لذت به‌یادماندنی یک پیاده‌روی کلبه به کلبه در کوه‌های دولومیت

لذت به‌یادماندنی یک پیاده‌روی کلبه به کلبه در کوه‌های دولومیت

زینب موحدی
| سه شنبه, ۱۰ تیر ۹۹ ساعت ۱۰:۰۴

کوه های دولومیت در ایتالیا مسیرهای پیاده‌روی بسیاری دارد و آنچه این کار را برای مسافران عادی آسان‌تر می‌کند، وجود کلبه‌های کوهستانی در راه‌های آن است.

کوه های دولومیت ایتالیا، با دیواره‌های سنگ آهکی پرجبروت و سربه‌فلک‌کشیده و دره‌های سرسبز و خارق‌العاده خود، شماری از باشکوه‌ترین چشم‌اندازهای جهان و کلبه‌های کوهستانی را در خود جای داده است. وجود این کلبه‌های دنج که در زبان ایتالیایی «Rifugio» نامیده می‌شوند، این کوه‌ها را به مقصدی دست‌یافتنی برای همگان تبدیل کرده است. «مونیکا گویا»، عکاس و روزنامه‌نگاری ساکن لندن است که ماه اوت گذشته به این کوه‌ها سفر کرده است. آنچه در ادامه این مقاله از کجارو می‌خوانید، روایت او از این رشته‌کوه پرجلال و جبروت در شمال شرق ایتالیا است.

رشته کوه دولومیت؛ ایتالیا

اوت گذشته و مدت‌ها پیش از آن که ویروس کرونا ایتالیایی‌ها را گرفتار کند، برنامه سفری پیاده را در مسیر «آلتا ویا وان» (Alta Via 1) ریختم. این مسیر پیاده‌روی کوهستانی، کوره‌راهی باریک و طولانی است که از شمال تا جنوب کوه های دولومیت کشیده شده است. دولومیت، رشته‌کوهی تحسین‌برانگیز و به‌یادماندنی در شمال شرق ایتالیا است که در سال ۲۰۰۹ به عنوان میراث فرهنگی جهانی به ثبت رسید و در جای‌جای آن، برخی از باشکوه‌ترین چشم‌اندازهای جهان متشکل از دیواره‌های آهکی عمودی و بسیار عظیم و دره‌های سرسبز و روح‌افزا به چشم می‌خورد. مسیرهای متعدد «آلتا ویا» در این کوهستان وجود دارد؛ اما «آلتا ویا وان» (AV1) که کمتر از سایر مسیرها به آن رسیدگی شده است، بهترین راه برای کوه‌نوردانی به‌شمار می‌آید که هنوز تجربه زیادی در این فعالیت ندارند.

گاوها در حال چرا در مراتع مرتفع دولومیت در ایتالیا

کوه های رنگ پریده دولومیت

عکس اول: چارپایان مشغول چرا در مرتعی مرتفع هستند و عکس دوم: کوه های دولومیت را به خاطر رنگ‌های بی‌همتای آن، به نام کوه‌های رنگ‌پریده (Pale Mountains) نیز می‌شناسند 

مسیر پیاده‌روی «آلتا ویا وان» از دریاچه «لاگو دی برایس» (Lago di Braies) در جنوب دولومیت آغاز می‌شود که دریاچه‌ای با آب سرد در استان خودمختار تیرول جنوبی است و در نهایت، در بلونو در منطقه ونتو به پایان می‌رسد. در چند مایل ابتدایی راه هم شاهد شیب‌های تند و سراشیبی‌هایی پوشیده از سنگ‌ریزه هستیم و هم شاهد مناظر وسیعی از فلات‌های گسترده؛ پیش‌پرده‌ای تاثیرگذار از تناقض‌های غیرعادی که در ادامه راه انتظارمان را می‌کشند.

مسافر و سگی که مشغول راهپیمایی در دولومیت هستند

یک نماد مذهبی در یکی از کوه های دولومیت ایتالیا

عکس اول: دیزی، سگ گله‌ای که در بخشی از راه همراهی‌مان می‌کرد و عکس دوم: یکی از نشانه‌های مذهبی پرتعدادی که در طول راه دیده می‌شدند

شمالی‌ترین نقطه راه در انتهای آن کمتر از ۲۰ مایل تا مرز اتریش فاصله دارد و بسیاری از روستاهایی که در مجاورت آن ساخته شده‌اند، نام‌هایی هم به زبان ایتالیایی و هم به زبان اتریشی دارند که یادآور مختصات زبانی منطقه است. بسیاری از ساکنان روستاهای دولومیت، علاوه‌بر این که به زبان‌های ایتالیایی و آلمانی تسلط دارند، به زبانی به نام «لادین» (Ladin) نیز صحبت می‌کنند.

