اسپیسایکس یک گام دیگر به ماه نزدیکتر شد!
بهنقل از Spaceflight Now؛ اسپیسایکس سیزدهمین آزمایش سامانه پرتاب فوقسنگین استارشیپ را با موفقیت نسبی به پایان رساند. در این ماموریت، موشک سوپر هوی و فضاپیمای استارشیپ بیشتر اهداف برنامهریزیشده را محقق کردند؛ هرچند بوستر مرحله اول هنگام فرود با مشکل مواجه شد و با سرعتی بیشتر از حد انتظار در آب فرود آمد.
این پرتاب ساعت ۱۷:۵۱ به وقت شرق آمریکا از پایگاه استاربیس در ایالت تگزاس انجام شد. موشک ۱۲۴ متری اسپیسایکس با نیروی رانش حدود ۱۶ میلیون پوند که از ۳۳ موتور رپتور تأمین میشد، بدون مشکل از سکوی پرتاب جدا شد و دومین آزمایش نسخه سوم استارشیپ را آغاز کرد.
این ماموریت پس از آن انجام شد که تلاش قبلی در ۱۶ ژوئیه بهدلیل روشننشدن چهار موتور رپتور در آخرین ثانیه لغو شد و پرتاب بعدی نیز بهدلیل شرایط نامساعد جوی یک روز به تعویق افتاد.
در جریان پرواز، بوستر سوپر هوی طبق برنامه از مرحله دوم جدا شد و مسیر بازگشت خود را آغاز کرد. بااینحال، هنگام روشنشدن دوباره موتورهای فرود، تنها ۱۰ موتور از ۱۳ موتور فعال شدند و در لحظه برخورد با آب نیز فقط پنج موتور روشن بودند. همین موضوع باعث شد بوستر با سرعتی بیشتر از مقدار پیشبینیشده در خلیج مکزیک فرود بیاید. اسپیسایکس این فرود را «سخت» توصیف کرد.
در مقابل، مرحله دوم عملکرد موفقی داشت. هر ۶ موتور رپتور استارشیپ بدون مشکل کار کردند و این فضاپیما پس از رسیدن به مسیر زیرمداری، برای نخستین بار ۲۰ ماهواره نسل سوم استارلینک را از محفظه ویژه خود رها کرد. این ماهوارهها در مدار باقی نماندند و مطابق برنامه هنگام بازگشت به جو زمین از بین رفتند.
استارشیپ همچنین یکی از موتورهای خود را برای مدت کوتاهی در فضا دوباره روشن کرد؛ آزمایشی که برای مأموریتهای آینده به ماه اهمیت زیادی دارد. پس از آن، فضاپیما وارد جو زمین شد، از آزمون گرمای شدید عبور کرد و حدود یک ساعت و پنج دقیقه پس از پرتاب، با فرودی آرام در اقیانوس هند، در شمالغربی استرالیا، روی آب نشست.
برای نخستین بار، استارشیپ پس از فرود کاملا سالم روی سطح آب شناور ماند و بسیاری از دوربینهای آن همچنان به ارسال تصاویر ادامه دادند؛ موضوعی که میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره عملکرد سپر حرارتی و وضعیت کلی فضاپیما در اختیار مهندسان اسپیسایکس قرار دهد.
مأموریت استارشیپ برای ناسا نیز اهمیت زیادی دارد. این سازمان قصد دارد از نسخه ویژه استارشیپ بهعنوان فرودگر برنامه آرتمیس استفاده کند تا فضانوردان را به سطح ماه منتقل کند. بااینحال، پیش از انجام چنین مأموریتی، اسپیسایکس باید فناوری سوختگیری در مدار زمین، انتقال سوخت میان چند استارشیپ و قابلیت اطمینان سامانه را به اثبات برساند.
در همین حال، دفتر حسابرسی دولت آمریکا (GAO) در گزارشی تازه هشدار داده است که اسپیسایکس همچنان با چالشهای فنی مهمی، از جمله توسعه سامانه مدیریت سوختهای فوقسرد، تکمیل موتورهای رپتور و انجام آزمایشهای انتقال سوخت در مدار روبهرو است. این نهاد همچنین اعلام کرد برنامه زمانی توسعه استارشیپ بیش از یک سال از اهداف اولیه عقب افتاده است.
در کنار اسپیسایکس، شرکت بلو اوریجین نیز روی فرودگر ماه برای ناسا کار میکند، اما این پروژه هم پس از انفجار سومین موشک نیو گلن هنگام آمادهسازی آزمایش موتور، با تأخیرهای قابل توجهی مواجه شده است.
با وجود برخی مشکلات در عملکرد بوستر، سیزدهمین پرواز آزمایشی استارشیپ یکی از موفقترین مأموریتهای این سامانه تاکنون به شمار میرود و نشان میدهد اسپیسایکس بهتدریج در حال نزدیکشدن به هدف نهایی خود، یعنی انجام مأموریتهای سرنشیندار به ماه و در ادامه مریخ است.