خواب در آسمان؛ کادر پرواز در پروازهای طولانی چگونه استراحت می‌کنند؟

به نقل از simpleflying؛ پروازهای فوق‌طولانی به یکی از ویژگی‌های مهم هوانوردی مدرن تبدیل شده‌اند؛ پروازهایی که امروز می‌توانند ۱۵، ۱۷ و حتی ۱۹ ساعت طول بکشند. در حالی که بیشتر مسافران فقط به سختی این مسیرهای طولانی فکر می‌کنند، واقعیت این است که کادر پرواز باید در تمام طول سفر هم خدمات ارائه دهد، هم در حالت آماده‌باش باقی بماند. به همین دلیل، نحوه خواب، استراحت و مدیریت خستگی آن‌ها نقش مهمی در ایمنی و کیفیت پرواز دارد.

با توسعه ایرلاین‌هایی مانند Singapore Airlines، Air New Zealand و Qantas، سیستم‌های استراحت کادر پرواز هم پیشرفته‌تر شده‌اند. از کابین‌های مخفی خواب گرفته تا برنامه‌های دقیق شیفت‌بندی و قوانین سخت‌گیرانه، پشت صحنه این پروازها بسیار پیچیده‌تر از چیزی است که مسافران می‌بینند.

در پروازهایی که بیش از ۱۳ تا ۱۴ ساعت طول می‌کشند، شرکت‌های هواپیمایی موظف هستند فضاهای مشخصی برای استراحت خلبانان و کادر پرواز در نظر بگیرند. این فضاها معمولا شامل تخت‌های مخصوص، اتاقک‌های کوچک و محیط‌هایی با نور کنترل‌شده است که به تنظیم چرخه خواب کمک می‌کند.

در هواپیمای Airbus A350-900ULR متعلق به Singapore Airlines، که طولانی‌ترین مسیرهای بدون توقف بین سنگاپور و نیویورک را انجام می‌دهد، این فضاهای استراحت نقش مهمی در ایمنی پرواز دارند و درست مانند سوخت یا برنامه‌ریزی پرواز حیاتی هستند.

این بخش‌ها معمولا در قسمت بالایی کابین مسافران قرار دارند و از طریق درها یا پله‌هایی قابل دسترسی هستند که مسافران هرگز آن‌ها را نمی‌بینند. در مسیر ۱۷٫۵ ساعته نیویورک–اوکلند که توسط Air New Zealand انجام می‌شود، کادر پرواز به‌صورت نوبتی از این فضاها استفاده می‌کند تا هم استراحت کافی داشته باشد و هم خدمات کابین بدون وقفه ادامه پیدا کند.

در پرواز NZ1، استراحت از چند ساعت پس از پرواز آغاز می‌شود و مهمانداران هر ۲ تا ۳ ساعت شیفت خود را عوض می‌کنند تا همیشه بخشی از کادر بیدار و آماده خدمت باشد.

برنامه استراحت کادر پرواز از قبل از پرواز شروع می‌شود. طبق گزارش Flying Magazine، شرکت‌های هواپیمایی باید اطمینان حاصل کنند که خدمه قبل از پرواز کاملا استراحت کرده‌اند؛ موضوعی که در پروازهای طولانی به‌مراتب پیچیده‌تر است.

کادر پرواز معمولا از ساعت‌ها قبل در حالت آماده‌باش قرار می‌گیرد و باید خواب خود را مدیریت کند، مخصوصا در پروازهای شبانه، تا در زمان شروع کار در بهترین وضعیت باشد.

ایرلاین‌ها از نرم‌افزارهای پیشرفته برای پیش‌بینی شرایط پرواز مانند باد و مدت زمان سفر استفاده می‌کنند. برای مثال در مسیر نیویورک به اوکلند، تغییرات آب‌وهوایی می‌تواند زمان پرواز را تا ۳ ساعت جابه‌جا کند یا حتی باعث محدودیت در تعداد مسافران برای تامین سوخت شود.

این تغییرات باعث می‌شود برنامه استراحت، زمان شیفت‌ها و حتی مدت خواب هر نفر در طول پرواز انعطاف‌پذیر تنظیم شود.

برای مسافران، پله‌های باریک یا درهای مخفی داخل گالی همیشه کنجکاوی‌برانگیز بوده است، اما پشت آن‌ها فضای استراحت کادر پرواز قرار دارد. این فضاها بسته به نوع هواپیما متفاوت هستند؛ برخی بسیار فشرده و برخی کمی جادارتر طراحی شده‌اند.

هدف اصلی این فضاها استفاده بهینه از فضای هواپیما و جدا کردن بخش استراحت از کابین مسافران است.

در Boeing 787، کادر پرواز از پله‌های باریک وارد فضایی با سقف کوتاه و تخت‌های ردیفی، پرده‌های تاریک‌کننده و تهویه کنترل‌شده می‌شود. در Airbus A350، این فضاها معمولا مدرن‌تر و کمی راحت‌تر طراحی شده‌اند.

در نهایت، این فضاها برای راحتی لوکس ساخته نشده‌اند، بلکه هدف اصلی آن‌ها فراهم کردن استراحت کافی برای حفظ ایمنی و ادامه خدمات در پروازهای بسیار طولانی است.