باستان‌شناسان موفق به بازیابی ۲۲ قطعه سنگ گلی و آهکی از فانوس دریایی اسکندریه، یکی از عجایب هفتگانه جهان از زیر آب شده‌اند.
فانوس تاریخی اسکندریه در دوره حکومت بطلمیوس دوم فیلادلفوس (۲۴۷–۲۸۰ پیش از میلاد) ساخته شد و ارتفاع آن بالغ بر ۱۰۰ متر بود. این فانوس در بالای خود دارای آتشفشانی عظیم و آیینه‌ای بود که نور آن را تا کیلومترها دورتر می‌تاباند.
این سازه در طول قرن‌ها در پی سه زلزله بین سال‌های ۹۵۶ تا ۱۳۰۳ میلادی به شدت آسیب دید و رو به ویرانی گذاشت؛ بعدها، سنگ‌های آن در سال ۱۴۸۰ برای ساخت قلعه قایت‌بای مورد استفاده قرار گرفتند.
در طرحی تازه به نام «فاروس» (PHAROS)، با حمایت بنیاد Dassault Systèmes و به‌سرپرستی ایزابل هِری از موسسه CNRS، باستان‌شناسان از بستر دریای اطراف جزیره فقاره — محلی که فانوس دریایی روزگاری برپا بود — سنگ‌هایی همچون سنگسرسازها، سنگ‌پایه‌ها و حتی یک پیلون (طاق سنگی) با نقش‌ونگار پادشاهی بطلمیوس را بیرون کشیده‌اند.