لحظهای که آسمان فتح شد؛ تولد هوانوردی مدرن با پرواز رایت
به نقل از نشنال جئوگرافیک؛ برادران رایت با ساخت نخستین هواپیمای خود، مسیر تاریخ را برای همیشه تغییر دادند و جهان را وارد عصر هوانوردی کردند. اگرچه هواپیمای «فلایر» در سال ۱۹۰۳ نخستین پرواز موفق را ثبت کرد، اما تبدیل آن به یک هواپیمای واقعا کاربردی، به دو سال آزمایش، شکست، سقوط و اصلاحهای فنی متعدد نیاز داشت.
در صبح ۱۱ مه ۱۹۰۸، سه خبرنگار آمریکایی در تپههای شنی نزدیک کیتیهاوک در سواحل کارولینای شمالی پنهان شدند تا شاهد پرواز برادران رایت و هواپیمای جدیدشان باشند. برادران رایت بهشدت از کار خود محافظت میکردند و حتی اعلام کرده بودند اگر حضور خبرنگاران را متوجه شوند، پرواز نخواهند کرد.
خبرنگاران از فاصلهای دور دیدند که اورویل و ویلبر رایت همراه یک مکانیک، در آشیانه چوبی خود مشغول آمادهسازی هواپیما هستند. سپس هواپیما روی ریل پرتاب قرار گرفت؛ ریل همان مسیری بود که نقش باند پرواز را داشت. موتور روشن شد و ملخها شروع به چرخش کردند.
لحظاتی بعد، هواپیمای دوباله و سبک از زمین بلند شد و بهصورت مورب در آسمان اوج گرفت. این هواپیما با سرعتی نزدیک به یک قطار از بالای سر خبرنگاران عبور کرد، از روی تپههای شنی گذشت و پس از یک گردش نرم، حدود صد یارد دورتر از نقطه آغاز روی شنها فرود آمد.
بایرون نیوتن، خبرنگار روزنامه نیویورک هرالد، این پرواز را نقطه عطفی توصیف کرد و نوشت که دیگر تردیدی در توانایی برادران رایت ندارد.
در آن زمان، برادران رایت تنها چند ماه بود که قرارداد فروش هواپیما را با ارتش آمریکا امضا کرده بودند. آنها همچنین با سرمایهگذاران فرانسوی برای تولید هواپیما در اروپا به توافق رسیده بودند؛ اما هر دو قرارداد به موفقیت در آزمایشهای پروازی وابسته بود.
این آزمایشها فقط برای نمایش نبود؛ آینده صنعت هوانوردی به آنها گره خورده بود. برادران رایت در همان سال به کیتیهاوک بازگشته بودند تا پیشرفتهترین نسخه هواپیمای خود را برای ورود به تولید تجاری آماده کنند.
اما مسیر آنها از سالها قبل آغاز شده بود. در سال ۱۹۰۳، آنها نخستین پرواز موفق جهان را ثبت کردند؛ پروازی که تنها ۱۲ ثانیه طول کشید، اما آغاز عصر هوانوردی بود.
پیش از ورود به دنیای پرواز، برادران رایت یک چاپخانه و سپس یک کسبوکار دوچرخهسازی در دیتون اوهایو داشتند. سود همین کارها بعدها صرف تحقیقات آنها در زمینه پرواز شد.
الهام اولیه آنها از یک اسباببازی هلیکوپتر در کودکی شکل گرفت، اما نقطه عطف جدی زمانی بود که با آثار «اتو لیلینتال»، پیشگام آلمانی پرواز با گلایدر، آشنا شدند. مطالعات او درباره آیرودینامیک و طراحی بال، پایه علمی تحقیقات رایتها شد.
آنها همچنین با کمک «اوکتاو شانوت»، مهندس و پژوهشگر پرواز، دانش خود را گسترش دادند. در نهایت، نتیجه تلاشهایشان به کشف یک اصل مهم رسید: کنترل پرواز با پیچاندن بالها.
این ایده در آزمایشهای سال ۱۹۰۰ در کیتیهاوک روی گلایدر بررسی شد و بعدها با افزودن سکان متحرک، به کنترل سهمحوره رسیدند؛ فناوری که هنوز هم اساس پرواز مدرن است.
در ادامه، آنها با کمک مکانیک خود «چارلز تیلور»، موتوری سبک ساختند و آن را روی هواپیمای جدیدشان نصب کردند؛ هواپیمایی که «فلایر» نام گرفت.
در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳، این هواپیما برای نخستینبار پرواز کرد. هرچند این پرواز تنها چند ثانیه طول کشید، اما نقطه آغاز تاریخ هوانوردی بود.
در سالهای بعد، برادران رایت در دشت «هفمن پریری» آزمایشهای خود را ادامه دادند و با مدلهای پیشرفتهتر مانند فلایر ۲ و فلایر ۳ توانستند پروازهای طولانی، چرخشی و کاملا کنترلشده انجام دهند.
فلایر ۳ بهعنوان نخستین هواپیمای واقعا پایدار شناخته میشود؛ هواپیمایی که امکان پروازهای طولانی و قابل کنترل را برای اولینبار فراهم کرد.
با وجود این موفقیتها، در ابتدا بسیاری از رسانهها ادعاهای آنها را باور نمیکردند و حتی آنها را متهم به اغراق یا دروغگویی میکردند. همین موضوع باعث شد مدتی فعالیتهای خود را دور از چشم عموم ادامه دهند.
اما در نهایت، نمایشهای عمومی در آمریکا و اروپا همه تردیدها را از بین برد. پروازهای ویلبر رایت در فرانسه با مانورهای دقیق، تحسین گستردهای به همراه داشت و حتی خلبانان اروپایی اعتراف کردند که از آنها عقب ماندهاند.
در آمریکا نیز آزمایشهای اورویل برای ارتش ادامه پیدا کرد، هرچند یکی از این پروازها در سال ۱۹۰۸ با سقوط مرگبار همراه شد و نخستین قربانی تاریخ هوانوردی را رقم زد. با این حال، توسعه هواپیما ادامه یافت و در سال ۱۹۰۹، ارتش آمریکا نخستین هواپیمای نظامی خود را از برادران رایت خریداری کرد؛ هواپیمایی که بعدها در موزه ملی هوا و فضا در واشنگتن دیسی نگهداری شد.