آبادان روزی مدرن‌ترین شهر ایران و خاورمیانه بود. این شهر پس از اهواز مهمترین شهر خوزستان است. آبادان شهر نخستین‌ها است؛ نخستین پالایشگاه خاورمیانه و ایران،‌ نخستین آتش‌نشانی ایران، خط اتوبوس درون شهری، سینمای روباز، پیتزا فروشی،‌ کودکستان، تاکسی تلفنی، پیست ماشین‌سواری، موتور‌سواری، گلف، اسکواش و سالن بیلیارد و نخستین پتروشیمی ایران، گوشه‌ای از گذشته‌ی این شهر هستند.

آبادان یکی از شهرهای مهم استان خوزستان و جنوبی‌ترین نقطه‌ی استان است. از شمال به شادگان، از جنوب و شرق به خلیج‌فارس و از غرب به اروندرود و آن سوی رود، به عراق می‌رسد.

از سال ۱۳۸۲ منطقه‌ی آزاد تجاری و اقتصادی اروند در این منطقه شکل گرفته است که شامل آبادان، خرمشهر، شلمچه و جزیره مینو است.

این شهر در دشت قرار گرفته و اقلیم آن شبیه منطقه‌ای استوایی است. بیشترین گرمای آبادان در تیر و مرداد است که تا ۵۸ درجه می‌رسد. سردترین ماه بهمن است که هوا تا صفر درجه سانتیگراد سرد می‌‌شود.آبادان شهر مرطوبی است. در زمستان رطوبت به ۸۹ درصد یا بالاتر می‌رسد. 

رودخانه‌های اروندرود و بهمنشیر در این شهر وجود داردند که هر دو به خلیج‌فارس می‌ریزند.

خاراکس اسپاسینو نخستین نامی است که برای این منطقه در تاریخ پیدا می‌کنیم. این نام به‌خاطر وجود فرمانروای سلوکیان برگزیده شده بود. آبادان به اشکانیان که رسید، پرات شده بود. ساسانیان آبادان را وهمن اردشیر نامیدند، که هنوز در این شهر زنده است و نام رودخانه‌ی بهمنشیر یادگار همان دوره محسوب می‌شود. ابّله یا آپولونیاتیس یا آپولوگوس آخرین نام پیش از اسلام در این منطقه است.

شهر پس از ورود اسلام عَبادان نام گرفت. این واژه معرب واژه‌ی آپفادانا، آپانا و آرپفانا به‌شمار می‌رود که در قرن چهارم میلادی برای این منطقه مورد استفاده بوده است. معنی آپفانا، محلی برای نگهبانی و پاسداری از آب بوده است. از منابع قرون وسطا تا دوره‌ی معاصر تنها واژه‌ی عبادان را می‌بینیم. در سده‌ی دوم و سوم قمری این منطقه جزیرةالخضر هم نامیده می‌شد.

آبادان به‌خاطر نزدیکی به خرمشهر، مسجدسلیمان و اروندرود گزینه‌ی ساخت پالایشگاه بود. در آن زمان شیخ خزعل مالک زمین‌های آبادان بود. درنهایت برای اجاره‌ی زمین میان شیخ خزعل و شرکت انگلیسی توافق به‌دست آمد. از زمین‌ها نقشه‌برداری شد و محوطه‌ی پالایشگاه مشخص شد. پالایشگاه در سال ۱۲۹۱کارش را آغاز کرد.

پس از این‌که شرکت ملی نفت ایران کنترل پالایشگاه آبادان را به‌دست گرفت، با ظرفیت روزانه‌ ۶۰۰ هزار بشکه، به بزرگ‌ترین پالایشگاه دنیا تبدیل شد.

طی سال‌های جنگ  ۲۴۲ نفر از کارکنان شهید شدند. پس از پایان جنگ بار دیگر پالایشگاه رونق گرفت و همچنان قلب تپنده‌ی اقتصاد به‌شمار می‌رود.

از سال ۹۲ به بعد جمعیت شهر به بالای ۳۰۰ هزار نفر رسیده است.

پذیرش مردم نسبت دین‌های گوناگون زیاد است. شاهد این گفته هم وجود مسجد رنگونی‌ها، مسجد امام موسی بن جعفر (ع) و کلیسای ارمنی گاراپت مقدس در یک منطقه است.

انواع خرمای مرغوب، رطب و دیری را از آبادان می‌توانید تهیه کنید. ادویه‌ی بسیار خوش‌عطر و بو، انواع ماهی تازه‌ی جنوب، میگو و انواع محصولات حصیری که از برگ خرما بافته می‌شوند، سوغات دیگر آبادان هستند.

قلیه ماهی، قلیه میگو، سمبوسه، فلافل، رنگینک، خورش بامیه، پاکوره، دال عدس، ماهی صبور کبابی و آش آبادان از جمله غذاهای محلی این شهر هستند.

موزه آبادان، مسجد رنگونی‌ها، کلیسای ارامنه گاراپت مقدس، موزه نفت،‌ سینما نفت یا تاج سابق،‌ سینما شیرین، بقایای سینما رکس، بازار ته لنجی‌ها، بازارهای قدیمی آبادان مانند کویتی‌ها، اروندرود، رودخانه بهمنشیر، ‌پل کابلی، زیارتگاه سیدعباس، دبیرستان رازی، و نخلستان‌های آبادان از دیدنی‌های این شهر به شمار می‌روند.

از کجا شروع کنیم

نقشه جاهای دیدنی، هتل‌ها و رستوران‌ها

map