راز دردناک زیبایی در چین باستانی؛ کفش‌های به اندازه ۶ سانتی‌متر!

به نقل از لایوساینس؛ بررسی‌های تاریخی و باستان‌شناسی بر روی کفش‌های لوتوس (Lotus shoes)، پرده از یکی از عجیب‌ترین و دردناک‌ترین سنت‌های زیبایی در تاریخ چین برمی‌دارد. این پاپوش‌های مینیاتوری که برای زنان با پاهای بسته شده طراحی می‌شدند، یادآور سنتی به نام «چاندزو» (Chanzu) هستند که بیش از هزار سال در چین رواج داشت. قدیمی‌ترین نمونه‌های کشف شده از این کفش‌ها در کاوش‌های باستان‌شناسی، به قرن سیزدهم میلادی و دوران سلسله «سونگ» (Song dynasty) بازمی‌گردد.

سنت بستن پا را عمدتا قوم «هان» (Han Chinese) روی دختران جوان بین ۴ تا ۸ سال اجرا می‌کردند. در این فرآیند، مادران پاهای دختران خود را با نوارهای پارچه‌ای یا گاز به طول حدود ۳ متر محکم می‌بستند.

عکاس: نامشخص / www.fabionodariphoto.com

هدف از این کار، شکستن استخوان‌های قوس پا و خم کردن چهار انگشت کوچک به سمت کف پا بود تا پاها تا حد ممکن کوچک و ظریف به نظر برسند. این عمل که با دردهای شدیدی همراه بود، در دوره‌های مختلف به عنوان نماد وضعیت بالای اجتماعی، معیاری برای زیبایی زنانه و راهی برای محدود کردن حرکت فیزیکی زنان شناخته می‌شد.

کفش‌های لوتوس از مواد مختلفی همچون پنبه، پشم یا ابریشم ساخته می‌شدند و اغلب با گلدوزی‌های ظریفی از گل‌ها و پرندگان تزیین می‌شدند. کوچک‌ترین نمونه موجود از این کفش‌ها در موزه‌ها تنها ۶ سانتی‌متر طول دارد. بررسی مقبره‌های تاریخی مانند آرامگاه «بانو هوانگ شنگ» (Lady Huang Sheng) نشان می‌دهد که داشتن پاهای کوچک، پیش‌نیاز یک ازدواج مناسب و باکلاس در جامعه آن زمان چین بوده است.

از اواخر قرن نوزدهم، با شکل‌گیری جنبش‌های حقوق زنان، این سنت به دلیل ایجاد تغییر شکل‌های شدید و دردهای مزمن، محبوبیت خود را از دست داد. اگرچه بستن پا در برخی مناطق تا سال ۱۹۴۹ ادامه یافت، اما با تغییرات فرهنگی و سیاسی، آخرین کارخانه تولید انبوه کفش‌های لوتوس در سال ۱۹۹۹ تعطیل شد. امروزه تنها تعداد بسیار معدودی از زنان سالمند چینی با پاهای بسته شده همچنان در قید حیات هستند که به عنوان آخرین شاهدان این سنت تاریخی غم‌انگیز شناخته می‌شوند.