محبوب جاودان بتهوون؛ راز عشقی که تاریخ موسیقی را رها نمی‌کند

به نقل از نشنال جئوگرافیک؛ بتهوون در ظاهر، نابغه‌ای تنها بود که هرگز ازدواج نکرد. اما یک نامه ناتمام، تصویری دیگر از او ساخت. این نامه پس از مرگش در کشوی میزش پیدا شد و خطاب به زنی بی‌نام بود: «محبوب جاودان» (Immortal Beloved).

در این نامه، بتهوون نه از موسیقی می‌نویسد و نه از شهرت؛ از دلتنگی می‌گوید، از عشقی عمیق و از جدایی‌ای ناگزیر. لحن نامه روشن است: این یک شیفتگی دورادور نیست، رابطه‌ای واقعی است که به دلیلی نامعلوم به سرانجام نرسیده.

از همان زمان، پژوهشگران تلاش کرده‌اند هویت این زن را پیدا کنند. سرنخ‌ها به تابستان ۱۸۱۲ می‌رسند؛ سفری میان پراگ، تپلیتسه (Teplitz) و کارلسباد (Karlsbad)، و شبی که ظاهرا همه‌چیز را تغییر داده است. اما مانعی جدی، احتمالا ازدواج زن، اجازه ادامه این عشق را نداده.

دو نام بیش از همه تکرار می‌شوند: آنتونی برنتانو (Antonie Brentano)، دوست نزدیک و حامی بتهوون، و ژوزفین برونسویک (Josephine Brunsvik)، شاگرد پیانوی او و زنی که پیش‌تر نامه‌های عاشقانه‌ای میانشان ردوبدل شده بود. هر دو، در زمان و مکان درست حضور داشته‌اند و هر دو، از نظر اجتماعی و خانوادگی، دست‌نیافتنی بوده‌اند.

شاید هیچ‌وقت معلوم نشود محبوب جاودان چه کسی بوده است. اما همین ابهام، بخشی از جذابیت ماجراست. این نامه، پس از دو قرن، بتهوون را از جایگاه اسطوره‌ای پایین می‌آورد و به انسانی شبیه همه تبدیل می‌کند که عاشق شد، ناکام ماند و اندوهش را به موسیقی سپرد.

گاهی بزرگ‌ترین رازها، نه برای حل‌شدن، که برای زنده‌ماندن ساخته می‌شوند.