معماری موزه ملی هنر قرن بیست و یکم در ایتالیا، نمادی از زندگی امروز

معماری موزه ملی هنر قرن بیست و یکم در ایتالیا، نمادی از زندگی امروز

فاطمه رشیدی
| یکشنبه, ۲۱ مرداد ۹۷ ساعت ۱۲:۳۰

موزه ملی هنر قرن بیست و یکم (ماکسی) در ایتالیا یکی از پروژه‌های شاخص معمار معروف «زاها حدید» است که رویکردی میان رشته‌ای به هنر و تولیدات زیباشناختی دنیای پیش رو دارد.

ماکسی (Maxxi) نام موزه ملی هنر قرن بیست و یکم در شهر رم است که وزارت فرهنگ ایتالیا در سال ۱۹۹۸ تصمیم به تاسیس آن گرفته و مسابقه‌ای برای ساخت بنای آن برگزار کرد. از میان طرح‌های این مسابقه طرح «زاها حدید» انتخاب شد، اما اتمام پروژه بیش از ده سال به طول انجامید و سرانجام موزه در سال ۲۰۱۰ درهای خود را به روی عموم گشود.

قرار بود موزه در خدمت آفرینش‌‎های هنری معاصر در این کشور باشد و از همان آغاز رویکردی میان رشته‌ای به هنر و تولیدات زیباشناختی دنیای پیش رو داشت؛ همان چیزی که اساس ایده حدید برای این پروژه نیز بود.

حدید در متنی که طرح را همراهی می‌کرد، به تحول هنر از دهه ۱۹۶۰ میلادی به بعد و فاصله گرفتن از تلقی اثر هنری به مثابه «شی‌ء» اشاره کرد.

به عقیده او اگر اثر هنری دیگر صرفا یک شی‌ء نیست، پس نمایش آن نیز فضایی متفاوت می‌طلبد و موزه ماکسی پیشنهاد او برای چنین فضایی بود.

ساختمان موزه مجموعه فضاهای عظیمی است که به شکلی سیال در یکدیگر امتداد یافته و بیننده را میان خود حرکت می‌دهند. به این ترتیب حجمی که از خارج دیده می‌شود بعد از ورود، به شبکه‌ای از سیرکولاسیون تغییر شکل می‌دهد.

برای معمار این پیوستگی فضایی در عین به کارگیری هندسه تکه تکه شده، نماینده سیالیت پرآشوب و دیوانه‌وار زندگی امروز بوده است.

موزه ماکسی

انعطاف‌پذیری، طوری که بتوان هر گونه اثر یا اتفاق هنری را در سالن‌ها نمایش داد، هدف اصلی طراحی بوده است.

حضور همه جایی پلکان‌های سیاه رنگ و فرم سقف‌ها بیننده را مدام به حرکت میان فضاها تشویق می‌کند که این امر ممکن است توجه بیننده را از آثار به نمایش درآمده منحرف کند. از این منظر فضاها کاملا متفاوت با موزه‌های آرمان‌گرایانه مدرنیستی هستند.

برنامه موزه به دو گروه کلی هنر و معماری تقسیم می‌شود و علاوه بر مجموعه هنری که به مرور در حال توسعه است، آرشیو آثار چند معمار نیز بخشی از مجموعه موزه است.

به جز فضاهای نمایشگاهی، موزه دارای یک آمفی تئاتر، کتابخانه، دفاتر اداری و فروشگاه است.

این موزه در سال ۲۰۱۰ جایزه انستیتوی سلطنتی معماران بریتانیا را که به جایزه استرلینگ مرسوم است، دریافت کرد.

منطقه‌‌ای که موزه در آن واقع شده، محله‌ای مسکونی است که زمین‌هایی با کاربری نظامی و صنعتی را نیز در خود دارد و برنامه نوسازی آن با در نظر گرفتن کاربری‌های فرهنگی قصد دارد تحولاتی را در این محله ایجاد کند.

موزه ماکسی

بعد از مطالعات اولیه، ایده کلی حول ایجاد شبکه‌ای از خطوط متقاطع شکل گرفت؛ خطوطی که از شبکه شهری تاثیر گرفته و کل فضاهای داخلی و خارجی را تعریف می‌کند.

دیوارهای ماکسی همان خطوط هستند که با هم تلاقی می‌کنند، از روی یکدیگر رد می‌شوند و به داخل نوار باریک خالی میان دو ساختمان در سایت نفوذ می‌کنند.

این ساختار خطی الگوی فضاهای نمایش و نورپردازی را هم خطی تعریف می‌کند و چون بارگذاری تنها به دیوارها محدود می‌شود، هیچ ستونی در نمایشگاه‌ها وجود ندارد.

عناصر اصلی موزه در بدو ورود خود را آشکار می‌کنند: دیوارهای بتونی قوس‌دار، پلکان‌‌های معلق سیاه و سقفی که نور طبیعی را به داخل هدایت می‌کند.

تیغه‌های باریکی که از سقف آویزانند نور را کنترل کرده و در انتهای خود ریلی دارند که می‌توان آثار هنری یا جداکننده‌های موقت را به آن آویزان کرد.

حیاط مجموعه نیز می‌تواند محل نمایش آثار بزرگ باشد. هم‌پوشانی مسیرها و فضای باز و همچنین مکان‌یابی ورودی اصلی، شهر و بنا را در هم می‌آمیزد.

جستجوی تور مسافرتی

دیدگاه  

    تورهای برگزیده