بر اساس نخستین منابع تاریخی موجود، لواماهاپایا یک ساختمان نُه طبقه بزرگ بود که هر قسمت از آن حدود ۴۰۰ فوت درازا داشت. ۴۰ ردیف ستونهای سنگی که هر کدام ۴۰ ستون داشتند در مجموع ۱۶۰۰ ستون در این ساختمان را پوشش میدادند. دیوارهای آن پوشیده از مرجانها و سنگهای گرانقیمت بوده و سقف آن با صفحههای نقرهای-برنزی پوشیده شده بود که به خاطر همان به آن «کاخ برنجی» یا لوهاپراسادایا میگویند. هر طبقه از این بنا هزار اتاق داشته است. شاید در تعاریف و توصیفهایی که از قدیم به جا مانده کمی اغراق شده باشد، اما لواماهاپایا یکی از شاخصترین و معروفترین بناها در زمان خودش بوده است.
متأسفانه به جز صدها ستون سنگی که باعث پابرجایی این بنا شده، چیز چندانی از این بنایی به جا نمانده است که ظاهرا روزگاری باشکوه و مجلل بود. قسمت بالای این بنا از چوب ساخته شده بود که کمتر از ۳۰ سال پس از دوران حکومت شاه سادهاتیستا طی یک آتشسوزی کاملا نابود شد و از بین رفت.
طی قرنهای گذشته تا زمان سقوط پادشاهی آنورادهاپورا در قرن دهم میلادی، لواماهاپایا دوباره بازسازی و چندین بار به دست دشمنان متجاوز تخریب شد. شاه پاراکراماباهو که از سال ۱۱۵۳ تا ۱۱۸۶ پس از میلاد مسیح حکومت میکرد ستونهای سنگی این بنا را بازسازی کرد. بنای کوچک واقع در دل ستونهای سنگی که امروز قابل رؤیت است، محصول ساخت و سازهای معاصر بوده و تا به امروز محل تجمع راهبان معبد ماها ویهارا بوده است.