دامغان یکی از شهرهای کهن و میراث‌دار تمدن پارتیان و جزو استان سمنان است. این شهر تاریخی که در گذشته با نام صددروازه شهرت داشته است یکی از مهمترین پایتخت‌های اشکانیان به شمار می‌رفت. این شهر دوره‌های تاریخی بسیاری به خود دیده است. در دوره اسلامی بویژه در دوره سلجوقی و دوره مغول نیز به عنوان یکی از مراکز مهم ایران شناخته می‌شد. کهن بودن و بافت تاریخی شهر دامغان سبب می‌شود که جذابیت شهر چندین برابر شود. از طرفی علاقمندان و محققین تاریخ و آثار باستانی ایران را به سمت خود جذب می‌کند. دامغان یکی از شهرهایی است که آثار تاریخی آن بویژه تپه حصار  و محصولات اقتصادی آن بخصوص پسته، سبب شهرتش شده‌اند.

شهر دامغان دارای وسعت۱۲هزار ۱۱۰ کیلومتر مربع است. حدود این شهر از طرف شمال به خط الراس و به کوههای البرز، از طرف شرق به شهرستان شاهرود، ختم می‌شود. دامغان از جنوب به دشت کویر مرکزی ایران و از غرب نیز به شهرستان سمنان می‌رسد.

ارتفاع شهر از سطح دریا ۱۱۷۰ متر، شهر دامغان دارای تابستان‌های معتدل و زمستان‌های سرد است به همین دلیل در فصول گرم سال از خنک‌ترین شهرهای ایران به شمار می‌رود. شهر دامغان چون از شمال به البرز و از جنوب به کویر متصل است دارای دو نوع آب و هواست به همین دلیل دارای خاک حاصلخیز برای کشت برخی میوه‌ها است. مهمترین محصول این شهر پسته است که شهرت بسیاری در ایران دارد.

علاوه بر پسته، خربزه و انگور را می‌توان از محصولات با کیفیت این شهر دانست.

در مورد نام شهر و وجه تسمیه آن می‌توان گفت که نام این شهر مرکب از دو بخش ده و مغان است. به نظر می‌رسد در گذشته‌های دور ساکنان این شهر را روحانیون که در زمان ماد به مغ مشهور بوده‌اند و همچنین در دوره هخامنشیان امور دینی را بر عهده داشته‌اند در این شهر ساکن بوده و این شهر رنگ و بوی مذهبی داشته است. این شهر در منابع باستانی ایران با نام «کومس» نیز آمده است. برخی بر این عقیده‌اند که کومس به معنای شهری که دارای ۹۹ نگهبان بر دروازه‌های آن قرار گرفته می‌باشد. این شهر در دوره پارت‌ها با نام فارسی صددروازه در همین مفهوم نامیده می‌شد. شهر صددروازه از شهرهای اصلی اشکانیان محسوب می‌شد. بنابراین به نظر می‌رسد که بیشترین شهرت و پیشرفت شهر در دوره باستان در همین عصر، شکل گرفته باشد. این شهر تا پایان دوره ساسانی نیز موقعیت خود را به عنوان یکی از پایتخت‌های زمستانی حفظ کرد. دامغان در دوره اسلامی به عنوان یکی از پایگاههای مهم اسماعیلیه محسوب می‌شد. شهر دامغان در دوره مغول مانند سایر شهرهای شرق ایران مورد حمله و ویرانی قرار گرفت. در سایر دوره‌های تاریخی نیز شهر دامغان یکی از مراکز مهم ایران به شمار می‌آمد.

جمعیت آن ۵۹۳۰۰۰ نفر است. مردم این شهر به زبان فارسی و لهجه دامغانی صحبت می‌کنند.دقت در فرهنگ مردم شهر نشان می‌دهد که این مردمان بسیار به امور مذهبی پایبند هستند. بیشتر رسم و رسوماتی که در این شهر وجود دارد مربوط به ماه رمضان است، برای مثال در این شهر رسم بر این است که در شب اول ماه رمضان کشمش پلو پخت می‌شود. پخت انواع نان‌های روغنی و شیرینی در ماه رمضان در شهر دامغان، یکی دیگر از رسوم مردم این شهر است.از دیگر رسوم معروف شهر دامغان مراسم گل‌غلتان نوزادان است که در اولین بهار زندگی آنها صورت می‌گیرد. در این مراسم زنان برای چیدن گل به باغ می‌روند و با خواندن ذکرهای مختلف شروع به چیدن گلهای محمدی می‌کنند و با آوردن گلها به منزل، نوزاد را در مراسمی با گل شستشو می‌دهند.

 مهمترین سوغات این شهر می‌توان به پسته معروف دامغان اشاره کرد. باقلوای دامغان، سمنو، تره حلوا، حلوای شیره، حلوای برنج و برشتوک، همچنین سفال‌ نیز یکی از صنایع دستی معروف دامغان است.

از غذاهای محلی و معروف شهر دامغان می‌توان به ماست جوش اشاره کرد

مکان‌های دیدنی شهر دامغان می‌توان به مسجد تاریخانه ،پیر علمدار، محوطه تاریخی تپه حصار، برج طغرل دامغان و برج  چهل دختر،بازار و کاروانسرای ی تاریخی شهر اشاره کرد.

و زیباترین جاذبه‌های طبیعی شهر دامغان، چشمه‌علی،غار چاه دیو و غار شیربند است.

از کجا شروع کنیم

نقشه جاهای دیدنی، هتل‌ها و رستوران‌ها

map