طی پیاده‌روی ۹ روزه‌ام، مسیری را پیمودم که در سرتاسر آن تابلوهای راهنما به چشم می‌خورد و مارپیچ‌وار تا قله‌های ناهموار و عاری از پوشش گیاهی پیش می‌رفت که هر کدام شکلی جلوه‌ای زیبا برای عکاسی داشتند؛ برخی به شکل قله‌هایی نوک‌تیز، برخی مخروطی‌شکل و برخی نیز بلند و سربه‌فلک کشیده. راه حتی در برخی قسمت‌ها نیز پیچ‌وتاب‌خوران از میان مراتع سرسبز مرتفع و دره‌های عمیق و پوشیده از کاج‌ها و صنوبرها گذر می‌کند. چشم‌اندازهای پانورامایی دولومیت، عمدتا به‌خاطر زیبایی کوه‌های آهکی رنگ‌پریده آن است که از جلوه‌ای ماندگار و همیشگی برخوردارند.

کوه سیما آمبریزولا در رشته کوه دولومیت در ایتالیا

مسیر پیاده‌روی از کنار کوه «سیما آمبریزولا» می‌گذرد

کلبه‌های کوهستانی شاعرانه‌ای که محلی‌ها آن‌ها را «Rifugio» به معنی «پناهگاه» می‌نامند، به فاصله یک روز پیاده‌روی از یکدیگر در طول میسر بنا شده‌اند. روی‌هم‌رفته ۳۰ کلبه وجود دارد و معمولا، پیمایش کامل این راه ۱۲۰ کیلومتری، ۱۰ روز طول می‌کشد.

ارتفاع مسیر در برخی نقاط به ۲,۷۴۳ متر می‌رسد و به این ترتیب، کل ارتفاع صعودی در این مسیر بیش از ۶,۱۰۰ متر است؛ به عبارت دیگر، رسیدن به کلبه‌های پناهگاه و استراحت کردن در آن‌ها بیشتر از آنکه یک عمل لوکس و تفریحی باشد، یک ضرورت است.

پناهگاهی کوهستانی در دولومیت ایتالیا

قله های معروف دولومیت ایتالیا

عکس اول: کوهنوردانی که صبح زود خارج از کلبه کولدای برای ادامه مسیر آماده می‌شوند و عکس دوم: از روی بالکن کلبه لاگازویی می‌توان چشم‌اندازی سراسری از بیشتر قله‌های معروف دولومیت مانند پلمو و سیواتا را مشاهده کرد

یک بار زمانی که مشغول راه رفتن در امتداد جاده به سوی صخره شگفت‌انگیز «چینکو توری» (Cinque Torri) بودم، شیفته صحنه‌ای غرورانگیز از «لاگو دی لاگازوئی» (Lago di Lagazuoi) شدم که دریاچه‌ای کوچک در میان کوه های دولومیت است؛ اما شوق و شگفت‌زدگی من دیری نپایید و زمان کمی پس از آنکه روی زمین نشستم تا سیبی بخورم، ابرهای سیاه آسمان را به رنگ تیره درآوردند.

دریاچه ای در کوهستان دولومیت ایتالیا

دریاچه لاگازوئی در میان دیواره‌های سیما دل لاگو، سیما اسکوتونی و فانیز محصور شده است

کلبه لاگازوئی که مقصد آن شب من بود، از دور دیده می‌شد و به‌نظر راه چندانی تا آن باقی نمانده بود؛ اما همین که می‌دیدم یک سرازیری با شیب تند و راه‌هایی پرپیچ‌وخم و بعد از آن، یک سربالایی کمرشکن و صعب‌العبور بین من و آن فاصله انداخته است، هراس آهسته آهسته در دلم چنگ می‌انداخت. فهمیدم که هیچ راهی وجود ندارد که پیش از آغاز طوفان به پناهگاه برسم. بارانی‌ام را پوشیدم و عزم خودم را جزم کردم.

پیاده روی در راه های شیب دار کوهستان دولومیت در ایتالیا

گوسفندان مشغول چرا در دولومیت

عکس اول: سراشیبی تندی که پیش رویم می‌دیدم و عکس دوم: گله‌ای از گوسفندان مشغول چرا در مراتع مرتفع در نزدیکی «فورچلا آمبریزولا» (Forcella Ambrizzola) هستند

مسیرهای پیاده‌روی دولومیت، این قلب صخره‌ای اروپا که ابهت و عظمت ستایش‌برانگیزش را به رخ می‌کشاند، زمانی صحنه یکی از نابکارانه‌ترین درگیری‌های جنگ جهانی اول بود. یادگارهای این جنگ اکنون در موزه فضای باز «مونت لاگازوئی» (Open Air Museum of Mount Lagazuoi) نگه‌د‌اری می‌شود.

آندریا، هنرمندی که وقایع تاریخی را بازسازی می‌کند و یکی از یونیفرم‌های تاریخی هنگ تفنگداران تیرول را به تن داشت، هدایت ما را در یک تور به عهده گرفت و ما را از میان ترانشه‌ها و تونل‌های مختلف عبور داد و برای ما توضیح داد که چگونه سربازان ایتالیا و اتریش-مجارستان موفق شدند از کوهستان، به‌مثابه یک قلعه جنگی استفاده کنند.

