادره یا فروش اجباری بودهاند، شناسایی میکند.
پژوهشگران برای شروع کار، دادههای مربوط به ۳۰ هزار اثر هنری ثبتشده در موزهی ژو دو پوم (Jeu de Paume) فرانسه را استخراج کردند؛ مکانی که در دوران جنگ جهانی دوم به عنوان انبار اصلی نگهداری آثار غارتشده توسط نازیها استفاده میشد. سیستم طراحیشده به کاربران اجازه میدهد پرسشهای خود را به زبان طبیعی بنویسند تا هوش مصنوعی آن را به کدهای جستوجو ترجمه کند.
هایبینگ لو، استاد سیستمهای اطلاعاتی و تحلیل داده، گفت:
«ابزار هوش مصنوعی این امکان را فراهم میکند که هر فردی پرسش خود را به زبان طبیعی و انسانی بنویسد و سیستم بهطور خودکار آن را به کد برنامهنویسی ترجمه کند.»
این سیستم در پاسخ به پرسشی دربارهی تعداد آثار ارسالشده به رهبران نازی، مشخص کرد که ۲۰۸ اثر هنری از این موزه به سران نازی تحویل داده شده که ۸۱ مورد آن، از جمله پرترهی لیدی هیبرت اثر توماس گینزبورو، مستقیما به آدولف هیتلر رسیده است.
هایبینگ لو، استاد دانشگاه سانتا کلارا، گفت:
«ما میخواهیم ابزارهایی بسازیم که به پژوهشگران در شناسایی آثار با ریسک بالا کمک کند تا موضوعی برای تحقیق در اختیار داشته باشند. به نوعی، هنوز حتی نمیتوانیم تصور کنیم چه کسانی از این ابزار استفاده خواهند کرد؛ زیرا این برنامه بسیار قدرتمندتر از نمونههای موجود خواهد شد.»
تیم توسعهدهنده در نظر دارد پس از ارتقای این فناوری به یک سطح عملیاتی و قابلگسترش، مقالهای علمی منتشر کند و با تاسیس یک بنیاد و جذب سرمایه، این ابزار جستوجو را در اختیار تمامی پژوهشگران تاریخ هنر قرار دهد.
به نظر شما فناوری هوش مصنوعی تا چه حد میتواند در حل پروندههای تاریخی و حقوقی پیچیده موثر باشد؟ نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.