مسیر تازه اقیانوس به اقیانوس؛ عبور سریع خودروها بدون کانال پاناما

به نقل از indiandefencereview؛ با یک محموله ۹۰۰ خودرویی که تنها در ۷۲ ساعت از اقیانوس آرام به سواحل شرقی آمریکا رسید، هیوندای نشان داد که کانال پاناما دیگر تنها مسیر سریع نیست؛ آن هم در زمانی که این کانال با چالش‌های جدی روبه‌رو است.

در بهار امسال، این محموله خودرو طی حدود ۹ ساعت از جنوب مکزیک عبور کرد و در مجموع ظرف حدود ۷۲ ساعت به سواحل شرقی ایالات متحده رسید. این عملیات که توسط شرکت هیوندای و بخش لجستیکی آن، هیوندای گلوویس، انجام شد، نخستین آزمون بین‌المللی مهم برای «کریدور بین‌اقیانوسی تئوانتپک» در مکزیک محسوب می‌شود؛ مسیر ریلی ۳۰۳ کیلومتری که هم‌زمان با افزایش فشارهای اقلیمی بر کانال پاناما در حال توسعه است.

این خودروها از کره جنوبی به بندر سالینا کروز در اقیانوس آرام منتقل شدند. سپس روی ۵۰ واگن باری مخصوص حمل خودرو بارگیری شدند. قطارها از خط Z این کریدور استفاده کردند تا به بندر کوتزاکوالکوس در خلیج مکزیک برسند؛ جایی که محموله دوباره به کشتی منتقل شد و مسیر نهایی خود را به مقصد برانزویک در ایالت جورجیا طی کرد. این عملیات نشان داد که این مسیر می‌تواند حمل‌ونقل چندوجهی در مقیاس تجاری را مدیریت کند.

این آزمایش در زمانی حساس برای حمل‌ونقل جهانی انجام شد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۵ نشان داده که خشکسالی‌هایی مشابه آنچه در سال ۲۰۲۳ کانال پاناما را مختل کرد، ممکن است تا پایان قرن دو برابر شود. این پژوهش با بررسی سطح آب دریاچه گاتون، منبع اصلی آب کانال، نشان می‌دهد که تغییرات اقلیمی می‌تواند عملکرد این مسیر حیاتی را تهدید کند.

هر کشتی که از کانال پاناما عبور می‌کند، به آب دریاچه گاتون وابسته است. هر عبور بیش از ۲۶ میلیون گالن آب شیرین مصرف می‌کند. در زمان خشکسالی ۲۰۲۳، تعداد عبور روزانه کشتی‌ها از ۳۸ به حدود ۲۲ کاهش یافت و کشتی‌ها مجبور شدند بار خود را سبک‌تر کنند. برخی محموله‌ها حتی بیش از دو هفته تاخیر داشتند.

مدل‌های اقلیمی نشان می‌دهد که با افزایش دما و تغییر الگوهای بارندگی، سطح آب این دریاچه به‌ویژه در فصل بارندگی کاهش می‌یابد. در بدترین سناریو، بارش ماهانه ممکن است تا حدود ۵۰ میلی‌متر کاهش پیدا کند.

با وجود اقداماتی مانند مدیریت مصرف آب و برنامه‌ریزی برای ساخت مخزن جدید، مشکلات سال‌های اخیر باعث شده شرکت‌های حمل‌ونقل به دنبال مسیرهای جایگزین باشند.

کریدور بین‌اقیانوسی یک خط ریلی ساده نیست، بلکه یک سیستم لجستیکی چندوجهی است که چهار بندر اصلی را به هم متصل می‌کند: سالینا کروز، کوتزاکوالکوس، دوس بوکاس و پورتو چیاپاس. خط Z که در دسامبر ۲۰۲۳ راه‌اندازی شد، مسیر اصلی حمل بار در این شبکه است.

در این مسیر، کالاها برای رسیدن از آسیا به شرق آمریکا نیاز به دو بار جابه‌جایی دریایی دارند. این روش برای کالاهایی مناسب است که سرعت و زمان‌بندی دقیق اهمیت بیشتری نسبت به هزینه دارند؛ مانند خودروها. اما برای حمل کانتینری گسترده، این مسیر رقیب مستقیم کانال پاناما محسوب نمی‌شود.

دو خط ریلی دیگر نیز در حال توسعه هستند. خط FA از کوتزاکوالکوس به سمت پالنکه در سپتامبر ۲۰۲۴ راه‌اندازی شد و خط K به طول ۴۴۷ کیلومتر به سمت مرز گواتمالا در حال تکمیل است. همچنین ۱۴ پارک صنعتی در طول این مسیر برنامه‌ریزی شده که برخی از آن‌ها به بخش خصوصی واگذار شده‌اند.

این پروژه هم‌زمان با تغییرات در زنجیره تامین جهانی در حال شکل‌گیری است. افزایش سرمایه‌گذاری تولیدی در مکزیک و گرایش به «نزدیک‌سازی تولید» باعث شده نیاز به مسیرهای جایگزین بیشتر شود.

مقامات مکزیکی اعلام کرده‌اند این کریدور می‌تواند تا ۱۰ درصد از تقاضای حمل‌ونقل شرق و مرکز آمریکا را پوشش دهد.

با این حال، این پروژه با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو شده است. برخی جوامع بومی نسبت به استفاده از زمین‌ها اعتراض کرده‌اند و نگرانی‌هایی درباره تخریب جنگل‌های استوایی مطرح شده است.

همچنین در دسامبر ۲۰۲۵، خروج یک قطار مسافری از ریل در این مسیر منجر به کشته شدن بیش از ۱۰ نفر شد و بحث‌هایی درباره ایمنی پروژه به‌وجود آورد.

در حال حاضر، این کریدور برای حمل بار فعال است و نخستین موفقیت خود را ثبت کرده است. با این حال، هنوز مشخص نیست آیا می‌تواند به‌طور مداوم زمان ۷۲ ساعته را حفظ کند یا زیرساخت‌های بنادر در دو سوی مسیر پاسخگوی افزایش تقاضا خواهند بود. انتظار می‌رود این پروژه تا اواسط سال ۲۰۲۶ به ظرفیت کامل برسد.