موزه فضای باز مونت لاگازوئی در دولومیت ایتالیا

از تونل‌های زمان جنگ در موزه فضای باز مونت لاگازوئی با دقت محافظت می‌شود

در مسیر رفتن به پناهگاه «سیتا دی فیوما» (Rifugio Città di Fiume)، زمانی که در خط رویش درختان قرار گرفتم و به مرز مراتع کوهستانی تماشایی «سینکو توری» (Cinque Torri) رسیدم که گوسفندها و گاوها و موش‌خرماهای کوهی در هر گوشه از آن به چشم می‌خوردند، هوا برای تنفس کمی سنگین شده بود و رایحه نشاط‌آور درختان کاج به مشام می‌خورد.

در همان حین که در آن نقطه ایستاده و به قله رفیع «مونته چیوتا» (Monte Civetta) خیره شده بودم، برای اولین بار تماشای منظره‌ای را تجربه کردم که یکی از کوهنوردان محلی آن را به زبان خودشان «enrosadira» نامید؛ فلق یا شفق، همان نور سرخ‌فام و درخشانی که هنگام طلوع و غروب خورشید آسمان را فرا می‌گیرد و رگه‌هایی از رنگ‌های هلویی و صورتی را روی صخره‌های آهکی دولومیت می‌گستراند.

کوه مونته چیوتا در رشته کوه دولومیت در ایتالیا

منظره‌ای از کوه مونته چیوتا در طلوع خورشید از پناهگاه سیتا دی فیوما

پناهگاه‌های کوهستانی دولومیت در شکل‌ها و سبک‌های مختلف ساخته شده‌اند؛ از کلبه‌های روستایی محقر با کفپوش‌های چوبی ترک‌خورده گرفته تا کلبه‌های کوهستانی مدرن و جذاب؛ اما در همه آن‌ها اشتراک‌هایی به چشم می‌خورد؛ ازجمله وعده‌های شام و صبحانه پرکالری، کارکنانی خوش‌برخورد و فرصتی که برای آشنایی و صمیمیت با کوله‌گردانی از سرتاسر جهان در اختیار مهمانان خود قرار می‌دهند. امکانات این پناهگاه‌ها در حد اولیه هستند؛ اما بیشتر آن‌ها اتاقی برای خشک کردن لباس‌ها و دوش آب گرمی دارند که با سکه کار می‌کنند. برای جلوگیری از هدر رفتن آب، این دوش‌ها فقط دو یا سه دقیقه کار می‌کنند.

چمنزاری کوهستانی در کوه های دولومیت ایتالیا

علفزاری کوهستانی در نزدیکی چینکو توری که رشته کوه زیبای کرودا دا لاگو در پس‌زمینه آن به‌خوبی پیدا است

بله، البته که پناهگاه‌ها اینترنت وای‌فای هم دارند. این کلبه‌ها معمولا از ماه ژوئن تا سپتامبر باز هستند و با وجود شیوع کرونا، آن‌ها امسال هم باز خواهند بود؛ اما چون برخی از آن‌ها گنجایش پذیرش خود را کاهش داده‌اند، الزامی است که پیش از آغاز سفر رزرو انجام شود.

همچنین، قوانین جدید از همه بازدیدکنندگان خواسته است که در حالی که در شرایط نرمال، مسافران فقط کیسه خواب با خودشان می‌آوردند و از ملحفه‌های پناهگاه استفاده می‌کردند، اکنون الزاما کیسه‌های خواب، ماسک و دمپایی برای خود به همراه داشته باشند. تغییر جدید در پذیرش مسافران آن است که در زمان پذیرش مهمان، از تب‌سنج نیز برای همه استفاده می‌شود و در صورت بالا بودن دمای بدن، از پذیرش آن‌ها جلوگیری می‌کنند.

گالری عکس‌های رشته‌کوه دولومیت در ایتالیا

از زمانی که «آملیا ادواردز»، روزنامه‌نگار کارکشته انگلیسی، درباره تجربه خودش از دیدار با دولومیت و مسحور «خطوط ناآشنا و رنگ‌آمیزی‌های ناآشناتر» آن شدن نوشت، حدود ۱۵۰ سال می‌گذرد. از آن زمان، دگرگونی‌های زیادی در دولومیت رخ داده است؛ اما در عین حال، خیلی از جزئیات نیز در برابر روزگار دوام آورده‌اند و پایدار مانده‌اند. آهنگ یک سفر طولانی در اینجا با همه خستگی‌ها و به چالش کشیدن سادگی و بی‌پیرایگی روزمرگی‌ها تمامی هراس‌ها و نگرانی‌های دنیوی را از افکار می‌زداید. بازدیدکنندگان تحت‌الشعاع محیط مدام در حال تغییر و باشکوه اطراف قرار می‌گیرند و به‌شدت کوچک جلوه می‌کنند. از آن مهم‌تر، حتی با گذشت سال‌های بسیار، جلال و جبروت این کوه‌های بی‌همتا هنوز هم کسانی را که گام در جاده‌های آن می‌گذارند را تسخیر و مسحور خود می‌کند.

منبع nytimes

دیدگاه  

    تبلیغات